Onaylı Yorumlar

Kemal Sunal filmlerini izlerken gülüp geçtiğimiz pek çok sahnenin, aslında üzerinde düşünmeye değer bir tarafı var. Taşkın Su’nun Kemal Sunal Filmlerinde Küfür ve Argo adlı kitabı, tam da bu noktada ilgimi çekti. Kemal Sunal’ın mizahını sadece komik repliklerden ibaret görmemek gerektiğini düşünüyorum. Onun filmlerinde kullanılan küfür ve argo, çoğu zaman karakterlerin öfkesini, çaresizliğini ve toplumsal düzene karşı tepkisini anlatmanın bir yolu. Bazen tek bir söz, uzun bir konuşmadan çok daha fazlasını ifade edebiliyor. Kitabın bence en güzel tarafı, yıllardır bildiğimizi sandığımız filmlere başka bir gözle bakmamızı sağlaması. Çünkü bir filmi sevmek başka, o filmin mizahını ve dilini çözümlemek başka. Kemal Sunal’ın neden hâlâ bu kadar çok sevildiğini düşünürken onun kullandığı dilin gücünü de göz ardı etmemek gerekiyor. Türk sinemasına ve mizaha ilgi duyanlar için farklı bir bakış açısı sunan, merak uyandırıcı bir çalışma. Kemal Sunal filmlerini seven herkese tavsiye ederim.

Cadılar konusu benim için her zaman yalnızca doğaüstü inançlarla değil, insanların korkuları ve toplumların yarattığı düşman imgeleriyle de ilgili olmuştur. Kitabı değerli bulmamın nedeni de bu. Yazar, cadılık tarihini gizemli hikâyelerin sınırlarından çıkarıp toplumsal korkular, inançlar ve tarihsel dönüşümler üzerinden okumamızı sağlıyor. Özellikle insanların anlayamadıkları olayları açıklamak için birilerini suçlu ilan etmeleri ve bu inancın ölümcül sonuçlara yol açması üzerinde düşünmeye değer. Bana kalırsa kitabın en çarpıcı taraflarından biri, geçmişte korku ve zulümle ilişkilendirilen cadı figürünün günümüzde nasıl popüler kültürün, eğlence sektörünün ve tüketim alışkanlıklarının bir parçasına dönüştüğünü göstermesi. Dün tehlikeli sayılanın bugün nasıl pazarlanabilir bir imge hâline geldiğini görmek oldukça düşündürücü. Kitabı okurken yalnızca cadılık tarihini değil, insanların korkularının zaman içinde nasıl biçim değiştirdiğini de düşünüyorsunuz.

Öncelikle bu kitap bir tarih kitabı değil. Kitapta neredeyse hiçbir tarihsel olay ayrıntılı anlatılmıyor. Peki kitap ne anlatıyor? Tarihin ne olduğunu, nasıl ele alınması gerektiğini ve geçmişten nasıl ders çıkarılacağını sorguluyor. Üstelik bunları Kur'an penceresinden yapıyor.

Kitabın neredeyse yarısının ayetlerden oluşması, yazarın bakış açısını açıkça gösteriyor. Bu nedenle eseri bir tarih kitabından ziyade İslami tarih bilincine giriş veya tarih kılavuzu olarak değerlendirmek daha doğru olur.

Bence kitabın en önemli katkısı, tarihe yalnızca yaşanmış olaylar bütünü olarak bakmak yerine, tarih karşısında nasıl düşünmemiz gerektiğini sorgulatması. Elbette akademik araştırma, kronolojik anlatım veya ayrıntılı olay incelemesi bekleyen okuyucular aradığını bulamayabilir.

Kısacası, tarih öğrenmekten ziyade İslami açıdan tarih bilinci kazanmak isteyenlerin okuyabileceği bir eser. Farklı kaynaklarla desteklenerek okunduğunda daha anlamlı katkı sağlayacağını düşünüyorum.

Farklı bir kitap 'Çiçekçi Kadın' kolay okunuyor ve yoğun bir anlatımı yok buna rağmen iz bırakmaktan da geri durmuyor.
Yuhui eliyle süregelen 'erkek cinayetlerini' okuyoruz kitap boyunca... Bir de bitkilerin, doğanın ve yalnız olmadığını bilmenin iyileştirici gücünü belki...
Kitaptaki kadınlar, ya fiziki ya da ruhi şiddete maruz kalıyorlar. Hepsinin ortak özelliği ise yardım istedikleri halde bulamamaları yahut yardım isteyemeyecek kadar sindirilmiş olmaları...Yuhui, nefes alabilecekleri son kapıyı açıyor onlara kimi zaman bitkilerin kimi zamansa küreğinin gücüyle...
Yazar son sözünde kurguyu neden böyle ilerlettiğini ayrıntılı olarak anlatmış. Okurun son söze kadar biriktirdiği son acabalar da Minyoung Hanım sayesinde iyi ki'lere dönüşüyor. En azından bende böyle oldu ve umarım yazarın kalemiyle yolum tekrar kesişir diyerek kapattım kitabımı...

Sıdıka Çal Arslan’ın Bir Merhamet Hikayesi kitabı, Ankara’da yaşayan biri olarak dikkatimi çeken kitaplardan biri oldu. 77 sayfalık bu kısa romanı hemencecik okuyup bitirebiliyorsunuz.

Kitapta Ankara Lisesi’nde geçen yıllardan, Işık’tan, Alpay’dan ve dönemin izlerini taşıyan ayrıntılardan söz edilmesi benim için ayrıca güzeldi. Yaşadığım şehirle bağlantılı izlere rastlamak, okuma deneyimimi daha da anlamlı hale getirdi.

Hüseyin’in hayatı üzerinden merhameti, insan ilişkilerini ve hayatın insana getirdiği sınavları düşünme fırsatı buluyoruz. Kısa bir kitap olmasına rağmen okuru insanın iç dünyası ve hayata karşı tutumu üzerine düşündüren bir yanı var.

Bazen kısa bir kitap da insanda uzun uzun düşünme isteği bırakabiliyor. Bir Merhamet Hikayesi de benim için bu yönüyle dikkat çeken kitaplardan biri oldu.

Sevgi ve şefkatten yoksun bir çocukluk geçirmiş, yine de hayata bir yerlerinden tutunmaya, aşmaya çalışan Neve, evlendiği kişide de aşkı bulamamış. Çok fazla ikilemde kalıp nasıl davranması gerektiğine karar veremeyen bence maddi yetersizlikten dolayı da çıkış bulamayan, katlanmak zorunda kaldığı ilişkideki, tanıdık Avrupai havayı hemen seziyorsunuz, aile olabilmenin değerini bir kez daha anlıyorsunuz. Adıyla müstesna olmayan bu metinde kendinizden ya da çevrenizden tanıdık bir şeyler mutlaka bulacaksınız. Manipüle nasıl edilir, nasıl davranmak gerekir ya da çekip gitmeyi de bilmek adına şans verin derim.

Canetti'nin kalemini ilk kez okuyorsanız bu kitap sizi biraz zorlayabilir. Klasik bir öykü kitabı ya da hayvanlar üzerine yazılmış denemeler bekliyordum ama karşıma çok farklı bir metin çıktı. Sayfalar ilerledikçe anlıyorsunuz ki burada asıl anlatılan hayvanlar değil, insanın kendisi.
Kısa kısa metinlerden oluştuğu için bir oturuşta okunacak gibi dursa da sindirilerek okunması gereken bir kitap. Bazı bölümlerin altını çizme isteği uyandırırken bazıları ise "Acaba burada ne anlatmak istedi?" diye tekrar dönüp okutuyor. Canetti, insanın hayvanlar üzerindeki tahakkümünü, güç ilişkilerini ve iktidar arzusunu sert ama bir o kadar da şiirsel bir dille sorguluyor.
Özellikle aforizma tadındaki bölümleri sevdim ama bazı kısımlar fazla kapalı geldi. Bu yüzden okurken sürekli bir düşünme hâli içinde buldum kendimi. Akıcı bir kurgu ya da olay örgüsü bekleyenler için doğru tercih olmayabilir.

Büyü Dükkanı, insanın kendi iç dünyasına yolculuk yapmasını sağlayan sade ama anlamlı mesajlar taşıyan bir kitap. Okurken aslında en büyük değişimlerin insanın kendi iç dünyasında başladığını fark ediyorsunuz.

Kitap, bazen aradığımız şeylerin çok uzağımızda değil, kendimizi tanımakta ve hayata bakışımızı değiştirmekte saklı olduğunu hissettiriyor.

Okuduğum nadir öykü kitaplarında biriydi ama verdiği mesajlarla bu kitabı çok sevdim. Özellikle hayata dair bazı şeyleri değerlendirmek ve iç dünyasına biraz daha yakından bakmak isteyenlerin keyifle okuyabileceği bir eser.

Omelas’ı Bırakıp Gidenler”i, mutluluğunu ezilenlerin sırtına kuran bir düzeni fark eden, bu haksızlığa katlanamayan ama onu değiştirecek mücadele gücünü de kendinde bulamayan insanların öyküsü olarak okudum. Gidenler, başkasının acısı pahasına mutlu olmayı reddediyorlar. Bu, elbette değerli bir vicdani tavır. Ancak giderken acı çeken çocuğu geride bırakmaları, bu tavrın yeterliliğini sorgulatıyor. Kendilerini düzenden uzaklaştırıyorlar ama çocuğu o düzenden kurtaramıyorlar.

Bence öykünün en sarsıcı yanı da burada: Haksızlığa ortak olmayı reddetmekle ona karşı mücadele etmek arasındaki mesafede. Okurken aklımda hep aynı soru kaldı: Biz çekip gittiğimizde ezilenler ezilmeye devam ediyorsa, gitmek yeterli midir?

Eser bana pek çok konuda pek çok şey kattı ancak hiç desteklemediğim pek çok detay da var örneğin İslam' in ilk dönemlerinde iyiye giden ekonomi ya da çok fazla bilim insanı var edilmesi doğrudan İslam dönemi başarısı olamaz çünkü sıfır noktasından İslam var olmadı öncesi dönemin etkilerini bu kadar yok sayamazsınız. 2. olarak o dönem önemli hizmetlerde bulunan insanların başarısı İslam'ın değil kişilerin kendi kişisel başarısıdır. Kötü olayları kişilerin ya da ülkelerin hatası görürken iyi olan her şeyi İslam'ın başarısı görüyor yazar en azından ilk dönemler için bu fazla taraflı ve yanlış. Ayrıca Avrupa'nın gelişim kronolojisi de çok yanlış verilmiş, Avrupa da aynı dönem ciddi anarşiyle, devletin iç meselelere sert müdahalesiyle ya da radikal ya da sapkın inançlara sahip insanlar, suç oranlarıyla vs boğuşuyordu