Onaylı Yorumlar

Kitabın adı Söyleme Bilmesinler ama yazar her karaktere tek tek söz hakkı vererek "Söyle bilsinler..." demiş adeta. Farklı karakterler, farklı hayatlar, farklı hikayeler... Karakterler içimizden biri gibi, bize benzeyen, belki bazı yönlerden resmen biz olan, belki her gün parkta, sokakta, otobüste karşılaştığımız insanlar. Bu kitabın içinde biz varız, bizim dertlerimiz var...

Yazar herkesi ayrı ayrı konuşturarak "Herkesin bir derdi var..." diyor resmen. İnsanların hiçbirinin dertsiz olmadığını söylerken kimsenin birbirini dinlememesinden yakınıyor. Dikkat çeken nokta şu, herkes acı çekip çektiği acıdan başkasını sorumlu tutuyor ama kimsenin elle tutulur bir suçu yok. Herkes masum. Kitabın bu özelliği çok hoşuma gitti.

Akıcı bir kitaptı. Tavsiye ederim.

Semiha Ayverdi üslup ve içerik olarak çok değerli bir yazar. Eserlerinde milli ve manevi değerlerimizi kitlelere aktarmaya çalışıyor.
Anlatmak istediklerini doğrudan değil de yaşanmış olaylardan yola çıkarak vermesi eseri daha akıcı hale getiriyor. Hem Osmanlı hem de cumhuriyet devrini yaşaması aynı millete ait olsa da iki farklı dünya görüşünü kıyaslamak adına çok değerli bir kazanım onun için.
Dili zaten çok akıcı ve okurken sıkmıyor okuyucuyu. Bir övgü de yayınevine kitabın tasarımı, dizgisi ve yazım kuralları açısından nerdeyse kusursuz. Dipnotlar ve gerek görüldükçe yapılan açıklamalar kitabı daha da akıcı hale getiriyor.
Hiç sıkılmadan bir solukta okuyacağız bir eser ve her bölümde alınacak dersler de cabası.

"Dünya İyi ile Kötü'nün aşağısındadır ve öyle kalacaktır. İyi, ancak dünyayı iyi kılmaya heves etmediği sürece İyi'dir. Tek varlığı, tekil bir hakikatin konumlanmış belirişidir. Yani bir hakikatin gücünün aynı zamanda bir güçsüzlük olması gerekir. Bir hakikatin gücünün her mutlaklaştırılması bir Kötülük örgütler.", diyor Alain Badiou.

Ötekine/farklılığa saygı retoriğinin sahici etiğin gelişmesini nasıl engellediğini merak ediyorsanız, önce Kötü'yü tanımlamak yerine İyi'den başlamak isterseniz, bu kıymetli kitabı ıskalamayın. Duru, açıklamalı örnekleriyle ifade edilmiş, rahat ve zevkle okunan bir kitap.

Bana, bilgilerin bulunduğu 'sıradan' alan ile hakikatlerin yer aldığı 'istisnai' alan ayrımı, Robert Pirsig'in roman görünümü ardında nitelik metafizini (ahlak felsefesi) anlattığı kitabındaki (Lila) statik/dinamik ikiliğini hatırlattı. (O da şahane bir kitaptır.)

Roman boyunca ‘geriye dönüş (flashback)’ tekniğini kullanmış olan yazar, 'önceden ima etme (foreshadowing)’ tekniği ile de sonunu getirmiş. Bir çırpıda keyifle okunuyor. İkinci kitap okunmayı hak etmenin ötesinde zorunlu hale geliyor. Sırlar nelerdir, kimler neyi kimlerden saklamıştır, çözülen düğümler nelerdir, kimler bu yeni bilgilerden etkilenecektir, hangi yaşamlar hangi yaşamlarla kesişmiştir? Neler olduğunu kitabın sonlarına doğru anlamak mümkün. Ancak, bu arada romanın içine serpiştirilmiş küçük küçük bilgileri toplamak ve pazıl gibi yerlerine koymak gerekiyor, resmin bütünü ancak o zaman anlaşılıyor. Acaba hepsi mi?

Gazap, adaletin ve sadakatin intikamla örüldüğü karanlık bir şehirde geçen, sokak manifestosu niteliğinde bir roman. Okuru yalnızca Çolakoğlu Mahallesi’ne değil, insan ruhunun karanlık noktalarına da götürüyor. Ana karakter Yıldıray Korkmaz, kendi adaletini kendi sağlayan bir figür olarak, mafya dizilerinden tanıdık gelen sertliğiyle betimlenmiş. Olaylar, yoğun diyaloglarla aktarılıyor; bu da anlatımı sinematografik kılıyor. Mahalle ve aile gibi değerleri korumaya çalışan dışlanmış karakterler üzerinden bir mücadele anlatısı kuruluyor. Her bölüm, bir dizi sahnesi gibi akıyor; özellikle kesimhane sahnesi ve final bölümü unutulmaz. Gazap, polisiye ile dramı, aksiyon ile duyguyu ustalıkla harmanlıyor. Mahalle kültürü, karakter derinliği ve sembollerin yerinde kullanımıyla okurun ilgisini sürekli canlı tutuyor. Başkarakterin yaşadığı kimlik sorgusu ise romanı türün sınırlarının ötesine taşıyor.

Bu kitap, bir medeniyetin belleğine, insanlığın ortak hafızasına ve kutsal olanla sıradan olan arasındaki ayrıma yazılan kutsallık arayışı rehberi. Bu eser, Sümer uygarlığı üzerinden çağlar boyunca değişmeyen sorulara dair bir yankı sunuyor: Tanrı nedir? İnanç nasıl kurulur? Ve kelimeler susarsa ne olur? Romanın merkezine yerleştirilen “Derin Gölge” karakteri, bir figürden çok daha fazlası; o, geçmişin ve geleceğin taşıyıcısı. Sümer rahipler meclisinin tartışmalarına tanık olurken, bugünün insanına da unutulmuş değerleri hatırlatıyor: Sessizlik, sadakat ve sorumluluk. Yazar bu temaları mitolojik göndermeler, detaylı betimlemeler ve felsefi diyaloglarla örerek okuru bir yolculuğa davet ediyor. Enlil, bilgiyle kurulan bir uygarlığın, bu bilgiyi nasıl koruduğuna ve zaman içinde bu bilginin nasıl sırra, hatta kutsal bir emanete dönüştüğüne dair bir roman. Özellikle sessizlik ayini bölümü büyüleyici bence.

çok sayıda çizgi roman okumadım hayatımda. öyle çizimden de anlamam pek. ama bu kitap inanılmaz güzeldi. hatta seriymiş zaten, aldıktan sonra öğrendim. çizgilerin kendine çeken bir yanı var. daha önce snoopy'i çok karakterde görmüşüzdür, özellikle sosyal medyada. ama burada gerçekten kişiselleşmiş bir şekilde geldi benim gözüme. arkadaşlıkla ilgili pek çok şey söylenebilir. burada epey metaforlaşmış anlatım var. beni çok tatmin etti. ayrıca bence bazı durumlar ve statüler için nedir sorusunu cevaplamak çok zor. çoğunlukla arkadaşlık, aşk, hayat, okul gibi şeylerin ne olduğu sorulduğunda nasıl olduğu cevaplanıyor ister istemez. ama bu çizgi romanda gerçekten de ne olduğunu görüyorum. terk etme, seçme, kabul etme, reddetme, biri için bir yerde var olma gibi güzel noktalara değiniliyor. özellikle basit bir anlatımla da olsa arkadaşlığın ömrü ifade ediliyor. özellikle büyüdükçe bunun anlamı ve önemi çok fazla. en azından benim için.

Yazarın Babil kitabından sonra okuduğum ikinci kitabı oldu.

Herkesin de bahsettiği gibi sade dili ve aynı biçimde sade betimlemeleri mevcut. Bir eserin oluşum sürecini, ne gibi merhalelerden geçtiğini ve yayımlanana kadar olan süreci çok akıcı ve hoş biçimde aktarmış. Aynı bir kitabın kamera arkası gibi ve bunun içerisinde günümüz sosyal hayatının da özellikle sosyal medyanın harmanlandığı, insani ilişkilerin, başarıların ve dibe çöküşlerin yer aldığı güzel bir hikaye yanında hediye edilmiş.

Burada naçizane şahsımın dikkatini çeken husus, yazarın (buna Babil kitabı da dahil) sanki kendi etnik unsurlarını öne çıkarması ve aslında diğer medeniyetlerin onları taklit ederek adeta Sarıyüz'leşmesini vurgulaması.

Hikaye içinde güzel vakit geçirmeniz dileğiyle, iyi okumalar.

Kitabı beğendim, kanımca bilim kurgu yanında kitabı felsefi olarak da nitelendirebiliriz. Çünkü konu aslında sadece bize bir zaman maceraya götürüp kalmıyor, hayatımız, insanlığımız, dünyamız ilgili derin düşüncelilere götürebilir. Ne kadar garip değil mi? Yaşadığımız dünya sürekli değişiyor, gelişiyor…bizim umduğumuz şey de zaten bu - geleceğimiz daha gelişmiş olacak, insanlar hayal edemeyeceğimiz şekilde yaşayacaklar…uçan arabalar, uzay yolculuklar vs. Peki ya tam tersi olursa, insanoğlu kendi icadından kendisini tükettirirse…basit, belki de aptal topluluğuna dönerse? Kitapta şu son cümleyi çok hoşuma gitti: “Aklı ve gücü kaybolsa bile insanın kalbinde minnettarlığın, sevecenliğin sonsuza kadar yaşadığını bana hatırlatmaları için.”

Bayan Peterson bize her gün şunu hatırlattı: “Bazı insanlar, bir şeylerin mevcut durumuna bakıp ‘neden?’ diye sızlanırlar. Ancak ben sizin, bir şeylere bakıp onların ne olabileceğini görmenizi ve ‘neden olmasın?’ diye sormanızı istiyorum.”
Oldukça güzel bir kitaptı. Kitabın adı bana direkt Miyase Sertbarut’un “Sınıfta Kalanlar Okul Açtılar” kitabını anımsattı. Kitabı okudukça yine o kitaptaki sahneler de gözümün önünden geçti. Ötekileştirilmenin bir insanda yarattığı duygusal boşlukla yine aynı insanın, kendisine fırsat verildiğinde ayağa kalkıp yükselmesini okudum. Kitabın tek sıkıntısı çok fazla yazım hatasının olması. Umarım, yeni baskılarda düzeltilir. Kitapla kalın