Onaylı Yorumlar

Özellikle ateistlerin kötülük probleminden tanrının yokluğuna gitmelerinin mantıksız, akla uymayacağını felsefik olarak delillendirmeye çalışmış ve bence başarılı olmuş ancak bir müslümanın hissettiği kötülük problemi için tatmin edici mi dersiniz? Hayır değil. Hatta bazı yerlerde acıyı bence küçümsemiş müslümanların acılardan da sevap kazanıcaklarını düşünmeleri onları nasıl psikolojik olarak yüksekte tuttuğundan ve bizim gündemimiz olmadığından da söz etmiş. Peki hayvanların çektiği acıların sevap karşılığı var mıdır? Bence bu küçümsenecek bir mevzu değil ama evet müslümanların çoğu bu gerçeği kabul etmiştir ama maalesef benim gibiler de bulunmaktadır. O yüzden müslüman olarak ACM'nin de bir videosunda dediği gibi 'bilmiyoruz'. Bu cevap beni daha fazla tatmin ediyor. Kötülük probleminden yaratıcının yokluğuna asla gidilmeze güzel bir kitap.

3,5 → 4

Freida McFadden kitaplarında artık tanıdık bir ritim var ve Mahkum da bu çizgiyi sürdürüyor. Hikaye ilk sayfalardan itibaren merak uyandırıyor. Okurken katil için birkaç tahmin yürütmek mümkün, özellikle yazarı daha önce okuduysanız. Yine de son sayfalardaki ters köşe, hikayeyi yukarı taşımayı başarıyor.

Freida’nın kitaplarında en sevdiğim yön, kısa bölümlerle ilerlemesi ve bu sayede çok kolay okunması. “Bir bölüm, bir bölüm daha” derken kitap hızla bitiyor. Bu tempo gerçekten iyi kurulmuş.

Genel olarak sürükleyici ve akıcı bir roman. Ancak yazarı birkaç kez okuduysanız, sürprizlerin etkisi azalıyor; çünkü artık o ters köşeyi bekleyerek okumaya başlıyorsunuz. Keyifli ve hızlı bir okuma oldu; ama artık beni gerçekten şaşırtacak bir Freida kitabı arıyorum.

Yazılanları dikkat çekici bir şekilde anlatabilmek, başka bir beceri ister, maharet gerektirir. Eğer anlatıcı kötü ise, öykü başarılı olduğunda bile dinleyene sıkıcı gelebilir. Mark Twain, dinleyicilerin sıkılmaması ve dikkatli bir şekilde dinlemesi için; anlatıcının nelere dikkat etmesini bizlere aktarıyor. Ne zaman kısık sesle konuşmalı, ne zaman sesimizi yükselterek hitap etmeli, vurgu ve tonlamada ne yapmalıyız; bu kitapla öğreniyoruz. Bunun dışında Mark Twain’in farlı hikayelerini de eserde buluyoruz. Bu hikayeleri çok güzel bir tasarımla bu kitapta toplamış Dorlion Yayınları.

Nasıl ki anlatırken heyecanımız, anlatış biçimimiz önemli ise kitabın da kapağı ve tasarımı bir noktada önemli. Ray Bradbury, “Kitabı kapağına göre yargılama” dese de, kitabı okurken tasarımı, görüntüsü, kalitesi de bazen biz okurları cezbedebiliyor. Bu yüzden Dorlion Yayınları, bu özelliği ile de okurların dikkatini çekmeyi başarmış.

Aleksandar Hemon’un Hayatlarının Kitabı benim için klasik bir roman okuma deneyiminden çok daha fazlası oldu. Bu kitapta kurgu ile gerçek arasındaki çizgi o kadar ince ki, okurken bazen bir hikâye değil de bir insanın kalbinin içini okuyormuşum gibi hissettim.
Hemon’un dili oldukça sade ama bir o kadar da derin. Özellikle aile, kayıp, göç ve aidiyet temalarını işlerken kelimeleri özenle seçtiği çok belli. Bazı bölümlerde içim sıkıştı; yazarın yaşadıklarını bilmek, anlatılanları daha da ağır ve gerçek kılıyor. Duygusal anlamda yorucu ama bir o kadar da etkileyici bir kitap.
En çok hoşuma giden şey, acının gösterişsiz bir şekilde anlatılması oldu. Abartılı dram yok; tam tersine, sakin ama sarsıcı bir anlatım var. Özellikle aile bağları üzerine yazdığı kısımlar beni çok etkiledi. İnsan kendi hayatını, kendi ailesini düşünmeden edemiyor.
Yer yer deneme tadında ilerlemesi bazı okurlar için durağan gelebilir ama ben bu samimiyeti sevdim.

Piraye Seyir kitabını bitirdim.
Bazı kitaplar vardır, sadece okunmaz… hissedilir. Piraye Seyir tam olarak böyle bir eser. Sayfalar ilerledikçe bir karakterin hayatına değil, kendi iç dünyanıza doğru bir yolculuğa çıkıyorsunuz. Yazarın dili yalın ama bir o kadar derin; her cümle sanki kalbe dokunmak için özenle seçilmiş.
Hikâyede yer yer hüzün, yer yer umut öyle dengeli verilmiş ki, okurken kendinizi bir sahnenin içinde bulmanız kaçınılmaz. Özellikle duyguların aktarımı o kadar gerçek ki, bazı satırlarda durup düşünmeden edemiyorsunuz.
Bu kitap, sadece bir hikâye anlatmıyor; aynı zamanda insana kendini sorgulatan, geçmişiyle yüzleştiren ve belki de en önemlisi, yeniden hissetmeyi hatırlatan bir yolculuk sunuyor. Bitirdiğinizde içinizde tatlı bir sızı ve uzun süre geçmeyecek bir etki bırakıyor.”

Anlatımlarda gerçek bir ‘var olma’ mücadelesine şahitlikle milletimizin yaşayan ruhunun ve aidiyet duygusunun izlerine rastlıyoruz. Bu anlatımlar, milletimizin dip derin şuurunun ve derin mizacının mücadele cihetli bir görüntüsüdür adeta. Balkanlar, Trakya ve Anadolu insanının kadim değerleriyle mecz olmuş diğerkamlık ve benzeri birçok senkronik duygudaşlığa karşılık gelinmektedir. O dönemlerde, insanlar hem birbirine yoldaş, hem de yaşadıkları mücadeleler keskin bir bıçak hükmündedir. Bulgar zulmü ve göç sırasında daha çok hüzün taşıyan burkucu bir özlem hali olsa da geleceğe taşınan umut halini de hissediyoruz. Elbette ki zaman ve sabır, güçlükleri ve acıları dindiren olacaktır. Bu meşakkatli yıllarda Müslüman Türkler için dünya mihneti çetin yaşanmıştır. Bu dönemlerde insanları dinlemek onlarla ünsiyet kurmak derin bir kitabı okumak gibi olacaktır muhakkak. Hani derler ya yarası olmayanın hikâyesi olmaz diye işte tam da yarası olanların hikâyesi bunlar diyebiliriz.

Kitabın adının neden Nohut Oda olduğunu, okuduğumuz beş öykünün ardından anlıyorsunuz.

Bazen yoldan geçen insanları gözlemlerim. Nasıl bir hayat yaşıyorlar, ne iş yapıyorlar, şu an işe mi gidiyorlar yoksa okula mı; belki birine çay içmeye gidiyorlardır…bilemiyorum. Eve döndüklerinde nasıl bir ortamla karşılaşıyorlar? Aileleriyle mi yaşıyorlar, yoksa yalnızlar mı? Mutlular mı, mutsuz mu, huzurlu mu, hasta mı… Kendi kendime onların hayatlarına dair ipuçları yakalamaya çalışırım.

Bu kitabı okuduğumda ise her insanın o küçücük “odalarında” neler yaşadığını hissettim. Herkesin kederi, mutluluğu ve yaşanmışlıkları birbirinden farklı. Şunu fark ettim ki, aslında kimsenin hayatına müdahale etme şansımız yok; herkes kendi yaşam çizgisinde ilerliyor.

Bugün, bu hayatları gözlemlemek yerine okuyarak hissettim.

Derviş Ahmet peşkari efendi 13, hicri asrın başlarında Medine-i Münevvere'ye gitmiş, orada bir sene kalmış ve gördüklerini bu kitapta eski dönemin güzel üslubu ile anlatmış. O devirde Peygamber şehri Medine'de harem-i şerifinde nasıl bir dini hava vardı, edepler, merasimler, adetler nelerdi, Medine halkı neler yapardı, günlük yaşayış nasıldı Tayyibetü'l ezkar yani tatlı hatıralar (gerçekten de Medine'de olmak Medine'de ki anlarımız en tatlı hatırlarımız oluyor) adını verdiği bu küçük kitapçıkta bunlar güzel bir üslupla yazılmış keşke eski devirlerde daha çok sayıda böyle hatıra kitapları yazılmış olsaydı. Bu küçük kitapçığı zevkle ve merakla okuyacağınızdan eminim.

İnce ama içinde koca bir hayat taşıyan bir sorgulama romanı. Mert’in 18 yaşında kendini, aşkı, aileyi ve geleceği sorgularken kelimelere sığınması çok samimi işlenmiş. Bahadır’ın dostluğu, Songül ve Kasım’ın aile sıcaklığı, Edanur ile Berna arasındaki gelgitli aşk ise hikâyeye ayrı bir duygu katıyor. En güzeli de insanın içindeki karmaşayı yazarak iyileştirebileceğini göstermesi. “Bazen sadece biri bizi dinlerse içimizdeki karmaşa çözülür” cümlesi ise kitabın kalbine bırakılmış sessiz bir ışık gibi. Sıcak, içten ve genç ruhlu bir eser. Bir yazarın yolculuğundaki ilk kitabı çok anlamlıdır ve ben ilk kitaplara bayılıyorum. Kalemine kuvvet Fırat Kavalcı, devamını bekliyorum..

Operasyon Nohut Pilav çocuk kitabı gibi görünse de aslında içinde çok tatlı ve anlamlı bir hikâye saklıyor. Okurken en çok hoşuma giden şey, olayların hem eğlenceli hem de sıcak bir dille anlatılması oldu. Nohut pilav gibi basit bir konu üzerinden böyle keyifli bir macera çıkarılması bence oldukça yaratıcı.
Karakterler çok sevimli ve samimi. Özellikle ana karakterin hayvanlarla olan bağı ve olaylara yaklaşımı içimi ısıttı. Kitap boyunca hem gülümseten hem de “aslında önemli bir şey anlatıyor” dedirten anlar var. Savunma hakkı gibi ciddi bir kavramın çocuklara bu kadar sade ve anlaşılır şekilde aktarılması da bence kitabın en güçlü yanlarından biri.
Çizimler de hikâyeyi tamamlayan en önemli detaylardan. Renkler, karakterlerin ifadeleri ve ortamın sıcaklığı kitabı daha da canlı hale getiriyor. Okurken sadece metni değil, görselleri de keyifle inceledim.