Onaylı Yorumlar

Kitabın temel iddiasını başarılı ve üzerinde düşünmeye değer buldum. Geçmişi idealize etmemiz, kendi gençliğimizi ve dönemimizi olduğundan daha güzel hatırlamamız ve bu nedenle günümüzün popüler kültürüne ve değişime mesafeli yaklaşmamız gerçekten önemli bir mesele. "Altın çağımız tam olarak ne zaman?" sorusu güzel bir sorgulama.

Ancak kitabın asıl sorunu, bence bu güçlü iddiayı savunma ve örneklendirme biçiminde ortaya çıkıyor. Verilen örnekler zaman zaman yüzeysel kalıyor ve ortaya atılan düşünceyi yeterince derinleştirmiyor. Daha kapsamlı örnekler, karşı görüşler ve daha güçlü bir çözümleme olsaydı çok daha etkileyici bir kitap olabilirdi. Kısacası, fikrini güçlü bulduğum fakat bu fikrin işlenişini yetersiz bulduğum bir kitap.

Bu güne kadar İran konusunda çok kitap okudum fakat hepsi genelde devrim dönemine aitti. Fakat bu çalışma İran'da gerçekleşen devrimi 2025'e kadar getirmiş, çok yönlü ve derinlikli analiz etmiş. Yazar zengin kaynakça kullanmış ve birikimini çok iyi sistematize etmiş. Kitabı okurken dünden bugüne İran siyasetinde ne olup bittiğini çok iyi izleyebiliyorsunuz. Bu kitabı okuduktan sonra İran konusu kafamda daha bir netleşti, yerine oturdu, adeta bir aydınlanma yaşadım. Yazar önyargılara, şablonlara ve peşin hükümlere itibar etmeden İran konusunu olduğu gibi önümüze koymuş. On üzerinden on verdim ve İran'da olup biteni anlamak için mutlaka okunmalı kanaatindeyim. Bu kitabı okumayan birinin İran hakkında konuşmasını abesle iştigal olarak görüyor, ciddiye almıyorum.

Esas itibariyle şiir ufak da olsa bir yol bırakmalı okuyanı için, bir anlam emaresi. Kaygalakın şiirlerinde yol bırakılmıyor ama yolu bulmak için bir şansı var okurun yolun kenarındaki bitkilerden, yola döşenen taşlardan önce yolu buluyor okur ardından o yoldan anlamlar. Onun şiirlerinde sadece ufak bir ışık kapı aralığında belli belirsiz görünüp kayboluyor belki de bu yüzden okuru bir hazine müptelası gibi peşinden dağlara, ovalara, mağaralara sürüklüyor. Bir derviş gibi en azıyla yetinmeyi öğretiyor. Bir şiirin kanatlarında gökyüzünden yeryüzünü izleyerek güneşin gördüğü her şeyi düşünmek için hala fırsatınız varsa Kaygalakı okumalısınız.

Öğrencilerim için aldığım aynı zamanda kitaplığımın da bir parçası olmasını istediğim bir kitap...Okul öncesi dönemde çocukların duyguları tanımasına ve anlamlandırmasına yardımcı olan şahane bir kitap "Renk Canavarı".

Görselleri de tıpkı metni gibi özenle hazırlanmış. Duygular renklerle ifade edilmiş: Öfke kırmızı, huzur yeşil, üzüntü mavi...

Kitabın en sevdiğim yanı ne biliyor musunuz? Duyguları "iyi" ya da "kötü" diye sınıflandırmıyor. Sadece "fark et" ve "hisset" diyor.

Çünkü öfke de üzüntü de sevinç de biziz. Hepsine iç dünyamızda yer var. Tüm bu duyguları hissediyoruz ama fark edebiliyor muyuz ? Duyguları tanımak ve fark edebilmek yaşamımızda bir kilometre taşını oluşturur.
Hem oynayarak hem de eğlenerek çocuğunuzun duygularını tanımasına yardımcı olacak bu kitabı gönül rahatlığı ile alabilirsiniz.

Geleceğimizi bilsek ne yapardık? Ya ölürken duyduğumuz pişmanlıklarımız varsa onları değiştirebilir miydik? Hepimizin şu ana kadar yaşadığımız pek çok pişmanlığımız olmakla birlikte hala pişman olacak şeyler yapmaya devam ediyoruz. Geleceğimizi bilsek belki hata yapmayız diye düşünebiliriz belki ama bu kitabı okuyunca hatalarımızı asgari düzeye indirerek yaşama ihtimalimizin olduğunu farkedeceksiniz. Hayatımızdaki asıl önemli olan şeyi, sevgiyi nasıl ikinci, üçüncü ve belki de daha sonlara atarak sevdiklerimizin kıymetini bilemediğimiz bir hayattan dönüş yaparak keşkelerimizin olmadığı, sevdiklerimizin değerini bileceğimiz bir hayata geçiş yapabilmemizi sağlayabilmesi için bu kitabı okumanızı öneriyorum

Otobiyografik ögeler taşıdığını tahmin ettiğim Aziz karakteri, bir antikahraman olarak kurgulanmış. Geçmişinden pişmanlık duyan ve takıntılı bir sevgiyle hareket eden Aziz, başlangıçta sahici ve psikolojik derinliği olan bir karakter izlenimi verse de ilerleyen bölümlerde “kelime öldürme” ve “mana” metaforlarıyla gerçekliğini kaybediyor. Aziz karakteri oluşturulurken derinlik noktasında beklentiyi karşılayan bir anlatımın kaleme alınamadığını düşünüyorum.

Aziz’in farklı veya şaşırtıcı bir davranış sergileyeceği beklentisi oluşturulmasına rağmen, bu beklenti sanrılar ve rüyalar üzerinden karşılanıyor. Öldürülen kelimelerin intikam alacağı fikriyle bağlanan final ise yetersiz ve oldu bittiye getirilmiş hissi uyandırıyor.

Bazı kelime ve kelime öbeklerinin gereksiz ısrarla kullanılması anlatımın doğallığını zedeliyor. Buna karşılık, yazarın önceki öykülerindeki gereksiz betimlemelerin ve mübalağalı kelime oyunlarının bu kitapta büyük ölçüde bulunmaması olumlu bir gelişme.

Kitapta en dikkat çekici bölüm, gözaltında iken hissettiklerini müthiş bir dille anlatmasıdır. Yazarın tüm bunları yaşadığı gerçeği ile karşılaşıyoruz adeta. Ya da en kötü ihtimal ile tüm bunları “satranç zehirlenmesine” maruz kaldığı için ruhunda yaşamış veya ruhuna yaşatmıştır! Çünkü iliklerine değin hissettiği anlaşılan bu duygu ve düşünceler okuyucuya “yaşamasaydı eğer yazamazdı” düşüncesini dedirten cümlelerdir bunlar. Şu satırlar bana, Faslı Tahar Ben Jelloun’un gerçek hayattan uyarladığı ve okuyucuyu derinden etkileyen, tüylerini diken diken eden “Işığın O Kör Edici Yokluğu” romanını hatırlattı.
Vesselam

Nurettin Topçu'nun şahsiyetini ve düşünce dünyasını onu yakından tanımış ve çilesine şahit olmuş bir talebesinden okumak gerçekten çok güzeldi. Kitabın yazarı, yetkin bir kalem ve hocanın fikriyatını da tam manasıyla özümsemiş; bu sayede şimdiye kadar görmediğim bir biçimde Nurettin Topçu'yu görmeme ve eserlerinden henüz okumadıklarımı da en yakın zamanda okuma kararı almama vesile oldu. Hocayı okuyanların da henüz okumamış olmasına rağmen merak edenlerin de yararlanabileceği güzel bir eser.

Gogol’un hikayelerini okurken, aradan neredeyse iki yüzyıl geçmiş olmasına rağmen insan hallerinin pek de değişmediğini düşünmeden edemiyorum. Görülme ve önemsenme arzusu, statü, para, hırs, insanın kendini olduğundan başka biri olarak görme isteği… Bütün bunlar onun kurduğu absürt dünyanın içinde bazen komik, bazen de oldukça acı bir hale bürünüyor. Gogol öyle bir mizahla anlatıyor ki bir yerde gülerken birkaç satır sonra kendinizi neye güldüğünüzü sorgularken buluyorsunuz.

Derlemedeki bütün hikayeleri beğenerek okusam da, en çok Portre, Palto ve Bir Delinin Anı Defteri’ni sevdim.

Portre…
İstediğimiz şeylere kavuşurken kendimizden vazgeçiyorsak, gerçekten kazanmış sayılır mıyız?

Palto…
İnsan aynı insanken, yalnızca sahip oldukları değiştiğinde gördüğü değer de değişiyorsa, biz aslında kimi görüyoruz?

Bir Delinin Anı Defteri…
İnsan delirdiğini değil de sonunda gerçeği gördüğünü sanıyorsa, kendi gerçekliğinden nasıl şüphe edebilir?

Fotoğrafta gördüğünüz kitap bir çocuk kitabı ve renkli bir çizgi roman Ben de çizgi roman okumaya oğlumla başladım ve çok sevdim. Bu kitap da onlardan biri ve konusu: VESVESE. Bazen içinde bulunduğumuz durumu anlamlandırmanın en iyi yolu uzaktan bir bakıştır. Aynı anda hem burada hem uzakta olamayacağımıza göre uzaktan bakışı bize yaşatarak simülatör görevi gören araçlara ihtiyacımız var. Bu araçlardan bazıları; bizi uzaktan gözleyip durumumuzu bize bildiren aklı selim arkadaş, benzer olayları yaşayan insanların hayatlarını gözlemek, bu halleri anlatan kitaplar/videolar/filmler… Bu kitap da vesvesenin nasıl olduğunu ve etkilerini size uzaktan seyrettiriyor ki içimizdeki o ‘hadi…’ ile başlayan cümleleri anlamlandırabilelim.
Eğlenceli, öğrenceli ve maceralı büyük küçük herkese…