Onaylı Yorumlar

Empati’yi okurken kendimi yavaş yavaş insanın zihnine yaklaştırılırken buldum. Kitap bana empatinin kontrol edilmediğinde ne kadar tehlikeli olabileceğini gösterdi. Başkalarının duygularına bu kadar yakından temas etmenin, insanı ister istemez dönüştürdüğünü hissettim. Okudukça şunu düşündüm: Her duyguyu hissetmek, her gerçeği bilmek bir ayrıcalık mı, yoksa ağır bir yük mü? Bilimsel altyapı zaman zaman yoğunlaştı ancak bu yoğunluk beni hikâyeden koparmadı; aksine olan bitenin tesadüf olmadığını hissettirdi. Karakterlerle arama mesafe koyamadım, çünkü hepsi bana insanın zaaflarını hatırlattı. Kitabı bitirdiğimde kendimi daha empatik hissettiğimi söyleyemem ancak kesinlikle daha temkinliyim. Çünkü Empati bana, hissetmenin değil, o hisle ne yaptığımızın bizi insan yaptığını düşündürdü.

Herkesi hissedebilmek güçlü kılar sanıyordum. Meğer asıl güç, hissettiklerine rağmen kendin kalabilmekmiş.

Tuhaf bir şekilde, düşüncelerime tamamen ters olmasına rağmen bu kitabı sevdim. Devlet gözüyle rahatsız eden yerleri olsa da, genel olarak yazarın kötü bir niyet taşıdığını düşünmüyorum. Ülkemizde uzun yıllardır yaşanan trajedik çatışmaları anlayabilmek için taraflara tek bir pencereden bakmamak gerekir. Bu kitap, terör sorununa bu kez “Güneyli” bir bakış sunuyor. Okurunu rahatsız edebilir; ancak askerlerin ve halkın yaşadıklarının bir köpeğin diliyle aktarılması oldukça çarpıcı ve özgün bir anlatım ortaya koyuyor. Kitabı özellikle aldım ve HAW kelimesindeki “w” harfinde sembolik bir anlam olduğunu hissettim; yanılmadığımı da gördüm. Bir tarafta devlet, diğer tarafta halk…Garip ama okurken öfke duymadım.
Bir köpeğin yaşadıkları üzerinden bir ülkenin panoramasını sunması, sade dili ve güçlü duyguları kitabı etkileyici kılıyor. Yoğun küfürler ise dikkat çeken başka bir yönü. Tavsiye eder miyim? Sabırlı, farklı bakışlara açık ve anlamaya istekli okurlara.

Süleyman Nazif’i tanımak ve anlamak için güzel bir kitap. Onun vefatından kısa bir süre sonra, kendisini şahsen tanıyan ve birlikte çalışmış biri olan İbrahim Alaettin Gövsa tarafından yazılmış olması eseri ayrıca kıymetli kılıyor. Önemli bir devlet adamı ve yazar olan Süleyman Nazif’i anlatan ilk biyografi (ikincisi Muhammet Gür’ün yazdığı Kendi İçinde ve Kendine Göre Süleyman Nazif) . Namık Kemal yolunda bir yazar olan Süleyman Nazif, İstanbul’un işgali sırasında Fransız General Franchet d’Esperey’in 8 Şubat’taki şaşaalı girişi sonrasında kaleme aldığı “Kara Bir Gün” makalesi nedeniyle idamla tehdit edilmiş, Pierre Loti hakkında verdiği konferans yüzünden Malta’ya sürgün edilmiş büyük bir vatansever. Süleyman Nazif’in fikrî ve şahsî dünyasını anlamak açısından eser önemli bir kaynak.

Uçan Sınıf’ı okurken kendimi bir hikâyenin içinde değil, çocukluğumun bir köşesinde buldum. Kitap bana, büyümenin sandığımız kadar hızlı değil; aksine küçük kırılmalarla, sessiz sevinçlerle ve en çok da arkadaşlıkla şekillendiğini hatırlattı. Anlatılan okul hayatı süslü değil, gerçek. Kahramanlar kusurlu, bazen kırgın ama içten. Bu yüzden onlara uzaktan bakmıyorsun; yanlarında yürüyorsun. Özellikle yalnızlık hissinin satır aralarında bu kadar sakin ama derin verilmesi beni çok etkiledi. Bazen kalabalığın içinde bile insanın ne kadar yalnız olabildiğini, ama doğru bir dostla bunun nasıl hafiflediğini çok güzel anlatıyor.
Kitapta en sevdiğim şey, umutlu olmayı bağırmadan öğretmesi. Büyük cümleler yok, ders verme çabası yok; ama sayfalar ilerledikçe insanın içi yumuşuyor. Belki de bu yüzden çocuklar için yazılmış olsa da yetişkinlerin daha çok anlayacağı bir kitap. Bazı kitaplar büyümeyi anlatır, bazıları ise büyürken kaybettiklerimizi hatırlatır. Bu ikincisinden. Sessiz, sıcak ve içten.

Bazı kitaplar büyük maceralar anlatmaz;
ama kalpte sessizce bir yer açar.
Kayıp Kitapçı tam da böyle bir kitap.
Melda’nın sevdiği kitapçıyı bir gün kapalı bulmasıyla başlayan bu hikâye,
çocuklara kitapların sadece sayfalardan ibaret olmadığını fısıldıyor.
Kitaplar bazen bir sığınak,
bazen bir dost,
bazen de hayal kurmanın en güvenli yolu…
Dili sade, anlatımı yumuşak.
Okurken acele etmiyor, çocukların duygularına saygı duyuyor.
Özlem, merak ve kitap sevgisi; hepsi küçük ama derin dokunuşlarla verilmiş.
Okumaya yeni başlayan çocuklar için ideal.
Kitapla bağ kurmalarını isteyen ebeveynler için çok kıymetli.
Bazen kaybolan bir kitapçı,
bir çocuğun kalbinde kitaplara açılan kapı olur.

Fesleğen Sokağı bana, hızla akan hayatın içinde unuttuğumuz o eski mahalle hissini hatırlattı. Kapıların kilitlenmediği, insanların birbirinin hâlinden sessizce anladığı zamanları… Kitabı okurken olaylardan çok duyguların ön planda olduğunu hissettim. Büyük çatışmalar yok belki ama küçük iyiliklerin insanı nasıl onardığı var.
Hikâyeler sade; fakat bu sadelik bir eksiklik değil, bilakis bir davet. “Dur ve bak” diyor. Bir tebessümün, bir selamın, bir paylaşmanın kalpte nasıl iz bıraktığını usulca anlatıyor. Özellikle yorulduğum anlarda, yalnızlığın beni toparladığı zamanlara benzer bir sakinlik verdi bana. Okurken insanın iç sesi yavaşlıyor.
Didaktik olmadan öğreten, bağırmadan hatırlatan bir dili var. Bence Fesleğen Sokağı, karmaşık duyguların değil; temiz niyetlerin kitabı. Büyük laflar etmiyor ama küçük cümlelerle kalbe dokunuyor.
Kimi zaman bir fesleğen kokusu gibi… Geçip gidiyor ama ardından huzurlu bir his bırakıyor.

Michael Ende’nin Momo adlı kitabı, zamanı kullanma biçimim üzerine beni inanılmaz derecede etkiledi. Kitap, günümüzde insanların “zaman kazandıklarını” sanarak hayatlarını hızlandırmalarını; işleri daha çabuk bitirmeye çalışırken aslında kendi zamanlarından çaldıklarını çok çarpıcı bir şekilde anlatıyor.

Daha da kötüsü, sadece çalışırken değil; dinlenirken, izlerken, hatta keyif alması gereken anlarda bile her şeyi aceleye getiriyoruz. Böyle yapınca aynı “zamana sığdırma” telaşının içinde daha az zevk alıyor, daha az duygu hissediyor, anın değerini kaçırıyoruz.

Özellikle 6. bölüm (“Hesap yanlış, ama geçerli”), bu meseleye bambaşka bir gözle bakmamı sağladı. Bu bölümü tekrar tekrar okumanızı gerçekten tavsiye ederim. Hayatımızdaki bu koşturmacanın bize neleri kaybettirdiğini daha iyi fark etmeniz dileğiyle.

İyi okumalar.

Orta Çağın kayıp aydınlanmasını bünyesinde barındıran Doğu için yön bulmaya yarayan usturlap yeni bir keşiftir. Aynı şekilde Narkissos’un aksini gördüğü suyu anımsatan aynanın ise eskiliği bakidir. İkisi arasındaki ilişki ise ancak bir yazar ilhamıyla açığa çıkar. Üç nesli içine alan bir ailenin ilimden irfana irfandan gönle uzanan manidar hikayesi ise tarihin tanıklığıyla müstesna bir kurgunun üzerine inşa edilir. Karakterler büyük tarihi olayları münevver kimlikleriyle dile getirirken Doğu’da yükselen medeniyet bayrağına şahitlik ederler. Öyle ki Orta Çağa damgasını vuran ilim meclisi Beytül Hikme’nin koridorlarına dek ifşa olur. Böylelikle kurgunun asli unsuruyla sarmalanmış tarihi gerçeklerden alınacak dersler eserin didaktik kimliğini ortaya çıkarır. Misal Türklerin Müslümanlığı bahsi en duru haliyle sosyo-kültürel hayatın merkezinden çıkan bir dille anlatılır. Kaliteli edebiyatın tarihi gerçeklerle müthiş birlikteliğinden neşet eden bu eser gözden kaçırılmamalı…

Taha Kılınç Ortadoğu'ya bakış açımızı şekillendirmeye ve coğrafyamızı daha iyi tanımamıza vesile olmaya devam ediyor.

Kudüs Yazıları adlı eserinde bir başlık olarak geçen bu hususu müstakil bir kitap haline getirmiş. Muhtemelen daha bir çok kitap da çıkacaktır aynı eser içinden.

Tarihi kronoloji ve salt bilgi ile anlatmayan, okurlarına yorumlama kabiliyeti ve farklı perspektiflerden bakarak olayları çok yönlü okuma becerisi kazandıran yazarımız bu eserinde de yine her zamanki gibi Müslümanların gündeminde olan Filistin meselesine müteallik 4 suikastı tarihi diğer olaylarla bağlantılarını da gözler önüne sererek okuyucuyu sıkmadan, bilakis olayın içine çekerek anlatıyor.

Yazarımızın bu ve diğer eserlerini takip eden okurları bu hususlarda fikir yürütebilecek ve güncel olaylar hakkında da yorum yapabilecek yetiye sahip olacaktır.

Bu vesile ile okuma şevkini arttıran ve kesinlikle okunmasını tavsiye ettiğim bir eser/yazardır.

Kıymetli valimizi en yakın arkadaşlarından ve ailesinden birinden dinlemek, vazife başında olduğu gibi ev hallerinde de örnek bir şahsiyet, takdir edilecek bir insan olduğunu görmek, okumak çok ayrı bir histi.

Ersal hocamızın bu çalışması bence hala toplumda eksikliği hissedilen Recep Yazıcıoğlu portresini anlamak hususu için bir ön çalışma olmuştur. Sayın valinin karakter tahlili, farklı konular ve zeminlerdeki halleri başlıkları altında çalışılmalı ve bu konuda bir külliyat ortaya çıkmalıdır.

Yazımda ve yayında emeği geçenlerin her birine teşekkürlerimle...