Onaylı Yorumlar

Yıllar sonra yeniden buluştum "Uğultulu Tepeler" ile... İlk gençlik günlerimde okuduğum romanın birçok ayrıntısının zihnimden kaybolup gittiğini fark ettim okurken. Emily Brontë içinse keşke daha çok yazabilseydi dedim zira yazını o kadar canlı ve karakterler o kadar var ki... Heathcliff ve Catherine'nin hislerinin başkalarının gözünden anlatılırken bile bunca canlı oluşu, yaşananların karanlığı ve bir dolu acı...
Kitap çocukluk çağlarından başladığı için bir yere kadar Heatchliff'in kötücüllüğünü ve Caty'nin fedakarca bencilliğini anlamakta zorluk çekmiyor okur hatta bir yere kadar empati ve anlayış dolu da kalabiliyoruz ancak bir yere kadar...Caty ve Heatchliff' in ilişkisinin - özellikle aşk demekten kaçınıyorum - en temel özelliği yıkıcılığı olsa gerek... Kendilerini de içinde yakmaktan çekinmedikleri ağır sonuçları olan bir yangın gibi...

Yine bilgi ve olay örgüsü sentezlenerek ortaya çıkmış bir Ahmet Ümit kitabı ama son çıkardığı birkaç kitapta eski klasik Ahmet Ümit heyecanlarının yakalanamadığını düşünüyorum. Bu kitap özelinde söyleyebilirim ki sonunda vaov olmuyorsunuz. Olay son on sayfada çözülüyor, çözüldüğü bile söylenemez sadece katiller yakalanıyor, dolayısıyla bu kadar kısa bir alanda kafadaki birçok soru işareti cevaplanmadan kitap bitiyor. Üstelik tutarsızlık da olduğunu düşünüyorum, konu Nisan ayında geçerken, katilin mektubu ağustos tarihli. Mektup yerinde Büyükada yazıyor. Büyük ihtimal cevaplanmayan soru işaretleri Başkomiser Nevzat'ın kitapta geçen büyükada cinayeti ile bağlantılı olarak 2. kitap olarak devam edecek ve cevaplanacaktır diye düşünüyor/ umut ediyorum. Yazarın gelecek kitaplarında Bir İstanbul Hatırası, Kavim, Beyoğlu Rapsodisi vs. gibi kitaplarının tadını yakalaması umuduyla...

Jules Verne’in o kendine has gizemli ve atmosferik anlatımı, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları’nın özenli çevirisi ve harika baskı kalitesiyle birleşince ortaya tadına doyum olmayan bir klasikler deneyimi çıkmış. Karpatlar’ın sisli dağlarında geçen bu gotik havalı macera, bilim kurgu ile efsaneleri öyle güzel harmanlıyor ki kitabı elimden bırakamadan bir solukta bitirdim. Hem Verne hayranları hem de kütüphanesine kaliteli bir klasikler serisi katmak isteyenler için kesinlikle kaçırılmaması gereken büyüleyici bir eser.

Yine harikaydı. Bazı yazarların her kitabı okunur, aynen öyle. 5 farklı insana ölümünden sonra 2.şans verilmesi, dirilip geri döndüklerinde neler yapabilecekleri ve sonuçları anlatılıyor. Yazar 7 tılsım olarak adlandırdığı bölümler hazırlamış: "Tanımak, tepki vermek, hayal kurmak, mücadele etmek, irade göstermek, yaşamak, sonsuzu O'nu aramak." Çok başarılıydı, kitap gölge gibi yanımdaydı sürekli. "Ölmeden önce ölünüz", "Yaşamınız değerlidir,yaşamanın amacı vardır, boşuna harcamayın, kıymetini bilin","Hayattan vazgeçmeyin, ümit edin, iyi insan duyarlı insan olun"... Çok dersler çıkardım. Teşekkür ederim. Leke sağ kolumdaymış:))

Keiko’nun hikayesini okudukça kitabın aslında yalnızca onun hikayesini anlatmadığını fark ediyorsunuz.Murata,Keiko’nun hikâyesiyle “normal olmak” nedir,kalıplara uymamak bir eksiklik midir? sorularına cevap arıyor.Yazarla birlikte istemsiz olarak siz de kendinize sormaya başlıyorsunuz bu soruları.Hepimiz “Çalışıyor musun? Evlilik ne zaman? Neden evlenmedin? Evlendin,çocuk ne zaman? İkinciyi neden yapmıyorsunuz?” gibi sorulara maruz kaldık ve kalmaya da devam ediyoruz.Sanki çoğunluğun yaptığı şeyler zamanla birer seçim olmaktan çıkıp herkesin uyması gereken kurallara dönüşüyor.Peki neden sürekli insanlara kendimizi açıklamak zorundayız? Neden sırf çoğunluk aynı şeyleri yapıyor diye biz de o kalıplara girmek zorundayız?
Kitabın bazı yerleri komik, bazı yerleri rahatsız edici,bazı yerleri de insanın kendi hayatını sorgulamasına neden oluyor.Ama kitabın en güzel yönü;Keiko’yu “düzeltilecek biri” gibi sunmak yerine,onun gözünden toplumun tuhaflıklarını anlatması.Tavsiye ederim.

Yazarın bu son iki kitabından önce, ilk 4 kitabının da mutlaka okunmasını tavsiye ederim; çünkü bu kitap, o serilerin bir nevi tamamlayıcısı ve sonu niteliğinde.

Kitabın başındaki farklı karakterlerin, hikâyenin sonunda şaşırtıcı bir tevafuk ile bir araya gelmesi beni gerçekten çok etkiledi. Zira bu eser; duayı, kaderi ve hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığını gözler önüne seriyor. İnsan bazen 'Neden ben bunu yaşadım?' diye sitem etse de yaşanan her olayın arkasında bir hikmet olduğunu anlamaya çalışmalı. Şahsen ben bu gerçeği bu kitapla çok net bir şekilde idrak ettim…

Kendi iç yolculuğunu keşfedip henüz gerçeğe erişememiş her bireye okumasını tavsiye ederim.

Dil oldukça sade ve akıcı. Cümleler kısa, ritim net. Okurken bir solukta ilerliyorsunuz. Yazar, duyguları abartmadan, abartısız bir şekilde veriyor. Bu da kitabı daha samimi ve etkili kılıyor. Özellikle sonlara doğru o yaz gününün gerçeği ortaya çıktığında etki güçlü.
Schulman’ın daha önceki kitaplarını (Malma İstasyonu, Hayatta Kalanlar) sevenler burada da aynı damarı bulacak. Ama 17 Haziran, form olarak daha özgün. Geçmişle bugün arasında kurduğu o basit ama etkili bağlantı, kitabı diğerlerinden ayırıyor.
Aile, çocukluk, unutmak ve hatırlamak üzerine yazılmış, okuması kolay ama etkisi uzun süren bir roman. Hafif bir fantastik dokunuşu var ama asıl gücü psikolojik derinliğinde. Temiz, net, akıcı.

Son kuşlar eserini, Sait Faik yalın bir dille kaleme alsa da konusu ve anlatımı ile biraz ağır gelecek türden. Bu yüzden lise çağındaki gençlerin okumasını tavsiye ederim. Yazar, 19 adet hikayeyi konusu itibariyle doğa, şehir ve insan üçlemesi ile yazmış. Dünyanın değiştiğini yeşil olan her şeyi bir gün yitireceğimizi çok samimi olarak da ifade etmiş. Ayrıca yazarın denize aşık, insana saygılı ve doğaya tutkun olduğunu bu kitap ile apaçık görüyorsunuz. Kitaba kötü demekten ziyade anlaşılması için biraz olgunlaşma sürecinin tamamlanması gerektiği kanaatindeyim.

"Bağ Bozumu Şiirleri", isminden de anlaşılacağı gibi, insanın kendi içine döndüğü, anılarını hasat ettiği bir sonbahar mevsimi tadında. Şair, dili o kadar duru ve içten kullanmış ki, okurken kendinizi zamanın ve belleğin sakin koridorlarında yürürken buluyorsunuz. Özellikle özlem ve pişmanlık temalı şiirlerdeki o derin ama yormayan hüzün çok etkileyici. Ruhunu dinlendirmek ve kelimelerin ahenginde kaybolmak isteyen tüm şiirseverlere tavsiye ederim. Kitabı bitirdiğinizde cebinizde birkaç güzel mısra ve kalbinizde bir parça huzur kalıyor.

Yüreği aşk romanlarının o masum sevdalarıyla dolu, okuyan ama yazamayan yaşlı bir adam… Ve onun tanıklık ettiği acımasız bir yıkım.

"Medeniyet" götürmek iddiasıyla Amazonlar’a adım atan beyaz adam, bastığı her toprağı kanla suluyor, doğaya dair ne varsa gözünü kırpmadan katlediyor. Altın hırsıyla gözü dönmüş arayıcılar da bu felaketin cabası…

Doğanın kalbine saplanan bu bıçak bize tek bir gerçeği hatırlatıyor: İnsanoğlu, canlılığın fışkırdığı en balta girmemiş ormanları bile bir günde çöle çevirebilecek kadar yıkıcıdır.

Şimdi baştan sormak gerek: Gerçek barbar kimdi? Ormanla koyun koyuna, harmoni içinde yaşayanlar mı; yoksa girdiği her yeri yok eden beyaz adam mı?

Okurken duygudan duyguya sürüklendiğim, beni sarsıp kendime getiren ve iz bırakan harika bir metindi.