Onaylı Yorumlar

Bir çocuk ve üç yetişkinin zorlu bir göç yolculuğunda, karşılarına çıkan tehlikeler ve imkânsızlıklar karşısında verdikleri mücadeleyi anlatan oldukça etkileyici bir kitap.
Yolculuk sırasında çamurlu bir suda bulunan küçük bir balığın yaşatılması için gösterilen çaba ise hikâyenin benim için en anlamlı ayrıntılarından biriydi. Çünkü herkesin kendi hayatını kurtarmaya çalıştığı, hayatta kalmanın bile büyük bir mücadeleye dönüştüğü bir anda, küçücük bir balığın yaşamını önemsemek insanın içindeki merhametin ve vicdanın hâlâ ayakta olduğunu gösteriyor.Belki de o küçük balık, yaşama tutunmaya çalışan bütün canlıları temsil ediyor. Çamurlu ve zorlu bir ortamın içinde bile hayatın devam etmesi için gösterilen çaba, bana insanın en zor zamanlarında dahi umudu koruyabileceğini düşündürdü. Kendi hayatları için mücadele ederken başka bir canlının yaşamını da önemsemeleri, fedakârlığın yalnızca büyük kahramanlıklardan ibaret olmadığını hatırlattı.

Haysiyetsizlik otobiyografik bir biyografi kitabı. Ne demek yani bu? Yazarın kendi hikayesinin üzerinden babaannesinin hayatını okuyoruz. Lea Ypi Arnavut asıllı bir yazar ve bu kitabında, kendi öz babaannesine ait bir fotoğrafın sosyal medyada linç edilmesi ve hain olarak etiketlenmesinin ardından istihbarat servisinin artık erişime açılmış arşivlerini inceleyerek geçmişi öğrenmeye ve babaannesi adını temize çıkarmaya çalışan kadının yani kendisinin hikayesini anlatıyor.

Kitabı kurgu bir roman gibi okursanız; akıcı değildi, sıkıldım, beklentimi karşılamadı gibi yorumlar kaçınılmaz olur. Ancak normatif siyaset teorisi, göç ve toprak hakları, aydınlanma dönemi siyaset düşüncesi, Marxizm ve Balkan entelektüel tarihi gibi alanlarda çalışmalar yapmış ve London School of Economics’te siyaset ve felsefe alanında dersler veren bir profesörün hayatından ve bahsettiği dönemin tarihinden gerçek bir kesit olarak okursanız tadından yenmez bir hal alıyor. İyi okumalar diliyorum.

Tarçın ve serisi en sevdiğimiz seri . Bu kitapla birlikte seriyi tamamladık Kitabı okuduktan sonra Tarçın’ın parti için evine davet ettiği arkadaşlarını en güzel şekilde ağırlamaya, onlara karşı misafirperver olmaya ve elinden geleni yapmaya çalışması üzerine sohbet ediyoruz.

“Biz misafirlerimiz geldiğinde onları mutlu etmek için neler yapabiliriz?”, “Tarçın’ın yerinde olsaydık arkadaşlarımız için neler hazırlardık?” gibi sorularla hem hikâyeyi değerlendiriyor hem de **misafirperverlik, paylaşma ve başkalarını düşünme** üzerine konuşuyoruz.

Celal Hoca’nın bilgisine, birikimine saygı duyan biri olarak bu eserini maalesef beğenmedim. Kitap genel olarak fazla emek harcanmadan hazırlanmış bir çalışma izlenimi bıraktı. Özellikle kaynak olarak Wikipedia’ya yer verilmesi benim için ciddi bir hayal kırıklığı oldu. Bilim tarihi gibi kapsamlı ve kaynak açısından zengin bir konuda çok daha güvenilir, çeşitli ve akademik kaynaklardan yararlanılmasını beklerdim. Anlatılan bilim insanlarının seçiminde de Celal Hoca’nın kendi mesleği ve ilgi alanlarının belirleyici olduğu hissediliyor. Bu nedenle kitap, bilim tarihinin tamamını ele alan bir çalışma yerine, Celal Hocanın özel ilgisini çeken isimler üzerinden şekillenmiş gibi duruyor.

Bununla birlikte, kitabı okurken bilim tarihinin ne kadar birbirine bağlı olduğunu düşünmemek mümkün değil. Bilim insanları birbirlerinin çalışmalarından beslenerek yeni keşif ve icatların önünü açmış. Bu açıdan bakınca İslam dünyasının bu konuda ne kadar geride kaldığını görmek de oldukça çarpıcı.

Tarihe her zaman ilgi duymuşumdur ama itiraf etmeliyim ki Hititler hakkında bildiklerim birkaç genel bilgiden öteye geçmiyordu. Bu kitap sayesinde yalnızca bir roman okumadım, aynı zamanda Anadolu'nun binlerce yıl öncesine uzanan büyüleyici geçmişine de yolculuk yaptım.
Mahfi Eğilmez'in kalemini daha önce ekonomi alanındaki eserlerinden tanıyordum. Bu yüzden tarihi bir kurgu yazdığını duyduğumda açıkçası merak etmiştim. Kitabı bitirdiğimde ise ne kadar doğru bir tercih yaptığımı anladım. Yazar, tarihsel bilgiyi kuru bir anlatıma dönüştürmeden, sürükleyici bir hikâyenin içine ustalıkla yerleştirmeyi başarmış.
Romanın en sevdiğim yönlerinden biri, Anadolu'nun kadim medeniyetlerini yalnızca savaşlar ve krallar üzerinden değil; insanların yaşamları, inançları, gelenekleri ve devlet düzenleri üzerinden de anlatması oldu. Okurken sık sık araştırma yapma ihtiyacı hissettim. Bir yandan hikâyeyi takip ederken diğer yandan Hititler hakkında yeni şeyler öğrenmek oldukça keyifliydi.

Hikâyenin merkezinde Julia ile babası Anthony arasındaki kırgın ve mesafeli ilişki var. Julia ölmüş babasının hazırladığı oldukça sıra dışı bir sürprizle hem babasıyla olan geçmişiyle hem de yıllar önce yarım bıraktıklarıyla yüzleşmeye başlıyor. Kitap sadece baba-kız ilişkisini değil; pişmanlıkları, geç kalmış konuşmaları, yanlış anlaşılmaları, affetmeyi ve “keşke o zaman söyleseydim” dediğimiz şeyleri anlatıyor.
Gerçek dışı, biraz fantastik unsurların bulunduğu kitabın en güzel tarafı insana kendi hayatındaki ilişkileri düşündürüyor: “Benim söylemeden bıraktığım şeyler var mı?”, “Sonra söylerim dediğim şeylerin gerçekten sonrası oldu mu?” gibi. Bu nedenle özellikle aile ilişkileri ve geçmişte yarım kalmış duygular duygusal olarak sizi içine çekiyor.
Nasıl bittiğini anlayamadım hatta son sayfalarını gözyaşları içinde okudum. Marc Levy en sevdiğim yazarlar arasına girdi bile. Hızlı akan, duygulandıran, biraz romantizm ve biraz gizem taşıyan bir kitap arıyorsanız mutlaka okuyun

Romanın açılışında, içinde iki ayrı zihni taşıdığını fark ettiğimiz Deniz ile kendi içinde hararetle yaşadığı monologlar vesilesiyle tanışırız. Sonraki bölümlerde Deniz'in eşi Canan, komşuları Aydan ve Aydan'ın oğlu Vahdet'in bakış açılarından gördükçe Deniz'in ruh durumunu ve yaşananları daha iyi anlamaya başlarız. Deniz'in sahip olduğu dissosiyatif kimlik bozukluğu, gittiği seanslardaki doktor ile konuşmalarında daha iyi anlaşılır olur. Ağırlıklı olarak Deniz ve Canan'ın gözünden anlatımlarla, çiftin nasıl bu zorluğun üstesinden gelmeye çalıştıklarını, nerede başarılı nerede başarısız olduklarını anlarken, bir yandan da ikisinin geçmişlerini keşfettiğimizde bu iki ruhun yıllardır neden birbirlerine sımsıkı tutunmaya çalıştıklarını anlıyoruz. Akıcı, düşündürücü, anlatımı güzel, başarılı bir roman.

"Soğuk Gülümseme" distopik bir tarza sahip, uzun bir dönem aralığını anlatan bir roman. İnsanlığa atfedilen değer, tamamen kişinin ürettiği maddi değer üzerinden hesaplanarak ele alınıyor bu sistemde. Örneğin, acil bir sağlık durumunda, ambulansın hastaya ulaşma hızı, algoritması gizli kapıların ardında yazılmış bir sistemin kurucuları ve uygulayıcıları tarafından belirleniyor. Gazeteci Efe, bu adaletsiz sistemi çözmek için, babasından kendine kalan notlarla birlikte araştırmaya başlıyor. Araştırmasında, her yaştan ve meslekten bazı kişilerle sırt sırta verip meselenin derinliklerini çözmeye çalışıyor. Sistemin derinliklerine indikçe, bu sistemin uygulayıcılarına ulaşıyorlar ve onların ağzından da vicdanlarını rahatlatabilmek için kendilerini savundukları bakış açılarını görüyoruz. Sürükleyici, merak ettiren, başarılı bir romandı.

Duygusal ağırlığı oldukça fazla olan bir kitap. Ablasını kaybeden bir kızın yaşadığı acıyı, boşluğu ve çaresizliği çok etkileyici bir şekilde anlatıyor. Ablasının hayalini görmesi, rüyalarında sürekli onu görmeye başlaması ve intihar olarak görünen ölümün gerçekten böyle olup olmadığını sorgulaması, hikayeyi daha da derinleştiriyor.

Geçmişten bugüne yaşadığı olayları tek tek hatırlayıp anlamlandırmaya çalışması ve yaşananların arasında bağlantılar kurması da kitabın en sevdiğim taraflarından biri oldu. Kayıp duygusunu yakından yaşamamış olmama rağmen anlatımdaki samimiyet sayesinde o acıyı ve çıkmazı çok güçlü bir şekilde hissedebildim.

Yazarın kalemini özellikle çok beğendim. Araştırdığımda önemli Rus klasiklerinden bazılarını çevirdiğini öğrendim ve bunu bilmek kitabı benim için daha da anlamlı hâle getirdi. Diline ve anlatımına ayrıca hayran kaldım.

Hüzünlü ama akıcı, duygusu güçlü ve üzerinde düşündüren bir kitaptı. Keyifle ve hüzünle bitirdim. Tavsiye ederim.

Aleksandr Puşkin ile birlikte Rus Edebiyatı'nın en önemli iki edebiyatçısı arasında gösterilen Mihail Lermontov, tamamlayabildiği bu tek romanına ironik bir isim vermiş. Aslında romanda bir anti-kahraman ile karşı karşıyayız. İnsanları kendi bencilliğiyle bezdiren, onların duygularını sömüren, acımasız bir kahraman bu. Peçorin, kendi atını çatlatacak kadar sürmekten geri kalmayan ve onu öldüren bir anti-kahraman. Ürpertici bir kötülük yayıyor. Kadınların duygularıyla oynayıp herkes tarafından sevilmek istiyor ve sürekli sıkılıyor, evet sürekli sıkılıyor. Kitaptaki öyküler aslında parça parça olsa da muhteşem bir bütünlüğe kavuşturmuş onları Lermontov. Kitabın her sayfasında onun bir deha olduğuna inandım ve kesinlikle müthiş bir saygı duydum. Okuduğum en iyi üç roman listesine kesinlikle alabilirim bu kitabı. Nefis...