Onaylı Yorumlar

Çeviriyle mi alakalı bilmiyorum ama özellikle ilk sayfalarda çok zorlandım. Yine de sabırla devam ettim ancak bu sefer de sonradan kurguya dahil olan karakterin çokluğu başka bir yük bindirdi bana. Ve böyle olunca da zihinsel yorgunluk kaçınılmaz bir hâle geldi. Michael Connelly gibi çok başarılı bir yazarın kitabını bu denli eleştirmek bana doğru gelmiyor fakat ilk sayfalar cidden çok yorucuydu. Örneğin, " Sinyal boğucu", "Bedenini bedenime fırlattı", "Yumruğuyla kendi elimi çeneme gömdü" gibi bir türlü anlam veremediğim cümleler vardı. Bu kadar eleştiri yeter. Gelelim kitabın olumlu yönlerine...
Kitap adalet sistemi üzerine düşündürücü sorgulamalarıyla dikkat çekiyor.Duruşmalar, tanık sorgulamaları ve avukatlık taktikleri çok başarılı bir şekilde kaleme alınmış. Ayrıca adalet sistemine yönelik eleştiriler ve mahkeme salonun betimlenmesi takdire şayandı.

Çıkar çıkmaz nasılsa haberdar olmuş ve yutarcasına okumuştum. Yazarı New Yorker'daki yazılarından, komik şiirlerinden biliyoruz. Yorum yazmayı unutmuş, haksızlık etmişim. Bu roman Amerikan reklam dünyasının nefis bir hicvi. Ülkemizde reklamcılık işlerine bulaşmışların ve hala içinde olanların çok çok iyi anlayacağı, mizahperverlerin haftalık mizah dozunu ziyadesiyle alabileceği şahane bir kitap. Fıkra gibi sahneler, kahkaha attıran aforizmalar bolca bulunuyor. John Kenney önemli bir mizahçı, keşke her kitabı çevrilip yayımlansa. Garaj Yayınları'na teşekkürü borç bilir, maceralarında gayretler dilerim. Bu vesileyle yazarın aşırı komik "Aşk Şiirleri" kitap serisinin de basılmasını umduğumu eklemek isterim. Zaten umut neydi? Umut centilmenin standardıydı.

Yıllarını yaptığı yanlış bir evlilikle geçiren bir adamın hayatının fırsatını ele geçirdiği bir zamanda ölüm gerçeğiyle yüzleşmesi üzerine kurulmuş mükemmel bir kurguya sahip bir kitap.

Romanın içinde bilim de var felsefe de var.

Ölümü ve yaşamı bilimsel verilerle öğrenirken bir taraftan da düşünmeye yönlenecek, kurgunun ilgi çekiciliği, cümlelerin akıcılığı ile kitabın nasıl bittiğini anlamayacaksınız. Olayların ve diyalogların arasına bilgiler öyle güzel serpilmiş ki farkına varmadan pek çok bilgi öğreniyorsunuz.
Arka kapakta yazanlar sanki yalnızca ölümden bahsediliyor gibi bir izlenim oluştursa da aslında ölüme ve yaşama farklı gözlerle bakmayı öğreniyorsunuz
Kesinlikle okunması gereken bir kitap.

Elif Erdoğan son kitabı Boşluğun Üst Katı'nda bir başka türe adımını atmış. Kitapta gördüğümüz kuvvetli bir yas anlatısı. Elbette yine metnin dili yazarın o duygulu anlatımının bir devamı. Bu sefer, öykülerinde zaman zaman kullandığı manzum formda yazım şeklini görüyoruz. Eserdeki tüm metinler böyle kaleme alınmış. Kitap üç ayrı bölümde kurgulanmış. Tamamı, anlatıcının yaşadığı yasın aşamalarını gösteriyor. İlk bölümdeki metinler onarlı olarak birbirini tamamlıyor. Bir anlatıcıdan, bir de italik yazımla onun sevgilisinden metinler okuyoruz. Diğer bölümlerdeyse ölüm sonrası gelişen yasın tezahürlerine şahit oluyoruz. İyileşme çabasını, iyileşememeyi ve boşluk duygusunu. Özellikle boşluk metaforu kitaba ismini vermesiyle de birlikte eserde önemli bir yeri kaplıyor. Yazar, öykülerinin çoğunda kullandığı anlatım dilini yasın getirdiği güçlü duyguyla birleştirip özel bir anlatı ortaya çıkarmış.

Şermin Yaşar ile tanışma kitabımdı.
Kitap kısa hikayelerden oluşuyor. Dili çok akıcı. Hikayeye başladığınızda sonunu tahmin ettiğinizi düşünüyor; ama asla beklemediğiniz sonlarla karşılaşıyorsunuz.
Bazı hikayeleri bitirince uzun uzun halıya bakıp düşündüm. Kalbim kırıldı ama çok güzel kırıldı.
Çok ince, çok zarif insanların 'böyle bitmesin'li hikayelerini çok sevdim.
Uzun kitaplardan yorulmuş zihinler için, uzun zamandır okumaya ara verenlerin geri dönüşü için nokta atışı bu kitabı tavsiye eder, iyi okumalar dilerim.

Korku edebiyatı seven ve kitaplardan pek korkmadığını düşünen biri olarak gece okuyamadığım sadece gündüz okuyabildiğim, gece yattığımda aklıma gelince uyuyamadığım bütün bunlara rağmen bayıldığım harika bir kitap.
Mehmet Berk Yaltırık'la yeni tanışıyorum. Kendisiyle bu kadar geç tanışmış olmaktan dolayı da üzülüyorum zira Türk edebiyatında kaliteli korku yazarı pek yok ya da ben denk gelmedim.
Küçükken nenelerimizden dedelerimizden dinlediğimiz korku hikayeleri tadında, kültürümüze ait bir çok korku öğesini ustalıkla ele almış yazarımız. Cinler, periler, gulyabaniler ve daha neler neler... Öyle sahneler betimlemiş ki korkuyu en derinden hissediyorsunuz. Kalemi inanılmaz etkileyici, dili, üslubu muazzam. Tarih ve kurgu iç içe. Hikayenin içe girip Periveş'le birlikte maceradan maceraya, korkudan korkuya dalıyorsunuz. Yine de kitaptaki bütün doğaüstü korku öğelerine rağmen insan her zaman daha korkunç, daha kötü.

Bazı fotoğraf kareleri ve geçmişe açılan kapılar… O kapılardan girerek 1940’lı yıllarda doğan Fransız bir kadının yaşantısını okumaktayız. Siyasi değişimlerin kültür üzerine etkisini, teknolojinin hayata sızmasını, devrim niteliğinde ilaçları, Fransız aile yaşantısı gibi başlıkların fotoğrafları aslında bunlar.
Yazarın gözlem gücüne hayran kaldım. Senelik bir kamera gibi her şeyi kaydettiğini hissettirdi bana. Ülkesine bu kadar hakim olması oldukça takdire şayandı. Ödülü hak eden bir kitap.
Kendimce çıkardığım en önemli ders şu oldu: Değişmeyen tek şey değişimin kendisiymiş.

Bir buçuk yaşında oğlunu toprağa vermiş bir baba olarak okudum bu kitabı. Eser, ikizini kaybeden annelere odaklansa da evlat acısının o müşterek dilini ve yürekteki derin boşluğu hissettim.
Kitabın en vurucu tespiti, "Gözün aydın" tebriği ile "Başın sağ olsun" taziyesinin aynı anda yaşanmasıydı. Bu durum, insanın ruhunu adeta ikiye ayırıyor; bir yanda hayattaki evlada tutunma çabası, diğer yanda topraktaki yavrunun dinmeyen sızısı... Bu yüzden hayattaki evlatla tam manasıyla sevinememe hissi çok tanıdık geldi.
"Yas parmak izlerimiz kadar kişiseldir" ifadesi hakikatin ta kendisi. Çekilen dişin boşluğuna dilin sürekli gitmesi benzetmesi, aklın ve kalbin o boşlukta nasıl gezindiğini mükemmel özetliyor. Vefat eden bir evladın fotoğraflarda asla büyümeyeceği gerçeği ise zamanı durduran bir sızı.
Benzer bir imtihanı yaşayanlara ve insani acının derinliğini anlamak isteyen her kalbe tavsiye ederim. Gözyaşlarımızın şifa olması duasıyla...

Dokuzuncu kitapta artık çok iyi tanıdığımız karakterlerle, yavaş yavaş Nazileşmesine şahit olurken her köşesini öğrendiğimiz Berlin'de geçen hikayenin içine hiç oyalanmadan, ilk sayfadan giriyoruz. Dönemin Almanya'sına dair siyasi ve tarihi referanslara, her zamanki gibi, heyecan verici olay örgüsü içinde hiç göze batmayacak şekilde yer verilmiş. Son sayfaya kadar heyecanın dozu hiç eksilmiyor. Zaten bence bu seriyi bu kadar eşsiz yapan asıl neden; bir polisiye için çok uzun olmasına ve kitabın ortasında ana olayın aydınlanmasına rağmen paralelde o kadar çok küçük hikaye dönüyor ki son sayfaya kadar merak hiç azalmıyor. Dokuzuncu kitaba geldiğimizde sadece bir kitap içindeki hikayelerin yolu birbiriyle kesişmekle kalmıyor, birinci kitaptan itibaren kurulan ilişkiler ağı sonunda bir bütünün parçaları olarak tekrar karşımıza çıkıyor. Henüz Türkçe'de yayınlanmayan serinin son kitabının da dilimize çevrilmesini merakla bekliyorum ama bitiyor diye de içten içe üzülüyorum...

Asım'ın Nesli Okuma grupları (ANOG) kapsamında İstikamet ve Değişim kategorisi altında okuduk. Çok severek okudum. Hızlıca akıp giden bir kitap. Yer yer bazen tekrarlar çıkabilir karşınıza ama beni çok rahatsız etmedi. Sanırım yazarın soy isminden kaynaklı olarak sanki bir abinin kardeşin dertleşmesi gibi hissettiriyor. Şimdiye kadar en çok beğendiğim kişisel gelişim kitaplarından diyebilirim, en azından şimdiye kadar en çok isim ve içerik olarak aklımda kalanlardan. İçinde psikolojik ve iletişimsel diyebileceğimiz bazı modeller geçiyor, Johari penceresi gibi. Kitabın sonunda kitap ve film tavsiye listesi var. Bitirdikten sonra da bir ihtiyaç hissettiğim anda elime alıp bazı cümleleri tekrar okudum.