Onaylı Yorumlar

itiraf etmeliyim ki... 31nci sayfa bittiği akşam.. "tamam artık bu kendini tekrar edip duran bu saçmalığı okuyacak kadar delirmedim" demiştim kendi kendime... ama ne olduysa sabah çantama attım ve kitabı yanıma aldım... aman allahım..! 32nci sayfada beni bir şey yakaladı ve tek solukta sonunu getirdim...

"şimdi tüm hayatımı bir üzüm salkımı gibi avucumda sıkıp özsuyunu damla damla gölgemin kuru boğazına okunmuş bir türbe suyu gibi damlatacağım"....

aman allahım..! kör baykuş beni bu cümlesiyle yakaladı..

hiçbir zaman sevilmemiş/sevildiğini hissetmemiş şizofren bir adamın hezeyanlarında kendimi buldum.. insan ve gölgesi... ve insanın gölgesinin neler düşünüp neler yapabileceği..! ve birde okuduğun bir romandan hele ki corona sonrası bu hissiyatı kaybetmiş biri olarak "koku" alabileceğim aklıma gelmezdi...

Seneler kişisel, toplumsal ve hatta global bir bellek metin oluşuyla yazarın diğer otobiyografik eserlerinden apayrı bir yerde duruyor. Cesur detaylarla otobiyografi türüne getirdiği yeni soluğun yanısıra 1940'lardan 2000lere geçişi, siyasi meselelerin toplumu ve bireyleri ne kadar etkilediğini, kadın mücadelesini, teknolojinin hayatları nasıl değiştirdiğini, tüketim toplumunun oluşumunu, sadece Fransa değil tüm dünyadaki etkilerini böylesi duru bir dille anlatmayı başararak toplumsal bellek ve yakın tarih yazını açısından benzersiz bir ilke imza atmış Ernaux. Takdir ederek, ilham alarak ve yakın geçmişe dair izdüşümlere dair hislerimizin benzerliğine şaşırarak okudum. Hem üslup hem içerik açısından kesinlikle nevi şahsına münhasır bir eser.

"Kendisini hiçbir yere ait hissetmiyor, bilginin ve yazının dünyası hariç."
***
"Yaşayamadıkları zamanın sızısını hep içlerinde taşıyacaklardı..."

Bazı bazı mistik, söyleyişleri filozofça, dili harika, anlatım desen insanı kendinden geçiren, oldukça özgün üç uzun öykü…

Bazen ses, bazen ışık, bazen gölge, bazen suskunluk; ne beklediğin ve ne bulduğun?

Tarihten mitolojiye oradan da İnanışlara uzanan üç değişik öykü, anlattığı kadar anlatmadığını da hayale karan…

Mehmet Zaman Saçlıoğlu ile tanışmak onu okumak çok keyifli … Türk Edebiyat’ından kaçan dostlar onu okumamakla çok şey kaybediyor.

Belki de onu okurken siz de öyküler kuracak kendi ışığınızı tamamlayacaksınız

Sevgiler.

Bazı kitaplar sessiz bir yağmur gibi iner insanın ruhuna. Ceyda'nın hikâyesi de öyle. "Dam üstümüze damlarken" Üç kelime koca bir gençlik dönemini anlatmaya yeter mi? Yetmiş. Dedemin Fincanı'ndaki kelimeler bağrında bir güneş taşıyan minik çiğ taneleri misali ömür dolusu duyguyu barındırıyor. Başta bir şaşkınlığa sebep olan argo ifadeler tiyatral kurguda anlamlı yerini buluyor. Çift maskeli sanatta olduğu gibi. İşte Ceyda'nın hikâyesi de böyle. Bazen kahkaha, bazen hüzün; ama çoğu zaman, düşüncelerimizin derin kuytularında kayboluyoruz. Ceyda, renkli anlatımıyla okuyucuyu kendi hayatının kıyısında yürütmüyor; onu bizzat yaşamaya davet ediyor. Bu roman yalnızca bir hayat hikâyesi değil; coğrafyasız, zamansız bir kadınlık ağıtı; yürekten yükselen bir ses. Satırlarda gezinirken, aile danışmanı Nesrin Hanım'ın bilgece sözleri Ceyda'nın trajikomik anlatımıyla öylesine örülmüş ki, bir öğretiden çok bir yol arkadaşlığına dönüşüyor.

“İroninin gücü adına!” diyerek başlamak istiyorum. Kitabı okurken nasıl hissettiriyor biliyor musunuz? Hani içinde enfes öykülerin yer aldığı bir edebiyat dergisini okuyormuşsunuz gibi… Öykülerin yanı sıra bir de çizimleri görünce “vay be!” sloganını içinizde tutamıyorsunuz. (Bu çizimlerle ne görsel okumalar yaptırılır ne hikâyeler yazdırılır, düşüncesi üşüşüyor.) Öykülerin ele aldığı toplumsal konular, toplumsal konuların ironiyle birleşimi bir de öykülerin görselleştirilmesi… Güzel bir yemekten sonra damakta nasıl bir lezzet kalıyorsa bu kitaptan sonra da zihinde ruhta öyle bir lezzet kalıyor. Bir yandan da hem yaratıcı hem de ıraksak düşünme becerisini destekliyor. Bana göre kitabın tek bir kusuru var. O da bazı kelimelerin yanlış yazılmış olması. Kitabın tamamıyla bu birkaç kelimenin yanlış yazımı kıyaslandığında da “Bu kadar kusur kadı kızında da bulunur.” dedirtiyor. Kitaplığınızda bu kitaba bir an önce yer açın, kitapla kalın.

Bu kitabı okuduğunuzda Hun tarihinin Teoman ve Mete den ibaret olmadığını ve fakat mete veya mo-to diye bilinen hükümdarın hunların "muhteşem süleyman"ı olduğunu anlayacak, bunların dışındaki onlarca hükümdarın varlığı ve fakat çince isimlerinden dolayı telaffuzlarının zorluğu bizim bu hükümdarları hatırda tutamamamızın yegane sebebidir herhalde diyeceksiniz. M.Ö. 48 yılından itibaren hükümdar Hu-an-ye ve ardılı yöneticilerin olumsuz iklim şartları, taht kavgaları, çinli yöneticilerin siyasi oyunları gibi nedenlerle çaresizce çin yönetimine tabiyetleri ve uzun yıllar bunu sürdürmeleri (yaklaşık 400 yıl) üç beş tane devletçik olup bir türlü birlik sağlayamamaları içinizi acıtacak. Ayriyeten hunların henüz ortaya çıkarılmış bir alfabelerinin olmaması nedeniyle, bütün olayları çinli kronikçilerin tarih sayfalarından öğrenmemize üzülsek mi sevinsek mi diyeceksiniz. Akıcı üslubundan dolayı hocamızı kutluyorum.

Kitabın yazarları Ahmed Al-Ruhban ve Rawiya Al-Muhanni Suriyeli dilbilimci. Türkiye’de de çalışmışlar. Kitapta 122 ifadeyle alakalı deyimler ve atasözleri örneğiyle birlikte açıklamalı olarak verilmiş. Aslen Arapça yazılmış olan bu kitabı tercümesiyle birlikte karşılıklı olarak okuyabiliyoruz. Kitapta yer alan tabirler günlük hayatta sık kullanılan deyimler ve atasözlerinden oluşuyor. Arap dili ile ilgilenenler için kullanımı kolay bir kitap. Renkli tablo kullanıldığı için okunması da kolay. Türkiye’de Arapça dil öğretimi konusunda kaynak eserleri olan Akdem yayınlarının bu kitabını Arapçasını geliştirmek isteyenlere tavsiye ederim.

Yeşilin Kızı Anne uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı, sonunda fırsat bulup okudum. Beklediğimden çok daha fazla sevdim. Kitap sadece bir çocuğun hikâyesi değil, aynı zamanda umut etmeyi, hayal kurmayı ve küçük şeylerden mutlu olmayı anlatıyor. Anne karakteri o kadar içten ve enerjik ki, insanın içini ısıtıyor. Okurken hem çok eğlendim hem de duygulandım. Özellikle doğa tasvirleri, karakterlerin iç dünyası ve o sıcacık atmosfer insanı alıp başka bir yere götürüyor. Bitirdikten sonra bir süre kitabın havasında kalıyorsunuz. Eğer klasiklerden biraz çekiniyorsanız bile bu kitap sizi kesinlikle içine çeker. İçinde hem çocuklara hem de büyüklere dokunan çok güzel mesajlar var. İyi ki okumuşum dedirten bir hikâye oldu benim için.

Yavaşla kitabını gerçekten çok beğendim. Dr. Kemal Sayar, modern hayatın koşturmacası içinde unuttuğumuz değerleri çok güzel bir şekilde hatırlatıyor. Anlatımı hem samimi hem de düşündürücüydü. Kitabı okurken içimde bir dinginlik hissettim ve hayatı biraz daha yavaş, daha bilinçli yaşamak gerektiğini düşündüm. Özellikle insanın kendine, sevdiklerine ve zamana karşı daha özenli olması gerektiği vurgusu çok etkileyiciydi. Dilinin sade ve akıcı olması da okumayı kolaylaştırdı. Kitap, günümüz dünyasında herkesin mutlaka bir kere durup düşünmesi gerektiğini hatırlatıyor. Benim için çok değerli bir okuma deneyimi oldu.

Stefan Zweig’in bu setini büyük bir keyifle okudum. Her bir kitap, insan ruhunun derinliklerini o kadar etkileyici bir şekilde anlatıyor ki elimden bırakmak istemedim. Özellikle karakter analizleri ve olayların psikolojik boyutları çok başarılıydı. Dilinin akıcılığı ve duyguları sade ama güçlü bir şekilde yansıtması beni etkiledi. Çeviri de oldukça başarılıydı, okurken asla yapaylık hissetmedim. Hikâyeler kısa olmasına rağmen her biri uzun uzun düşündürdü. Zweig’in olaylara yaklaşımı ve insanı anlama biçimi gerçekten çok özgün. Setin tamamı bana edebi anlamda büyük bir tatmin sağladı. Özellikle Korku ve Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu favorilerim oldu. Klasik seven herkese gönül rahatlığıyla tavsiye edebilirim.