Onaylı Yorumlar

Oldukça etkileyici bir öyküyü alışılmışın dışında bir tarzda kaleme almış Yalvaç Ural. Bir öykü okuduğunuzun farkındasınız fakat aynı zamanda şiir okuyorsunuz. Sanırım kitabı değerli kılan da bu... Birçok dile çevrilmiş olması, kitabın değerini zaten gösteriyor. Bunlar kitabın görünür yanları, asıl önemli olan ise verdiği mesajlar.

Yalvaç Ural, bu harika eserinde bir çocuk üzerinden önyargılara rağmen onurlu bir yaşam sürme mücadelesini anlatıyor. Azmin ve hayata küsmeyip mücadeleye devam etmenin çok güzel bir örneğini sergiliyor.

Bir solukta okudum. Okurken “Yukarı Bak” animasyon filmi gözümde canlandı. Günümüzün teknolojiyle iç içe betonların arasında eve sıkışıp kalan çocukların panoramik yansımasını görebiliriz. Çocukların değerlerine uzaklaştığı bir çok şeyin yitirildiği bu zamanlarda yüreğe dokunan bir kitap. Yağız’ın yeni bir dünya keşfetmesi, bu yolculukta sevgi dolu hatıralar biriktirmesini göreceksiniz. Küçük Prens’ten alıntılar yapması çok güzeldi tam yerinde alıntılardı. Tam da Küçük Prens kitabındaki gibi insan gerçeği gözleriyle göremez yüreğiyle bakması lazım. Görülenin ardında bazen ummadığımız bir hikaye çıkabilir. Ağaçları çok seviyorum ve ağaçlar benim için her zaman yaşamı temsil ediyor. Bu kitapta bu duyguyu hissettim. Okuyun ve okutun lütfen. Keyifli okumalar.

Hayat tesadüflerle mi dolu?
Yazar ile sosyal medyada tesadüfen tanıştım. Ve kitabını hemen okumak istedim. "Son Aldanış" kitabını okurken ayrı bir lezzet alıyorsunuz...Betimlemeler, tasvirler harikaydı. İnsanları ve hayatı çok iyi gözlemlemiş yazar. Okurken İstanbul'dan doğuya uzanan bir yolculuk yaptım. Bir o kadar da keyif aldım. Drama, komedi, mutluluk ve mutsuzluk en uygun dozdaydı.
Yine aralara ve başlıklara serpiştirilmiş, bilinen insanlara ait kelimeler, cümleler kitaba ayrı bir hava ve güç katmış...Bu kitabı okumaktan çok büyük keyif aldım. Herkese, tüm okuyuculara tavsiye ederim

Emel kız çocuklarının önemsenmediği bir coğrafyada kendine yer bulmaya çalışan okumaya, araştırmaya çok meraklı bir kız çocuğudur. Evin büyük kızı olması küçük yaşta bazı sorumlulukları göğüslemesine neden olmuştur. Haksızlıklar karşısında sessiz kalamaması da onu bir çıkmazın içine sokar. Zaman zaman umutsuzluğa kapılır ama vazgeçmeyerek direnç gösterir. Kendi gibi aynı kaderi paylaşan yol arkadaşları ile cesur davranıp zalimleri yenmeyi başarır. Kitabı ilk eline aldığımda beni kapağı çok etkilemişti. Bu etki altında hemen okumaya başladım. Çocukların, okumanın ne kadar kıymetli olduğunu anlamaları, bazı çocukların imkansızlıklar içinde bile okumak için mücadele ettiklerini bilmeleri açısından çok özel bir kitap. Çabanın sonuçsuz kalmayacağını, hayatın zorlukları karşısında dirençli davranmanın önemini anlatan sıkmayan, sürükleyici anlaşılır...

İlk kez Tahsin Yücel kitabı okudum.Kitabı çok farklı duygularla okudum diyebilirim.
Kitap, akıcı bir şekilde ilerleyen ama buna rağmen zaman zaman yoran bir kitap.Bazı kavramların oturması zaman alıyor çünkü Peygamber diye adı geçen kişi bir devrimci! Doğal olarak devrime yönelik terimler var. Buna bir de yazarın kendine has kelimeleri zorla Türkçe'ye giydirmek istemesi eklenince hâliyle yorulabilirsiniz.
İki yakın arkadaşın birlikte başlayan ama zamanın getirdiği yeniliklerle ayrılan yollarını, devrimci olarak hayatını devam ettirmek için direnen bir adamın (Peygamber lakabını taşıyan) yaşamının son ânına kadar başından geçen trajik olayları anlatıyor. Her ne kadar devrimci de olsa şiddetle hayır dediği ne varsa zamanla onlara uymak zorunda kalması ve bunlara da kendince kılıf bulması ise çok önemli mesajlar. Üniversite hocası ile âni evliliği, kızı, torunu ve hayatındaki tüm diğer kişilerle geçirdiği çok çok enteresan bir hayat... Başlangıcı da sonu da bence çok çok güzel.

Edebiyatımızda Hüseyin Rahmi diye bir gerçek ve bir tarz var bence. Kendine has o mizahi üslubu ile ne yazsa okutuyor. İlk ve tek polisiye romanı olan Kesik Baş'da böyle bir eser. Merak duygusunu eser boyunca canlı tutmayı başarıyor. Tam bulduk katili derken akış bizi bambaşka bir maceraya sürüklüyor.

Başlangıçta Maktül kim onu bile anlamak zordu. Bence kurgusu da üslubu gibi güzeldi. Belki delillerin sürekli tesadüfen ortaya çıkışı bu tarz için bir eksiklik ama ortaya çıkan olaylardan çıkarılan sonuçlar ustaca.

Eser boyunca satır aralarında ölüm, toplumun ölüme bakışı ve toplum ahlakı konularında da yazardan çok değerli görüşler okuyoruz.

Vicdanla yazılmış bir hayat.. Mustafa Bey’in yaptığı şey sadece kitap taşımak değildi. O, bilgiyle insan arasındaki mesafeyi kapatmayı dert edinmiş bir adamdı. Eşeğiyle köy köy dolaşırken sırtında taşıdığı yük umuttu, inançtı, okumak herkesin hakkıdır cümlesinin ispatıydı. Bugün bile birçok insanın cesaret edemeyeceği bir fedakârlığı hiçbir alkış beklemeden yapmış olması beni çok etkiledi.

En çok da hikâyenin sonu canımı yaktı. Onca emeğin ardından gelen talihsiz emeklilik, beni ciddi manada kırdı. İnsan ister istemez soruyor, Bu kadarcık mıydı karşılığı? Mustafa Bey’in azmi, bir sistemin soğuk duvarlarına çarpıp kenara mı bırakılmalıydı? Kitabı bittiğinde hayranlıkla birlikte bir burukluk da kaldı içimde. Çünkü bazen en büyük hizmetler en sessiz insanların omuzlarında yükseliyor ve ne yazık ki en az onlar hatırlanıyor. İşin sonunda Eşekli Kütüphaneci vicdanın, umudun ve emeğin gerçek hali olarak bende çoktan yerini aldı.

İnsanı yoran yük değil, görülmeyen emektir.

Mutsuzluğa doyduysak doymadıysak diyerek 2025 yılında son okuduğum kitaptı yılı nedense bu kitapla kapattım.

Yazar kitabı annesinin ölüm haberini alan ve sonrasında yazma isteğiyle dolan bir yazar dilinden romanlaştırmış.
Bir ölümün kendisini yeniden iyi hissettirdiği bu duyguyu kendinde dehşet verici bulan bir açıklamayla, artık can sıkıntısı yok, dirençsiz bir beden, yormayan uzaklıklar ve acı duymadan kayıp geçiveren zaman.
Of diyorum bu cümle harika

Yazar kitapta annesini değil aslında bütün kadınları, yaşadığı dönemle iç içe almaya çalışarak açıklayıcı, yaralayıcı, duygusal , birbirini yakından tanımak, tanıyabilmek, anlayabilmek, aslında tanımamış olduğunun farkına vardıran, bunu yüzünüze vurabilecek bir kitap.
Burada sadece anneyi değil insanlığı da araya sokabilirsiniz, isterseniz babanızı, çocuğunuzu düşünerek okuyabilirsiniz. Söylenmiş söylenmemiş kendi felsefesini kurmuş her şey var.
Tüm bu olgulardan yola çıkarak yazdım diyor.
Sizde okuyun, sevgiler...

Kitabın baş kısımındaki açıklamalar faydalıydı. İbni Tufely'den önce İbni Sina'nın Hay Bin Yakzan'ı vardı kitapta. İki hikayenin birbiriyle tek alakası ismi ve yazım yöntemi. İbni Sina'nın hikayesini anlamak daha güç bence.

İbni Tufeyl'in Hay'ı 70'li sayflarda başlıyor. Hikayede Hay'ın adada yaşadığı şeylerden çok iç dünyası anlatılıyor. Bu kısımlar biraz daha felsefi ağırlıklı olduğu için anlamak da daha zor. Çocukluğumda çizgi filmini izlediğim Hay'ı kitap olarak okumak güzeldi. Çizgi film Hay'ın medeniyete dönüşüyle biterken kitapta devamı vardı ve bence kitabın en vurucu kısımlarından biri de burasıydı.

Her çağda “dar zamanlar” yaşayan insanı anlamaya açılan güçlü bir edebî deneyimdi. Geçmiş, sürekli bugüne sızar ve bireyin bugünkü kararlarını belirler. Bu nedenle takvimle ölçülen bir dönemden çok, İnsanın kendini gerçekleştiremediği ruhsal bir sıkışmayı ifade eder. Romanlardaki kişilerle tanıştıkça, onların asıl derdinin zamanla yarışmak olmadığını fark edersin. Asıl mesele, kendileri olamamak. Ağaoğlu’nun karakterleri çoğunlukla aydınlardır, ancak bu kimlik onları özgürleştirmekten ziyade daha da yalnızlaştırmıştır. Geçmiş hep yanı başlarında durur ve bugünü rahatça yaşamalarına izin vermez. Ağaoğlu zamanı özellikle dağıtır; anılar bir anda çıkıp gelir, düşünceler yarım kalır. Bu da okuru yormaktan çok, karakterlere yaklaştırır. Çünkü gerçek hayatta da kimse geçmişini düzgün sıralarla hatırlayamaz. Serinin “dar” olan tarafı, tam da bu sıkışmışlık hissi: insanın kendi hayatında nefes alamaması. Seri üzerine daha uzun yazmak isterdim. Her zaman önereceğim; mutlaka okuyun.