Onaylı Yorumlar

Toplumun ve ailesinin "uyumsuz" bulduğu bir kadının, itibar uğruna 60 yıl boyunca bir akıl hastanesine kapatılması... Esme, bir hiç uğruna yok edilmiş. Üstelik en yakını olan ablası Kitty’nin yüzünden. Ablasının Esme'nin bebeğini çalmasıyla da bu trajedi katmerlenmiş... Esme sadece özgürlüğünü değil; bebeğini, gençliğini ve hayallerini de kaybetmiş. Esme’nin ilk çıktığında kumsala gidişi hüzünlü bir veda gibi olsa da, finaldeki tek amacı Kitty’den intikam almaktı ve bunu da sonunda sarsıcı bir şekilde yaptı.
​(Kitabın anlatım tekniği hikayenin gücünü baltalıyor. Zaman geçişleri ve anlatıcı değişimleri o kadar belirsiz ki, kimin dilinden okuduğunuzu anlamaya çalışırken konu arka planda kalıyor. Sürekli "kimdi, neydi, hangi zamandaydı" stresiyle kitap okumak çok yorucu. Konu çok derin ve çarpıcı ama yazarın karmaşık üslubu nedeniyle okuma süreci maalesef keyifsiz ve stresli bir deneyime dönüştü.)

Anlam mı arayacağız yoksa hissedecek miyiz?
Konu bütünlüğü mü yoksa parçalar mı yol gösterecek?
Okur yolunu nasıl bulacak ?

Hangi karakterin peşinde hangi dünyada ve hangi adalet sistemiyle? Saf ( benlik ) canavar (alt benlik) ???

Karmaşık ve silik bir dış dünyaya açılan bir pencerenin yanında kendi içindeki yoğun ve rahatsız edici bir duygu; hangisinin baskın olduğu çok belli. (Belki de kitaptaki asıl “hal” bu)

Bir sürü soru sordum değil mi? Kelleden dişe yeniden dirilim , kimerik kardeşlik ; her şeyi kardeşinden alırken unutmadığı ? ( spoiler yok)

Yazılmamış ; yazılmış da unutulmuş (mecburen) söylenmemiş ya da söylenmesi yasaklanmış derken öyle kalmak okumak, anlamak değil hissetmek ; huzura kapılmak değil , sakince okumak, hepsi bu eserde mevcut!

Peki alt benliğinizin sizi alt etmesine “canavarın” sizi ele geçirmesine izin vermeyi düşündüğünüz zamanlar olmadı mı hiç? Ya da siz bıraktınız benliğiniz en saf hali mi yönetti sizi hep.

Selametle …

Bu kitabı elime aldığımda ilk hissettiğim şey “sıcaklık” oldu. Yaren’in uzun yolculuğu ve Adem Amca’ya ulaşma isteği bana umut verici geldi. Çünkü aslında hepimizin hayatında böyle “gideceğimiz bir yer”, “güven duyduğumuz bir kişi” ihtiyacı var. Çocuklar için yazılmış olsa da, yetişkin bir okur olarak ben de kendimden çok şey buldum.
Resimler çok renkli ve canlı; hikâyeyi adeta masal gibi taşıyor. Bence okul öncesi yaş grubuna hitap etse de, yetişkinlerin de çocuklarıyla beraber okuyup paylaşabileceği bir kitap. En güzeli de şu: doğayı, göç eden kuşları ve dostluğu çok sade ama etkileyici bir şekilde anlatıyor.
Benim için Yaren ile Adem, “yolculuğun sonunda güven dolu bir dostlukla buluşmak” demek. Ve bu duyguyu çocuklara böylesine yalın ve sevgi dolu aktarması çok değerli. Bu kitabı okurken içimde huzur ve umut duygusu uyandı.
Kısacası Yaren ile Adem, sadece bir dostluk hikâyesi değil; çocuklara hayatı, sabrı, sevgiyi ve doğayla uyum içinde yaşamayı öğreten bir değerler kitabı.

Kitap, Arthur’un taşa saplı kılıcı çekerek kral oluşuyla başlıyor; bu sahne bana eski Türk filmlerindeki “kılıcı çıkaran hak sahibidir” anlatılarını hatırlattı. Devamında Yuvarlak Masa şövalyelerinin maceraları, birbirine bağlı hikâyeler halinde ilerliyor. Efsaneler, görevler ve karakterler üzerinden kurulan yapı, mitolojik anlatıları sevenler için keyifli bir okuma sunuyor.

Ben genel olarak mitoloji türünü sevdiğim için ilgimi çekti, ancak açıkçası kitap bana çok övüldüğü için beklentim yüksekti ve o seviyeyi tam bulamadım. Yine de anlatılan hikâyeler ve sunduğu dünya bakımından değerlendirildiğinde, mitolojiye ilgi duyanların şans verebileceği, zaman geçirmek için okunabilir bir eser.

Oyuncular oynadıkları bütün rolleri severek mi oynarlar yoksa tiksinerek mi oynarlar? İşiniz rol yapmak ise hangisi gerçek karakterdir. Oynadığı dizide rolün aynı kalıp kişinin değişmesi ne kadar etik? Bunu yazar çok iyi yazmış. Hayat da öyle değil mi sen kitap yazmasan bir başkası yazacak. Yazılan kitabı ben okumasam bir başkası okuyacak.
İnsan aslında izlediği tiyatro oyununu acaba kendimi beğendi yoksa bir başkasının ayağa kalkıp hararetli alkışı sonucu otomatik bir tepki mi onu düşünüyor. Doğu Yücel her olayı bize farklı bir bakış açısıyla sunuyor.
İnsan yapılan yorumların bazılarının bot hesaplardan yapıldığını öğrenince hangisi gerçek diye sorguluyor. Bizim izlediğimiz diziler, aldığımız kitaplar ya da çok beğenerek aldığımız eşyaların yorumları bize otomatikmen o nesneleri aldırtan yorumlar oluyor. Dolayısıyla siz de benim yorumumu okuyup Trol’u alacak mısınız?
90. sayfaya geldiğimizde Trol acaba eski arkadaşı Tuncay mı diye insan içinden geçiriyor.

Üç üniversite okuyan yazarın çok yönlü bir kişiliği ve yetenekleri var. Doktor, yazar, yönetmen ve oyuncu. Bu kitap, yazar’ın aslında kısa bir hayat hikâyesi/otobiyografi diyebiliriz. Çocukluğundan başlayarak yaşadıklarını, hedeflerini, başarılarını, sinema ve öğrenme tutkusunu anlatıyor. Hayata ve başarıya dair önerileri ile kitap, film müzik vs önerileri de var.
Yararlanabileceğiniz bir eser. Ancak söyleşi ’den kitaba dönüştürüldüğü için bazen cümle düşüklükleri olabiliyor. Herkese özelliklede öğrencilere- gençlere tavsiye ederim.

Kitabın başlarında kendimi bir an o malum dizi içerisinde sanarak okudum. Çok da beklentim olmadan biraz da sıkılır gibi hissederken bir anda kitabın seyri bambaşka oldu. Yazarın basit bir 5 hırsızdan bahsedeceğini düşünürken her birinin aklında para değil bir tutku görmüş oluyorsunuz. İçlerinden biri kaşıkçı elması ustasının çırağı onun şöhretini geçme düşüncesinde bir diğeri şehzade ve yıllarca saklanmış diğer biri de çok kıymetli bir kitabın aşkıyla yanıp tutuşuyor. Hikayenin sonunu hiç tahmin edemeyecek kadar sıradışı bir kurgu. Her İskender Pala kitabı okuyuşumda bu defa da şaşıracak mıyım diye düşünürken gerçekten çok şaşırıp yolunuza devam ediyorsunuz. Yazar övgüyü sonuna kadar hak ediyor.

Kayıp Çileğin Sırrı çocuk kitabı gibi görünse de içinde güzel bir merak duygusu ve dikkatli olmayı öğreten bir hikâye barındırıyor. Ergün Kazanır’ın dili oldukça sade ve akıcı; okurken hiç zorlanmadım, sayfalar hızlıca ilerledi. En çok hoşuma giden şey, olayların bir dedektif hikâyesi gibi ilerlemesi oldu. Küçük bir gizemin peşinden giderken aslında detaylara bakmanın ne kadar önemli olduğunu fark ediyorsun.
Karakterler sevimli ve samimi. Özellikle çocukların olayları çözme şekli hem eğlenceli hem de düşündürücüydü. Abartıya kaçmadan verilen mesajlar da bence çok yerinde; dostluk, dikkat ve sabır gibi konular doğal bir şekilde hikâyenin içine yedirilmiş.
Çizimler de en az hikâye kadar dikkat çekici. Renkler canlı, karakterler sıcak ve kitabın havasına çok yakışmış. Okurken kendimi hikâyenin içinde gibi hissettim.
Kısa ama keyifli bir kitaptı. Özellikle çocuklar için eğlenceli bir başlangıç olabilir ama bence her yaştan okuyucuya hitap eden bir tarafı da var.

Yazarın toplumsal meseleler ve insanın iç dünyasında yaşadıklarına duyduğu hassasiyet, yazdığı satırlarda somutlaşıyor.
"Şükür, İki Yol Köftecisi, Nergis, Sabah Serinliği, Hayalet, Ayşe Neşe... Bizde Her Şey Beşe, Geçmiş Zaman" hikayeleri; altını çizdiğim satırlarıyla benim için farklı bir konuma yerleştiler. Özellikle Yunan Dili ve Edebiyatı bölümü mezunu olan bir adamın hayal ettiği işi yapamaması ve başka bir işte çalışmak zorunda kalmasının anlatıldığı "Şükür" hikayesi çok özeldi. Son zamanlarda Türkiye'de çabaları sonuçsuz ve hayalleri yarım kalan birçok genç varken belki de bu hikaye onların sesi olmuştur. Kitabın yarısından sonraki hikayeleri pek beğenmesem de başta belirttiğim hikayeler bana yetti.

Kış baş gösterince herkes köyden giderken bir genç köyde kalıyor.
Acaba köyde kalmak inatlıktan mı?, maceraperestlikten mi yoksa çaresizlikten mi?
️İnsanın konuşma isteğine karşı yalnızlığın, ölüm ile burun buruna kalınca umudun ne demek olduğunu bu eserde göreceksiniz. Bir umuttur yaşamak dedirtiyor bu eser.
️Betimlemeler bana Rus edebiyatını hatırlattı. Kış mevsiminde çaresizlikten yalnız kalmayı tercih etmek zorunda kalmanın soğukluğunu, üşümeyi hissedeceksiniz.
Keyifli okumalar dilerim.