Onaylı Yorumlar

Rümeysa Abiş'in illüstrasyon tarzını beğeniyorum, yazarın ise okuduğum ilk kitabı... Konuyu sevdim ancak kurgu bana yeterli gelmedi; Güneş her seferinde Yağmur'un yağmasını engellemeye çalışıyor çünkü bunun insanların gününü mahvedeceğine emin. Fakat öyle olmuyor, yağan yağmur ardında pek çok güzellik doğuruyor. Kapak tasarımını biraz daha farklı beklerdim, illüstrasyonlar bütüne baktığımızda güzel ve dengeli. Olumsuz gibi görünen durumlarda olumlu tarafları aramak, kısaca bardağın dolu tarafını görmek üzerine konuşmak için iyi bir resimli çocuk kitabı.

Afşin Kum’un hayal gücünün sınır tanımadığını daha önce okuduğum eserlerinden biliyordum ama Kırk Üçteki Korkunç Traktör Yağmuru yine de beni şaşırtmayı başardı. Kitabın daha adı bile merak uyandırıyor; sayfaları çevirmeye başladığınızda ise kendinizi sıradanlığın tamamen dışına çıkmış bir dünyanın içinde buluyorsunuz.
Kitaptaki on dokuz öykünün ortak noktası, gerçekle hayalin, mantıkla absürdün iç içe geçmesi. Bir öyküde ruhların beden değiştirmesine tanıklık ederken başka bir öyküde gökten traktör yağmasına hiç yadırgamadan inanabiliyorsunuz. Çünkü Afşin Kum, en tuhaf fikirleri bile öylesine doğal ve ikna edici bir dille anlatıyor ki bir süre sonra “Ya gerçekten olsaydı?” diye düşünmeye başlıyorsunuz.
Öykülerin büyük kısmında distopik ve karanlık bir atmosfer hâkim olsa da kitap sadece şaşırtıcı fikirlerden ibaret değil. Her hikâyenin altında insan doğasına, topluma, inançlara, teknolojiye ve sistemlere dair ince göndermeler bulunuyor.

Rüyalarla ilgilenen herkesin severek okuyabileceği, düşündürücü ve farklı bir kitap. Kitap, rüyaları yalnızca tek bir bakış açısıyla ele almak yerine farklı disiplinlerin sunduğu perspektifleri bir araya getirerek konuya daha geniş bir çerçeveden bakmamızı sağlıyor. Özellikle rüyaların insanın iç dünyasıyla, bilinçdışıyla ve yaşantılarıyla olan ilişkisini ele alış biçimini oldukça ilgi çekici buldum. Kitabı okurken bazı bölümlerde kendi rüyalarımı ve rüyalarımın bende uyandırdığı duyguları yeniden düşünme fırsatı buldum. Bence kitabın en güzel taraflarından biri de rüyaları basit bir “rüya tabiri” anlayışına indirgememesi. Daha çok düşünmeye, sorgulamaya ve rüyanın kişisel anlamı üzerine kafa yormaya yönlendiriyor. Psikoloji, psikanaliz, rüya çalışmaları ve insanın iç dünyasına merak duyan okuyucular için oldukça güzel bir kaynak. Hem akademik birikimi olan hem de konuya yalnızca merak nedeniyle yaklaşan okurun ilgisini çekebilecek bir çalışma.

asımın nesli okuma grubunun eylül ayı tahlil kitabı olması vesilesi ile okudum. kolay okunan, basit bir dil, konuşma akışı içinde yazarın samimiyeti ile ilerliyorsunuz.
seher vaktinin kıymeti, gün içinde türlü sebeplerle kendine vakit ayıramayan kişiler için tavsiyeleri, tecrübeleri var.
nefisle savaşmadan onu ikna ederek bu yola girmenin daha sürdürülebilir olduğunu, sevilen istenilen bir hedefle güne başlamanın sirkadiyen ritmimizi bulup onunla uyumlanarak sabırsızlık, öfke, tahammülsüzlük gibi bazı şeylerin uyku düzensizliğinden kaynaklanabileceğini aktarıyor. benim etkilendiğim, aklımda kalan kısımlar bunlar.
niyetimde olan, hayatıma katmak istediğim bir alışkanlık olduğu için dikkatle okudum. bazı tekrarlar sıksa da kitaptan alacaklarıma odaklandığım için son kısmını biraz sabırla okudum. istifade ettim, inşaAllah hayatıma uygulamak da nasip olur.

Yazarın kimliği beni şaşırtan ilk detay oldu; yıllarca erkek mahlasıyla yazan bu güçlü kalemin arkasında aslında Alice Bradley Sheldon adında bir kadının durduğunu öğrenmek etkileyiciydi. Sırf bu hikaye bile kitaba ayrı bir merak katıyor.

​Eser, tüketim çılgınlığı ve reklam anlayışının bambaşka olduğu çarpıcı bir distopya. Toplumun güzellik standartlarının dışında kaldığı için görünmez sayılan ana karakterimize dev bir şirket tarafından kusursuz bir yaşam vaat ediliyor. Fakat bu durum benlik, insan ruhu ve görünür olma arzusu üzerine derin sorular doğuruyor. Yıllar öncesinden günümüz sosyal medyasına ve kusursuzluk algısına göz kırpması harika.

​İlk sayfalarda diline ve üslubuna alışmakta zorlansam da sonradan kurgu açıldı ve beni içine çekti.

​Düşünmeye iten, abartısız ama keyifli bir bilimkurguydu.

Okurken başlangıçta sayfa düzeni ve anlatım biçimi nedeniyle zorlanacağımı düşünmüştüm fakat kitap tahmin ettiğimden çok daha hızlı aktı. Trafikte kırmızı ışıkta bekleyen bir adamın bir anda her yeri beyaz görerek kör olmasıyla başlayan olayların kısa sürede bir salgına dönüşmesi ve insanların karantinaya alınmasıyla hikâye bambaşka bir boyuta ulaşıyor.

Kitabın beni en çok etkileyen tarafı, körlük üzerinden insanın davranışlarını ve içindeki iyilik-kötülük mücadelesini göstermesi oldu. İnsanların görme yetisini kaybettiklerinde bile birbirlerine nasıl davranabildiklerini görmek kimi yerlerde beni çok sinirlendirdi, kimi yerlerde fazlasıyla üzdü. Yaşananları okurken sürekli kendimi karakterlerin yerine koydum ve “Ben olsaydım ne yapardım?” diye düşündüm.

Kitap boyunca çaresizlik, korku, açlık, dayanışma, bencillik ve merhamet iç içe ilerliyor. Gönülden tavsiyemdir.

Savaş muhabirliği üzerine çokça film vardır ancak bu kitap kadar detaylı bir anı kitabı enderdir. Özellikle mesleği icra etmenin çok daha meşakkatli olduğu 40-50 yıl öncesine dair etkileyici olaylarla bezeli bu kitabı macera filmi izler gibi bir çırpıda okuyacağınızı düşünüyorum. Kitap bence bir mesleğe adanmışlık için de enfes bir örnek. İnsanın idealleri ve hedefi uğruna canını tehlikeye atması, gazeteciliğe olan tutkusu bu kadar net anlatılamazdı. Ek olarak, o dönemin uluslararası siyasetine ve çarpıcı politik olaylarına dair bilgi bankası niteliğinde anekdotların olması da okumayı ayrıca keyifli hale getirmiş.

Bir edebiyat eseri derin psikolojik tahliller, geniş çevre tasvirleri ve edebi değeri yüksek cümlelerden oluşmak zorunda mı?

Bence bir edebiyat eseri sayfaları çevirtebiliyor ve düşündürebiliyorsa iyidir.

Merak ettiğimiz insanların genellikle ne yaptıklarına bakarız, ruh haliye ilgilenmeyiz, burada da İstvan adlı kahramanın nasıl bir kişilik olduğuna kafa yormadan başına gelenleri izledik.

Kargaşadan uzak, kolay bir edebiyat diliyle kurgulanmış, son sayfayı kapatmadan bırakılmayacak, varlığın ve yokluğun geçirgenliği üzerine düşündürecek bir kitap.

Ömer Seyfettin’in Balkan Savaşı sırasında tuttuğu günlüklerden oluşan bu kitap, savaşın ne kadar acımasız ve yıkıcı olduğunu gözler önüne seriyor. Özellikle askerlerin savaş sırasında hangi zorlu şartlarda yaşadığını, açlık, yorgunluk, korku ve çaresizlikle nasıl mücadele ettiğini görmek oldukça etkileyiciydi.

Kitabı okurken savaşın yalnızca cephede yaşanan çatışmalardan ibaret olmadığını; insanların hayatlarını, umutlarını ve psikolojilerini de derinden etkilediğini daha iyi anlıyoruz. Ömer Seyfettin’in yaşadıklarını doğrudan günlükleri aracılığıyla aktarması da anlatılanları daha gerçek ve çarpıcı hâle getiriyor

Celâl Şengör'ün kitaplarını okurken en sevdiğim şey, tek bir konuya bağlı kalmaması. Zümrüt Ayna da tam olarak böyle bir kitap. Sayfalar arasında dolaşırken bir bakıyorsunuz eğitimden bahsediyor, sonra tarihe geçiyor, ardından kültür, sanat ve bilim insanlarının yaşamlarına uzanıyor. Fakat tüm yolların sonunda yine bilime, akılcı düşünceye ve sorgulamaya çıkması kitabın en güçlü yanı.
Kitabın başındaki maymun ile öğretmen hikâyesi aslında anlatılmak istenen her şeyi özetliyor. Öğrenmenin, merak etmenin ve sorgulamanın insanı diğer canlılardan ayıran en önemli özelliklerden biri olduğunu çok etkileyici bir şekilde gösteriyor. Daha ilk sayfalarda kitabın genel ruhunu anlamış oldum.
Hasan Âli Yücel'den Barış Manço'ya, bilim insanlarından düşünürlere kadar birçok önemli isim hakkında anlatılan anılar ve değerlendirmeler oldukça keyifliydi.