Onaylı Yorumlar

Albert Camus’nün Yabancı romanını okuduktan sonra, hayata ve insanlara olan bakışımda küçük de olsa bir sarsıntı oldu diyebilirim. Romanın ana karakteri Meursault öyle sıradışı biri ki, onun duygusuz gibi görünen ama aslında çok derin bir sorgulamaya dayanan dünyasında kendinizi ister istemez düşünürken buluyorsunuz. Annesinin ölümüne verdiği tepkiyle başlayan bu "yabancılık" hissi, hayatla, toplumla ve ölümle kurduğu ilişkiyle daha da yoğunlaşıyor.

Kitap kısa ama etkisi büyük. Camus’nün sade dili sayesinde bir solukta okunabiliyor ama bıraktığı his uzun süre kalıyor. Özellikle "neden yaşıyoruz, neye göre yaşıyoruz?" gibi sorulara kafa yoran biriyseniz, bu roman tam size göre. Çok felsefi görünse de ağır değil; aksine sizi içine çekiyor. Farklı bir roman arıyorsanız, Yabancı'ya bir şans verin derim. Hem düşündürür, hem de size hiç beklemediğiniz bir yerden dokunabilir.

Kitap biraz büyülü gerçeklik akımıyla yazılmış, okurken bunlar gerçek olamaz dedirten çok fazla olay geçiyor. "Masal değil ama rüya veya hayal olabilir mi?" diyerek okudum ve gerçekten sonunda tüm olayların Uzun İhsan Efendi'nin düşlemesi olduğu gerçeğiyle karşılaştım. Her şey tamam ama bir insan neden oğlunun yüzünü parçalanmış, insanların bakarken korkacağı veya acıyacağı kadar çirkinleşmiş düşler o kısma biraz takıldım. Üsluba gelince kısmen akıcı ama gerçek üstü olaylar bazen yoruyor. Bazı teknik detaylar çok ilgimi çekti.

Johann Hari'nin "Çalınan Dikkat" eseri, modern insanın odaklanma yetisini neden kaybettiğini kişisel bir kusurdan öte, sistemli bir saldırı olarak ortaya koyuyor. Artan hız, uyku sorunları ve bizi ekrana hapsetmek için tasarlanmış teknolojiler, yazarın işaret ettiği temel nedenlerden sadece birkaçı.
Bir Müslüman olarak, bu durumu yalnızca zihinsel bir dağınıklık değil, aynı zamanda tefekkür kabiliyetimizin çalınması olarak görüyorum. Allah'ın Kur'an'daki "Akletmez misiniz?" davetine icabetimiz, dikkatimize bağlıdır. Kitap, sorunu teşhiste çok başarılı olsa da sunduğu çözümlerin ruhî boyutu eksik bırakarak dünyevî kaldığını düşünüyorum.
Eser, hepimizi dikkatimizi geri kazanmak için bir "isyana" davet ediyor. Anne-babalar ve eğitimciler başta olmak üzere, zihnini geri isteyen herkesin okuması gereken, ufuk açıcı bir çalışma.

Bir çalıştay için Ayvalık’a gitmiştim. Toplu taşıma kullanmak durumunda kaldım. Okul çıkış saati olacak ki ağırlıklı olarak öğrenciler vardı. Bir kız öğrencinin yanına oturdum. Çantamdan kitabı çıkardım, başladım okumaya…Yanımdaki kız çocuğunun da dikkatini çekmiş olacak ki benimle birlikte kitabı okumaya başladı. Hiçbir şey söylemeden sayfayı bitirdikten sonra onun bitirmesini bekliyorum, o da yine bir şey demeden okuması bitince sessizce kafasını kaldırıp bana bakıyor, işareti aldıktan sonra ben de sayfayı değiştiriyordum. Böyle böyle birkaç sayfa okuduktan sonra o, inmesi gereken durağa yaklaşınca: “Abla, kitabınız çok güzelmiş.” dedi. Tabii biz de gerekeni yaptık. Öyle güzel bir yolculuktu ki anlatamam. Çocukla aramızda kurulan sözsüz iletişim… sayfayı bitirince kafasını kaldırıp bana bakması... Kitaba gelince bir kız çocuğunun yaşamına dokunan bir öğretmenden bahsediyor. Sonra o kız çocuğu büyüyüp yazar oluyor ve bu kitabı kaleme alıyor. Kitapla kalın.

Ferruh Gün’in "Çocuğun Eğitiminde Babanın Rolü ve Önemi" adlı eseri, yalnızca bir ebeveyn kılavuzu değil; aynı zamanda eğitim psikolojisi, gelişim psikolojisi ve toplumsal cinsiyet rolleri bağlamında oldukça değerli bir katkı sunmaktadır.

Ayrıca, babaların rol model olma özelliğinin altı çok net çizilmiş. Bir babanın sabırla dinlemesi, çocuğunun sorularına değer vermesi, onun düşüncelerini desteklemesi, aslında ona düşünme becerisini öğretmenin en güçlü yoludur. Kitap, bu tür davranışların nasıl geliştirilebileceğini adım adım açıklıyor. Bu yönüyle hem ebeveynlere hem de eğitimcilerine rehber niteliği taşıyor.

Kendi adıma, bu kitabı tüm babalara, öğretmenlere ve çocuk gelişimiyle ilgilenen kişilere sıcak bir tavsiyeyle sunuyorum. Ferruh Gün’e bu değerli katkısı için teşekkür ederim. Böyle bir kaynağı bizlere kazandırdığı için minnettarım.

Kitabın en çok dikkatimi çeken yönü, deneylerin ne kadar basit ama etkili olduğu. Evde kolayca bulabileceğiniz malzemelerle (sırık, balon, sirke, deterjan, su bardağı gibi) çocukların merakını tetikleyecek, onları hayrete düşürecek mucizeler yaratılıyor. En sevdiğim kısmı ise her deneyin sonunda gelen bilimsel açıklama bölümü . Böylece çocuklar sadece yaparak yaşayarak değil, aynı zamanda neden-sonuç ilişkisi kurarak da öğreniyorlar.

Kendisini çocuklara anlatma becerisi olan, onların dilini konuşan, meraklarını yönlendiren bir yazarla karşılaştığımı görmek beni çok memnun etti. Ferruh Gün, bilimi soğuk ve teorik bir ders haline getirmemiş; aksine, onu bir macera, bir oyun hâline getirmiş. Bu sayede çocuklarımız farkında bile olmadan bilimsel düşünmeye adım atıyorlar.

Ferruh Gün’e emeğinin karşılığı olmasa da minnettarlığımızı sunarız. Böyle bir kaynağı bizlere kazandırdığı için çok teşekkür ederiz!

Vücudumuzun enerji kaynağı olan yiyeceklerin, ağzımıza aldığımız andan itibaren vücudumuzdaki serüveni, okul öncesi çocukların dahi ilgilerini çekecek şekilde anlatılmış. Ağız, mide, bağırsak gibi organların işleyişleri çok güzel çizimlerle desteklenerek açıklanmış.
Proteinler, yağlar, vitaminlerin işlevlerinden, abur cubur denen sağlıksız yiyecekleri yemenin zararlarından, çocukların anlayacağı şekilde kısaca bahsedilmiş.

Her ne kadar 7+ yaş ibaresi olsa da, çizimlerinin de ilgi çekici olması sayesinde 6 yaşında ki kızımla birlikte eğlenerek okuduk. Daha büyükler de kendileri okuyabilir elbette..

Alışılagelmişin dışında bir Atatürk biyografisi olduğunu söylememe gerek. Bu farklılık ise 5 kitaplık seri boyunca Gazi'nin çocukluğundan itibaren nasıl bir karakter gelişim sürecinden geçtiğini ve bunda etki eden ve pek anlatılmayan olaylara dikkat çekmesiyle ortaya koyuyor. Onun kusursuz olarak çizilen bir lider profilinin arkasında hepimiz gibi bir insan olduğunu görüyoruz. Aslında tıpkı kendisinin de ifade ettiği üzere başarılarının anahtarının bu yolda kendisine ne kadar çok inandığına ve kendisini geliştirmek için ne kadar çalıştığına ve hedefine doğru sağlam adımlarla ilerlediğine şahit oluyoruz. Kesinlikle herkesin okumasını tavsiye ediyorum. Özellikle bu beşinci kitabın son kısmı insanı başka düşüncelere sevk ediyor, nispeten üzüyor...

hanımefendi bu nasıl bir kitap sonudur ya?

son 10 sayfaya gelene kadar gerçekten hayatımda okuduğum en uzun 50 sayfa olduğunu düşünüyordum. hayattaki imtihanım da kitapların isimlerinden etkilenip okumaya çalışmak zannediyordum ama sonuyla beni öyle bir tavladı ki...

bir insanın hayatının çocukluk, gençlik, yaşlılık evrelerini daha önce hiç şahit okumadığım bir tarzda incelemişti yazar. ama yalan yok gerçekten son sayfalara gelene kadar duygusal olarak hiç etkilenmemiştim.

kitaptaki ilk öyküde kendi anneliğini, ikinci öyküde ise annesinin anneliğini anlatıyor. ernaux gibi kendi hayatının kurmacasını yazıyor ama onun gibi bir ifşa hali yok. imgeler, küçük detaylar üzerinden kurdukları ya da daha doğrusu kuramadıkları bağları anlatmaya çalışıyor.

sanırım kitabın sonuna kadar bu kadar etkilenmemiş olmamın sebebi kendi annesinin anneliğini anlatırken engelli kardeşiyle kurduğu bağı öncelemesi.

insanı ve havası gibi edebiyatı da soğuk kuzey avrupa'nın. ama içerik gerçekten etkileyici. ana karakter gibi gerilip stres olup hayal kırıklığına uğrayıp üzülmek çok olası. kardeşler arasında dışlanmış hissetmek, sürekli kendini tetikte bekletmek ve hatalar üzerine bir hayat inşa etmek belki başkaları için daha kolay empati kurulan temalar olabilir. ben empati kuramasam da yazarın anlatmak istediklerini anlayabildiğimi düşünüyorum. sadece akışta başlangıç çok yavaş ve açıkçası benim için sıkıcı ilerlemişti ama devamı bence güzel gidiyor.