Onaylı Yorumlar

Psikolojide "Zeigarnik Etkisi" olarak bilinen bir kuram var. Bu kuram temel olarak, insanların tamamlanmamış ya da yarım kalan görevlerle ilgili daha fazla düşünme eğiliminde olduklarını öne sürer ve zihin onu tamamlamak ister. Çünkü kurama göre yarım kalan bir iş, kişinin zihninde bir tür "gerilim" oluşturur. Bu gerilim, kişiyi o işi bitirmeye yönlendirir.

Dolayısıyla sizin de bu olayı unutamamanızın nedeni o kişiye âşık olmanız veya onu çok sevmeniz değil, beyninizin tamamlama ihtiyacıdır, hatta zorlantısıdır.
Begenerek okudugum bir kitaptı.
Gönül rahatlıgıyla tavsiye ederim.

Kitabın orijinal adı: "hukukun temelleri: hukuk teorisi ve hukuk metodolojisi" dir. Üç alman akademisyen 11. baskı yapılarak güncelleyerek bu eseri yazmış, üç akademisyen de çevirmiş. Hukuk bilimi adına olağanüstü bir emek var. Editöryal titizlik eksikliği olsa da hukuk bilincine olan katkısı taktiri hak ediyor. Hukukseverler ve hukuk mesleğini icra edenler, mantık ve muhakeme yeteneğini bu tür eserlerle geliştirebilirler. Kanunların lafzını değil, ruhunu keşfedip uygulamak için bu tür eserlerin rehberliğine ihtiyacımız var.

Kınalı Serçe, çocukların tarih ve kültürle tanışması için özenle yazılmış rengârenk bir dünya. Şermin Yaşar’ın o sıcacık, eğlenceli diliyle İlber Ortaylı’nın engin tarih bilgisi birleşince karşımıza hem bilgilendirici hem de çok keyifli bir kitap çıkıyor.

Kitabın kahramanı Kınalı Serçe, kendini bir anda Topkapı Sarayı’nda buluyor ve burada geçmişten gelen karakterlerle tanışıyor. Osmanlı saray hayatı, gelenekler, padişahlar, mimari derken çocuklar adım adım bir tarihin içine giriyor ama asla sıkılmıyorlar. Çünkü dil çok sade, akıcı ve bolca mizah var.

Bir yandan serçeyle maceralar başlıyor, bir yandan da tarih öğreniliyor. Tarih okumayı sevdirmek için harika bir kitap. İyi okumalar :)

Okumanın ve yazmanın insanı nasıl iyileştirdiğini ve özgürleştirdiğini anlatan bir eser. Bir açıdan buna edebiyatın terapi gücüde diyebiliriz. Kitapta, Kafka, Dostoyevski Tolstoy, Heidegger, Goethe, Rilke, T.Bernhard, Freud,Virgina W., S. Zweig'a gibi yazarların hayatları, kendilerini iyileştirme süreçleri ve kitaplarından örneklemeler var. Bu arada söz konusu kitaplardan güzel bir liste oluşuyor.
Yazar’a göre yerine göre kurmaca bazen felsefe, bazen sanat,bazen kutsal bir kitap/Kur’an bazende psikolojik bir eser ya da sinema insanı iyileştirebilir. Dünyanın ağır yükü altında ezildiğimiz zamanlarda okumak ve yazmak bize iyi gelecektir. Kurmaca da insanın acılarını ve sıkıntılarını unutturabilir.
Anlaşılır, kısa bir kitap.Size de tavsiye ederim.

Peygamberimizin ashabı ile soru-cevap şeklinde, sohbet havasında, sahih hadisler çerçevesinde derlenerek hazırlanmış.
İlim-amel, edep-ahlak, dua-zikir, hak-hukuk, iyilik-kötülük, namaz-zekât-oruç, nikâh gibi konu başlıkları ile Peygamberin ashabına hitabeti, nezaketi, terbiyesi ve merhametine de değiniyor. Ara ara minicik kıssalar serpiştirilmiş. Özellikle dua kısmı bereketli hazırlanmış. Kulun içinde bulunduğu sıkıntı ve zorluklar için Peygamberin öğrettiği dualar ümmetine hediye mahiyetinde. Çok değerli bir çalışma

Yılanı Öldürseler beni derinden etkileyen kitaplardan biri oldu. Yaşar Kemal’in dili hem sade hem de insanın içine işleyen bir güce sahip. Okurken öyle anlar geldi ki, elimdeki sayfayı çevirmeden önce derin bir nefes almak zorunda kaldım. Bir çocuğun omuzlarına yüklenen acı, adaletsizlik ve çaresizlik o kadar gerçekti ki, bazı yerlerde gözlerim doldu. Töre, aile, toplum baskısı… Hepsi tek tek insanın içine dokunuyor. En çok da, büyüklere ait kirli bir dünyanın bedelini bir çocuğun ödemesi içimi parçaladı. Bu kitap sadece bir hikâye değil, aynı zamanda yüzleşmekten kaçtığımız pek çok gerçeği de suratımıza çarpan bir eser. Yaşar Kemal’in bu kadar yalın bir dille böylesine derin duygular anlatabilmesi gerçekten hayranlık uyandırıcı. Bitirdiğimde içimde hem öfke hem de büyük bir hüzün kaldı.

Zweig’in Avrupa medeniyetine duyduğu bağlılık, onun eserlerinde ve düşünce yapısında derin izler bırakmış, bu mirası yüceltirken zaman zamanda günümüz ifadesi ile fanatizme yaklaşan bir bakış açısına da sahip olduğunu rahatlıkla söylenebilir. Avrupa sömürgeciliğinin dünya üzerinde getirdiği olumsuz sonuçları ile pek yüzleştiğini göremeyiz yazılarında ama O'nun Avrupa’ya olan tutkusu, diğer taraftan iyi niyetli bir bakış açısı ile aşırılıkla değil, insancıl bir idealizmin ifadesi olarak da değerlendirilebilir.

Sonuç olarak üstadın kalemine, anlatım becerisine duyduğumuz saygı sürekli yücelttiği Avrupa toplumu bakış açısını görmezden gelmemize fazlası ile yeter diye düşünüyorum.

“Bazı insanlar usta unvanını hak etmezler.” dedi.
“Görünen o ki pideci öyle biri. Adam kendi çocuğu için aynı yaştaki çırağını imzaya gönderir mi, hadi gönderdin, kendine de bir kitap al, demez mi? Demek ki hayatta bazı çocukların üstü hâlâ çiziliyor. Ama harfler böyle çocukların sesi olmak için var, yeter ki o çocuklar harflere tutunsunlar.”
Miyase Hanım yine yapmış yapacağını… Çocuklara: “Kitap okuyun.” demeden kitap okutmanın bir yolunu bulmuş, bu kitabı yazmış. Kitapta fazlasıyla içimizden biri olan İlhami, kitap okumayı hiç sevmiyor hatta Türkçe öğretmeninin verdiği kitap okuma ödevleri ona zulüm gibi geliyor, derken olanlar oluyor ve semtlerindeki sirk çadırından geriye kalan bir telefon kulübesiyle bakış açısı değişiyor. “Bir telefon kulübesi mi, ne alaka?” diyenleri kitabı okumaya davet ediyorum. Kitap boyunca birbirinden ilginç ve esrarengiz hikâyelere tanıklık edeceksiniz. Kitapla kalın.

“.... Roma ordusundaki her bir erin özel bir ada sahip olduğuna inanmak bize zor gelir, çünkü bağımsız bir karaktere sahip olduklarını düşünemeyiz. Şimdi tek gerçek adlar, lakaplardır. Şaşırtıcı bir enerjisi olduğu için, oyun arkadaşlarının Yaman adını taktığı bir çocuk tanımıştım, bu lakap onun asıl adının yerine geçmişti. Bazı seyyahlar, Kızılderililere doğar doğmaz isim verilmediğini, adlarını kazanmaları gerektiğini, bu adın onların şanı olduğunu, hatta bazı kabilelerde, her başarıyla beraber yeni bir adın daha kazanıldığını anlatırlar. Ne ad ne san kazanabilmiş birine, sadece kolaylık olsun diye bir bir isim verilmesi ne kadar da acınasıdır.”

mesela bana “özgür” demiş babam doğduğumda… ama bakıyorum… hayatım boyunca hiçbir zaman gerçekten özgür olamadım galiba.. thoreau ne kadar da haklı…insan adını kendi kazanmalı...bunun için hayatını yaşamalı.. kaç insan istediğini hayal ettiğini yaşayacak kadar cesur...

Kitap boyunca klostrofobik bir hava var. Bastırılmış anılar, yoğun duygular ve psikolojik çatışmalar. Bir de işin doğaüstü kısmı var tabii. Ben şahsen korkmadım ama hikâyeye iyi yedirilmiş. Özellikle anne-kız ilişkisi çok gerçekçi anlatılmış. Hikâye tamamen Alison’un gözünden aktarıldığı için, onun yaşadığı içsel çatışmalar ve tedirginlik doğrudan okura da geçiyor. Akıcı bir anlatımıyla da okuru içine çekmeyi başarıyor. Korku dozu bana hafif gelse de, bazı okurları gerebilir. Bence vakit ayırmaya değer. Okuyun derim...