Onaylı Yorumlar

Kitapta Katalan bir ailenin dört kuşağa yayılan tüm rezilliklerini okuyabileceğiniz (yani toplumun saklanması gerektiğini düşündüğü rezillikleri) bir kitap olmakla birlikte yirminci yüzyıl İspanya'sının toplumsal ve siyasi portresini de gözler önüne seriyor.

Anlatım olarak akıcı bir anlatım hakim. Karakterleri oldukça canlı ve yazarın insan ilişkilerine dair gözlemleri oldukça güçlü. Sanırım bir üçlemeymiş bu kitap ve bizim ülkemizde de devam kitapları umarım çevrilir. Rahatlıkla okunabilecek bir kitap.

Bu arada bizim ülkemizdeki kiraz mevsimi dizisi tadında bir şeyler beklemeyin derim.

"hayat bir döngü, hep başladığımız yere geri dönüyoruz."

Sorunlu evliliklere sahip anne babaların çocukları evliliklerinde genel olarak başarılı olurlar diyebilir miyiz?
Hikayemiz böyle başlıyor olabilir, ama herkesin kendi hikayesinde acıları ve sınavları olabiliyor. Belki de ebeveynlerimize benzememek için çok ödün veriyoruz hayatımızdan! Köklerimizden aldığımız genetik mirası daha iyiye çevirebilir miyiz? Bunu her anlamda düşünebiliriz, ama kitap bunu aşk ve evlilik temasıyla yoğurmuş. Neve ve Edwyn ilişkisi biraz çarpıcı, belki de biraz yorucu... Bilemiyorum sanki her okuyan farklı bir açı görebilir gibi geldi. Kendi açımızdan yorumlarken farklı örülmüş bir yapı sanki. Kitaba bir şans verin ve bırakın aksın hikaye.

Ayfer Tunç kırgınım sana; bu kadar hüzünlü hayata bir hüzün ve üzülecek bir şey daha eklediğin için. Sevmenin bu kadar hastalıklı olduğunu okumak çok ama çok etkiledi beni. Şehnaz’ı tutup yapma bunu kendine. Sen gençliğini bir parça ümit için harcadın. Geride ne kaldı: unutamadıkların değil mi. 30 yılın içinde yalnızca beş altı yıl yaşamışızdır diyorsun; deme yapma. Annen anneannen ve sen Şehnaz. Bu kadar acıtmasaydı yaşam sizi ne güzel olurdu. Ama siz siz olur muydunuz? E’nin sonu tam ona göreydi hiç üzülmedim. Hâlâ çok kızgınım ona. Giderken bıraktığı umut kırıntısı mıydı yoksa pişmanlık mı?
Kadın üzerinden sınıf ayrımı, erkeklerin kendi yerlerini sağlamlaştırmak adına suya sabuna dokunmayışları, entelektüel camiadaki ilişkiler, toplum siyaset ve kadın kadın…
Ayfer Tunç muazzam kalemiyle kendini yenilemeden yepyeni bakışlar sunun, kurgularını iyi besleyen müthiş zihin. Bir de ağlatmasaydı iyi olacaktı.

Beş psikiyatri hastasının 5 katlı bir apartmanın her bir katına yerleştirilmesinin ardından parçalı olarak kendilerinin inandığı hikayelerin anlatıldığı bir kitap. Psikolojileri paramparça olmuş bu insanların hikayeleri her ne kadar cin, peri gibi görünse de satır aralarında kendi yaşanmışlıklarıyla baş edememeleri bas bas bağırıyor. Alan olarak bence korku edebiyatı başlığı altına alamayız zira her bölümde okura normalin sınırlarının bulanıklaştığını, görünmeyen mahluklardan ziyade dünyevi korkuların başrol oynadığı; yalnızlık, sevgisizlik, kimsesizlik, dışlanmışlık, terk edilmişlik, ailesizlik gibi temel yoksunlukların kişilerde bıraktığı iz ve bunları dışa vurmaları sonucundaki rahatsızlıkları ele alınmış. Tüm bunların yanı sıra apartman sakinleri ile ilgilenen psikiyatri doktoru Samimi’nin de hastalarından farklı olmayışı kitabın en beğendiğim taraflarından biri. Dili akıcı ve anlaşılır, kullandığı kelimeler seçkisiz ve basit ancak yine de rahatlıkla tavsiye edebileceğim bir kitap.

Sonunu gözyaşları içinde okuduğum, ardından kolayca başka bir şeye geçilemeyen bir kitap. Afife Jale’nin adını, Türk tiyatrosunda sahneye çıkan ilk Müslüman Türk kadını olduğunu biliyordum. Ancak bu bilginin ardındaki hayatı ve ödenen bedelleri öğrenmek bambaşka.

İnkılapların ardında cephede ve masada verilen savaşlar kadar, bireyin hayatından topluma uzanan mücadeleler de var. Afife’nin tutkusu ve cesareti de başka kadınlara yol açarken bedeli kendi hayatıyla ödenen bir çabaya dönüşüyor.

“Bambaşka bir hayatı olabilirdi” düşüncesinden uzaklaşmak mümkün değil. Kötü insanların açtığı yaralar, sevdiklerinin fedakarlıkları ve çaresizliği çok sarsıcı. Yıllardır ezbere söylenen bir şarkının onun için yazıldığını öğrenince sözler de başka bir anlam kazanıyor. Geriye, adını bilmenin ötesinde anlaşılması gereken bir hayatın ve yaşanamamış ihtimallerin hüznü kaldı.

Bazı kitaplar bir hikâye anlatır, bazıları ise sizi alıp o coğrafyanın içine bırakır. Sayfaları çevirdikçe kendimi sadece bir romanın içinde değil, Çanakkale'nin rüzgârını yüzümde hissederken buldum.
Solmaz Kamuran, Çanakkale'yi savaşın gölgesine sıkıştırmadan; doğasıyla, tarihiyle, mitolojisiyle ve insanıyla yaşayan bir karakter gibi işlemiş. Boreas, yani kuzey rüzgârı, romanda yalnızca bir doğa olayı değil; karakterlerin yaşadığı değişimi, geçmişle hesaplaşmalarını ve yeniden başlamayı simgeleyen güçlü bir metafor olmuş. Bu yönünü çok sevdim.
Yazarın dili oldukça özenli. Betimlemeler yer yer yoğun olsa da beni hikâyeden koparmadı. Aksine, anlatılan atmosferi daha iyi hissetmemi sağladı. Özellikle doğa tasvirleri ve mitolojik göndermeler romana ayrı bir derinlik katmış.
En çok hoşuma giden şey ise Çanakkale'nin sadece tarihte kalmış bir şehir olarak değil, nefes alan, yaşayan ve insanı dönüştüren bir yer olarak anlatılmasıydı.

Okuyup okumamakta tereddüt ettiğim kitaplardan biriydi.Ama mektuplarla ilerleyen kitapların beni hiç pişman etmediğini düşünüp (Saklı Bahçeler Haritası gibi) almaya karar verdim.Doğru bir karar verdiğime kanaat getirdiğim için de yazmak istedim.Kitapta,üzerinde uzun uzun keyifle konuşalacak bir sürü konu başlığı var.Bunların hepsinden burada bahsetmeyi çok isterdim.Ancak tabii ki tüm bunları bu alana sığdırmak mümkün değil.Sybıl sevilmesi zor karakterlerden.Ama kendisine ve çevresine karşı dürüst,gerçekçi ama aynı zamanda muzip tavrını sevdim.Kitap özellikle 40’lı yaşlardan sonra geri saydığımız hissinin çöktüğü bu dünyada bize yakışmayacağını,geç kaldığımızı ya da insanların garipseyeceğini düşünüp vazgeçtiğimiz o çok büyük ve çok küçük şeyler için bir ilham kaynağı,sihirli bir dokunuş gibi.Tüm dehşeti ve kederiyle birlikte hayatın yaşamak için insana hep birşeyler daha vaadettiği mesajını bir kadının hayatının son yılları üzerinden sade ve enfes bir şekilde anlatıyor.

Burhan Cahit Morkaya’nın kalemiyle tanışmak harika bir deneyimdi. Eser, anlatımındaki romantik ton, edebi derinlik ve insan ruhuna dokunan vurgun cümleleriyle beni adeta içine çekti. Öyle akıcı ve sürükleyici bir dili var ki bir-iki günde elimden bırakamadan bitirdim.
​Kitapta en çok dikkatimi çeken şey, kadın karakterin sürekli benzer hatalara düşmesi ve bir türlü ders çıkaramaması oldu. İnsanoğlunun o kendi iç dengesini kuramaması, adeta psikolojik bir tekrarlama arzusu veya kısır döngü gibi işlenmiş. İnsanın kendi seçimleriyle nasıl aynı noktaya savrulduğunu görmek çok düşündürücüydü.
​Devamı olduğunu öğrendiğim an heyecanım bir kat daha arttı, en kısa sürede ikinci kitabı da edinip bu hikâyeye devam edeceğim. Klasikler arasında su gibi akıp giden bir eser arayanlara kesinlikle tavsiyemdir!

Vietnam Savaşı'nda esir düştükten sonra dönen bir adamın yaşadığı travmaların aile hayatına yansımasını, aile içi şiddeti ve bir kız çocuğunun anne babasının ilişkisinden gördüğü sevgi anlayışını sorgulamasını anlatıyor.

Okurken kendimi sık sık Leni'nin yerine koydum ve gerçekten çok çaresiz hissettim. Özellikle annesiyle birlikte babasını kızdırmamak için sürekli kendilerini kontrol etmeleri, doğal davranamamaları ve her an diken üstünde yaşamaları üzücüydü. Yani kitapta aile içi şiddet ve oldukça sağlıksız bir aşk anlatılıyor...

Sonunu beğendim ama okurken o kadar çok acıklı ve travmatik olay vardı ki... Alaska hayatını sevemedim.

Yüzyıllardır insanların ulaşmaya çalıştığı "ölümsüzlük"...
İnsanın ölümünün bir süreç olduğu belirtiliyor.Anne karnındayken bile ölüm süreci başlamışken insanın ölümden bu denli korkması ve çözüm bulmaya çalışması gerçekten ilginç.İnsan kendisini evrenin merkezinde gördüğünden belki de sonsuz bir ömür istiyor ama o öldüğünde evren yaşamaya devam ediyor.
Ölümsüzlük ,beynin çalışma sistemi,beynin ölüm öncesi verdiği sinyaller,bunlarla ilgili çalışmalar,cinayetler...
Kitapta bana en ilginç gelen kısım:Beynin 24 saat önce öleceğini bilmesiydi.Ölümü yaklaşan kişinin beyninde sıra dışı salınımlar başlıyor.Ve ölümden sonra hafıza merkezi hiç olmadığı kadar canlanıyor.
Bilimsel açıklamaların bazıları okurken sıksa da güzel bir kitaptı.
"Yarını Hatırla" ifadesinin felsefesi kişiye her an öleceğini hatırlatmak.
*"Hem ölümün yakınlığını hatırlayabilirsek yaşamın da hakkını verebiliriz belki...