Onaylı Yorumlar

Çizimleri de yazılanlar da kitap okuma ve alma dozunu ayarlayamayan benim gibi günümüz okurlarının yüzünde mutlaka bir tebessüm olacaktır.

Kitapta bahsedilenlerden deneyimlemediğim hiçbir şey yok. Okurken ineceğim durağı mı kaçırmadım, tatillerde kıyafetten çok kitap bavulu mu hazırlamadım, her gittiğim yere hastane de dahil kitap mı götürmedim, okuma planı nedeniyle davetleri mi reddetmedim. Elimde bir ömrüm daha olsa okumaya yetecek kitabım olduğu hâlde almalara devam etmek. Bu hissi bu yazıyı buraya kadar okuduysanız zaten biliyorsunuzdur.

Kitap okuma nedenleri, ikinci el kitaplar, okunan kitabı konuşma isteği, kitabın sinemaya uyarlamaları karşısındaki okur duyguları, okuma tembelliğinden kurtulmak için öneriler, kitapçı gezme, kitaplık düzeni, okuma biçimleri, kitap kurtlarının korkuları, kitapları ödünç verme, hediye etme, e-kitap vb. konular üzerine.

Kitap kurtlarına yeni bir şey söylemiyor. Ama gerçekten okurken insana kendini iyi hissediyor.

Televizyondaki doktor programlarından aşina olduğum Doktor Ayça Kaya'nın bir çok kitabı arasından ilk kez bunu okudum. Hem yaşamını merak ettiğim hem de beslenme ve sağlıklı yaşam için verdiği önerileri hemen hemen bilmeme rağmen bilgilerin bir arada olduğu bir kaynak olarak tekrar tekrar başvurabilmek adına kitaplığımda yer almasını istedim. Bir kere doktor hanımın hayat hikayesi çok ilham verici. Güler yüzü ve anlatmayı çok seven tarafını tvde hep öne çıkan tarafı olmuştur benim için. İlk bölümde verilen hayat hikayesiyle kitap elimden bırakamayacak kadar akıcı ilerledi benim için. Kitabın devamındaki sağlıklı yaşam ve beslenme üzerine verilen bilgiler de çok faydalı bir kaynak. Sadece nehir söyleşinin diğer tarafında olan kişi sorularında çok tekrara düşmüş gibi geldi bana. Aslında sağlıklı yaşamla ilgili bilinmesi gereken şeyler çok temel ve bunları doktor hanım en yalın haliyle aktarıyor. Sorular değişse de her şey aynı kapıya çıkıyor gibi geldi bana.

Taha Kılınç'ın daha öncede "Kırmadan incitmeden" kitabını okumuştum. Bu kitabı görsel ve düşünsel olarak bir kademe daha üst seviyedeydi. Okurken Doğu Türkistan hakkında ne kadar az şey bildiğimi fark ettim ve keşke o diyarlara gidip hatta oralara yerleşip müslüman kardeşlerimize yardım edebilsek diye düşündüğüm bir eser oldu. Doğu Türkistan hakkında bilgi sahibi olmak isteyenler için özellikle tavsiye. Ayrıca orada yaşayanların nasıl asimile edilmeye çalışıldığını öğrendiğim bir eser oldu. Bakış açımızı değiştirmemiz gerekiyor ,bu sebeple muhakkak okuyunuz. Ancak okuyunca ortak fikre sahip olabiliriz.

İlk bölümle beraber minicik olan Emel'in kendisi kadar kısa süren öyküsüyle başlıyorsunuz romana.
Kayıplar, acılar, gözyaşları, sürgün, her an tetikte olma, yoksulluk, umut, hayal kırıklıkları ve çok daha fazlası...
Bir çok kaybın sebebi olan kişilerin yanında ailesinin geçimini sağlamak için çalışmak zorunda kalan babayı okuyunca hayatın acı gerçekleri vuruyor yüzünüze. Evinizden sürülmüşsünüz, bahçeleriniz topraklarınız elinizden alınmış, küçücük çocuklarınız aç ve sizin bu geçim derdinizden kurtaracak kişiler sizi topraklarınızdan atan kişiler.
Benim puanımı kırdığım yer babanın onca kayıba rağmen barış, iyi olma, nefret etmeme gibi bir çok öğüt verici konuşmasını çok ütopik bulmamdı. Böylesine gerçek de acıların bulunduğu bu kitapta babanın bazı yerlerdeki konuşmaları aileye ihanet gibi geldi bana.
Ahmed'in hikayesi oldukça umut verici bir hikayeydi. Umut... İnsan umudu olduğu sürece yaşamaya, çabalamaya devam ediyor. Peki, insanın elindeki son umudu kaybetmesi?

İlk dönemlerden itibaren Müslümanların ilme ve alime verdiği değeri ortaya koyan nice eserin yanıbaşında arı duru bir Türkçe ile kısa cümlelerle okuyucuyu yormadan müfessirlerin sultanı Taberî'nin hayatını ve eserlerini hikayeleştirilmiş bir biyografi ile ele alan çalışmada romandaki betimleme ve duygusal/kurgusal bakışa pek yer verilmemektedir. Hikayeleştirilmiş bir anlatım ile tefsir tarihi ve Taberî özelinde İslam medeniyetinin hicri üçüncü asrındaki ve öncesindeki ilim ortamı, halkın yaşayışı, ilme ve alime bakışı, iktidar-ilim ilişkisi akademik açıdan doğru bilgilerle başarılı bir şekilde aktarılmakta. İlim geleneğindeki yolculuklar, yazılı ve sözlü rivayetin ne kadar titizlikle yapıldığı, senet/icazet sisteminin sade ve doğru bir şekilde hoca-talebe ilişkisinin en güzel örnekleri verilerek anlatılmakta. Eseri meydana getiren Prof. Dr. Mesut Kaya hocanın ilmine bereket, emeklerine sağlık.

Bazı kitaplar okunduktan sonra zihinde fikirler bırakır, bazıları ise insanın içine yerleşir. Bin Muhteşem Güneş benim için ikinci gruba dahil oldu. Kitabı bitirdiğimde aklımda savaşın tarihi ya da Afganistan'ın siyasi geçmişinden ziyade, hayatın en sert koşullarında bile insanı ayakta tutabilen bağlar kaldı. Meryem ve Leyla'nın hikayesi, aynı acının farklı yüzlerini gösterirken dayanışmanın ne kadar dönüştürücü olabileceğini de hissettiriyor. Haled Hüseyni, karakterlerini kahramanlaştırmadan anlatmış. Onları kusurları, korkuları ve kırılganlıklarıyla olduğu gibi bırakmış. Bu yüzden yaşadıkları daha gerçek, daha sarsıcı geliyor. Bin Muhteşem Güneş, benim için insanın umuda yer açmak için gösterdiği dirençle bile yaşayabileceğini düşündüren nadir romanlardan biri oldu.
Kader bazen elinden her şeyi alır, geriye kim olduğunu bırakır.

İlişkiler ve insan duyguları üzerine kurulu, akıcı ama aynı zamanda düşündüren bir roman. Kitabı okurken sanki bir erkeğin hayatından geçen kadınlara ve o ilişkilerin bıraktığı izlere tanıklık ediyormuş gibi hissettim.
Sebastian’ın anlatımı oldukça sade ve akıcı. Hikâye çok büyük olaylara dayanmıyor; daha çok karakterlerin duyguları, ilişkileri ve zamanla değişen hisleri üzerine kurulu. Bu yönüyle biraz sakin ilerleyen ama insanı içine çeken bir kitap. Özellikle karakterlerin iç dünyası güzel yansıtılmış.
Kitap boyunca farklı kadın karakterler üzerinden aşkın, bağlılığın ve bazen de geçiciliğin nasıl yaşandığını görüyoruz. Bazı bölümlerde kendimi karakterlerin duygularını sorgularken buldum. İlişkilerin karmaşıklığını oldukça gerçekçi bir şekilde anlatmış.
Benim için keyifli ve akıcı bir okuma oldu. Çok büyük bir olay örgüsü bekleyenler için biraz sakin gelebilir ama insan ilişkilerine odaklanan romanları sevenler için güzel bir kitap.

Ne yazık ki toplumumuzda "baba" denildiğinde akla ilk gelen güç, otorite ve disiplin oluyor. Peki ya şefkat, güven, koruma ve sevgi? Eserde bu eksik kalan parçaya odaklanıyoruz.
Ve bunu yaparken de yalnızca kuru bilgilerle değil; bilimsel verilerin ve yapılan araştırmaların ışığında hazırlanmış.
Gerçek hayattan izler taşıyan kurgusal hikâyelerle, kadınların kalplerinde o günlerden kalan izleri de gördüğümüz dört hikâye; baba şiddetine uğrayan kadınlarla yapılan görüşmeler neticesinde şekillenmiş ve tamamen kurgusaldır. Ama bu kurgusallık, onları etkisiz kılmıyor. Aksine, her bir hikâye o kadar gerçekçi ve samimi ki, okurken "Bu benim komşum, bu benim arkadaşım, belki bu benim" demeden edemiyoruz.
Okuyun, okutun

Beyhan üstâdın ilk 3 kitabından sonra en çok beğendiğim bu oldu. Galiba Cemil Meriç demişti: “kitapta takım elbiseli, söyleşide pijamalı gibi olursun” gibi bir şey… Eserde içten bir içerik var ve ‘pijamalı Beyhan Hoca’ nın söyleşi tadındaki yazılarını keyifle ve keyfiyet umarak okudum. Kitapta sıkça bahsettiği “kırklı yaşlar” iklimine dâir yazdıkları son derece onay verici ve vuzuha kavuşturucu buldum. Vasiyet tarzı bir şeyler bile yazdığından bahseden üstada öneri hakkım olsaydı, şimdilerde sıkça yapmaya çalıştığım bir ‘etkinlik’ i tavsiye ederdim: Şehrin, “cenâzelerin kaldırıldığı mekânı keşfedip”,‘Sessiz Gemi’ leri izlemek ve pozitif katkı sunduğunu yazdığı ‘ölüm’ ü ‘diri’ tutmak…Alıntıları özel, satırları özgün, bir eser var karşımızda. Beyhan üstadın “WC ihtiyacı için başkalarına muhtaç olmadan ölmek isterim” şeklindeki isteğini bir ‘spoiler’ olarak buraya bırakıp geç kalmadan okuyun. Kendinizi tüketmeyin ama bu kitabı tüketin sitelerde, hediye edin, okutun…

Saraybosna Radyosu bir tanığın tek nefeste tuttuğu hafıza kaydı gibi. Sanki yazar, bir nöbet anında gözlerini bir noktaya dikmiş ve savaş boyunca yaşadıklarını olduğu gibi bir solukta anlatıyor. Yalın, gözleme dayalı, yaşadıklarını kendi gözüyle hissettiği bir yerde. Anlatımında edebi bir gösterişten çok, dolaysız bir doğrudanlık var.
Savaşın bireye hiçbir şey kazandırmadığını, buna karşılık sıradan insanların hayatından neleri söküp aldığını sade ama sarsıcı biçimde gösteriyor. Gerçekleşme ihtimali varken yarım kalan hayatlara be hayatta kalsa bile yok olup gitmiş hayatlara şahit olmak zor bir deneyim.
Yazarın son notu bütün metni anlamlandırıyor bence, başka bir noktaya getiriyor. “Köklerinden koparılmış, sökülüp atılmış bir nesil var ama benim neslimin lakabı yok. Biz unutanlardık. Bu kitabı unutulmaya karşı koymak için yazdım.” Bu son, kitabın neden var olduğunu ve bütün ruhunu tek başına anlatıyor.