Onaylı Yorumlar

Japonca öğrenmek isteyen Türkler için iyi kaynak bulmak maalesef zor olabiliyor. Bu kitabı görür görmez alıp denemek istedim. Eğer Japonca karakterleri hiragana ve katakanayı biliyorsanız ve kanjiyi de öğrenmeyi düşünüyorsanız ya da görünce beyniniz sizi zorlamıyorsa ve başlangıç seviyesinde iseniz kesinlikle alabilirsiniz. Elbette kanaları okuyamıyorsanız da alabilirsiniz çünkü okunuşları yazılmış ancak ciddi şekilde öğrenmek isteyenlere tavsiyemdir. Kitabın içeriğinde size kanaları nasıl öğreneceğiniz ya da kanaları sıfırdan öğretme düsturları yok ancak anime izlerken sürekli alt yazılara bakmak istemiyorsanız, günlük konuşmalara aşina olmak istiyorsanız ve yalnızca Türkçe kaynaklara başvuruyorsanız gönül rahatlığı ile kullanabilirsiniz. Herkese iyi çalışmalar ve başarılar dilerim.

Mesafe nedir. Mesafeyi ne belirler, neyi gördüğümüz mü nereden gördüğümüz mü?

Baktığımız yer mi geçmişten getirdiğimiz “bakış açısı “ mı?

Bakışımıza/görmemize göre “nesne” nasıl anlam değiştirir. Benim gördüğüm ile sanatçının ya da bir tarihçinin bakışına göre “görünen” anlam değiştirir mi?

Mesafeye göre değişen görmek mi yalnızca yoksa duygular mı? Mesafe ya da zaman girince araya bakış açısı değişir mi? “Vicdan” neye göre şekillenir?

Senin baktığın yer ile bir başkasının baktığı yer bakılan yere göre “düşünceyi” nasıl değiştirir ? Yalnızca perspektif mi yoksa “şey” düşünceye evrilirken bu “söze” nasıl etki eder?

Anlatının gerçeğe olan mesafesi ya da gerçeğin anlatılana dönüşmesindeki “gerçek” kime göre veya neye göre ?

Tarık Tufan'ın kitabından okuduğum beşinci kitap oluyor. Ve yine ters köşe edildim. Kitap yazma sürecinin aynı zamanda bir yalnızlaşma süreci olduğunu da söyler Tarık Tufan, bu kadar iyi yazmasının bir sebebi kendine ait bir zihin sanırım. Kurguları, akıcılığı, senaryoları... Muhteşem. Kitabın konusuna nereden başlayıp, nasıl değineceğimi bilmiyorum. Ana karakterin adını da bilmiyorum. Ben mi fark edemedim diye kendimi sorguluyorum ama yok, yok yani. Genç bir adam sadece... Ve o gencin savruluşları, yürüdüğü yolu kaybedişi, ne yapacağını bilemeyişi, aşkı, aşk başa gelince bütün geçmişini silebilişi, canını bu kadar hor kullanışı... Babasının şeyh oluşu, annesi vefat edince, herkes gibi savrulmaya başlayışı... "Annenin ölümünün dilbilgisi, grameri olmuyor ki..." Diye bir cümle geçiyor kitapta, hayatta bir çok acının dilbilgisi, grameri olmuyor aslında... Biz anlatabilmiş gibi yapıyoruz, karşımızda ki de anlamış gibi yapıyor. Sessizce, karşılıklı bir oyun oynuyoruz.

İrem Yaşar'dan okuduğum ikinci kitap. 'Eksik Bir şey mi var?' kitabı iki kitaplık bir seri. Serinin birinci kitabı 'Her şey eksik her şey tamam' Serinin ikinci kitabını okumam neden bir sene sürdü bilmiyorum ama, her zaman okuyucu kitabı seçmiyor, bazen de kitap okuyucusunu seçiyor sanırım. Doğru vakit böyleymiş. Kitabın konusuna değinecek olursak, nazenin sokak sakinlerinin, nazenin hayatları... Samimi bir kitap, aynı zamanda içten. Çok hayatın içinden, çok olası bir hikaye. Sizi ters köşe yapmıyor, ama usulca kalbinize dokunuyor. Herkesin, belki bizim bile başımıza gelebilecek bir hikaye. Mahalle sakinlerinin hayatını okurken, kapı komşunuzun hikayesini okuyor gibi hissettiren türden...
Usul bir hikaye arayanlara gönülden tavsiye...

Ernest Renan'ın bu eseri 1870 Fransa-Prusya Savaşı'nın etkisinde kalarak yazdığını göz önünde bulundurarak okunması gereken kısacık ama dönemine göre ileri bir eser. Savaşta Fransa'nın alsas ve lorraine bölgelerini Almanya'ya kaybetmesi üzerine burada yaşayan almanca konuşan halkın kimliğini arka plana koyarak bir ulus'un ne olup ne olmadığıyla ilgili kendi analizlerini ortaya koyuyor. Dediğim gibi bu eseri biraz siyasi ve tarihi bir metin olarak görmek lazım yazarın samimi düşüncelerinden ziyade.

Şairin şiirlerinin geneli derinlikli ve anlatım müphemliği içermektedir. Şair, kendi içine doğru uzunca bir yolculukta olduğunu görebiliyoruz. Yazılanlar, hafızanın sisinde boğulmuş hatıralar gibi ayaklanmaktadır. Bu bağlamda, ziyadesiyle mücerret bir tavırdadır. Kimi zaman anlatım uç verse de ziyadesiyle şiirler gizem içermektedir. Ara renklerle beraber gri ve apak bir puslanma barındırmaktadır. Başka bir ifade ile şairin, şiir yazım tarzıyla müsellem, düşündüren bir tarzdadır. Şairin yürek mahbesinde uluyan boşluklardan yankılanan akisler mevcuttur. Hayal gücü eşliğinde kimi seslere ve simalara bir bilinç akışıyla yol verilmektedir. Yer yer hüzünlü hallerle beraber, yürek burkucu bir özlem halini de yansıtmaktadır. Eski üşümelerle beraber ölümler ve özlemlerde yaşanmaktadır. Yani, daha çok hüznün yaygın, huzurun mahdut olduğu bir çerçevededir.

Yazar’ın çok daha fazla ün kazanmış eserleri olmasına rağmen, Fareler ve Insanlar, Gazap Üzümleri gibi, bu kitap için söylediği sözü, bu kitabı okuyunca anladım:
“Bütün kitaplarım bu kitap için bir hazırlıktı.”

İnsan doğasını, iyiliği ve kötülüğü, zaafları, seçimleri ve insanın kendi karanlığıyla mücadelesini anlatan bütün o hikâyeler sanki burada bir noktada birleşiyor.
Romanın merkezinde ise binlerce yıllık Habil-Kabil hikâyesi var. Ama Steinbeck bu hikâyeyi sadece yeniden anlatmıyor; onu nesilden nesile taşıyor. Charles ve Adam’da, ardından Cal ve Aron’da aynı çatışmanın izlerini görüyoruz.

Fakat kitabın asıl meselesi kimin Habil, kimin Kabil olduğu değil.
Asıl soru şu:
İnsan kendisine miras kalan karanlığa mahkûm mudur?
Ve romanın bütün ağırlığı sonunda tek bir kelimede toplanıyor:
Timshel.
“Sen seçebilirsin.”

Belki de Cennetin Doğusu’nu bu kadar etkileyici yapan şey tam olarak bu.

Ali İpek'in okuduğum ikinci kitabı "Kimsenin Ölmediği Bir Cinayet Öyküsü" kitabı oldu. Birinci kitabı "General Şivasko" ya nazaran biraz daha betimlemeleri yoğun ve ayrıntılı geldi bana. Zaman zaman hikaye merakımı alevlendirse de, uzun betimlemeler kitabın temposunu ciddi şekilde yavaşlattığı için içimdeki heyecanı hep diri tutamadı. Yani okumaya olan sabrımı deneyen bir kitap oldu.

Okuma zevki alırsınız şüphesiz çünkü, ilginç bir kurgusu ve sürükleyici bir konusu var. Okuma konusunda sabrınız varsa okuyun efendim. Ali İpek Hocama çok teşekkür ederim. Ben yine de "General Şivasko"cuyum.. Diğer tüm eserlerini de okuyacağım Sayın Hocamızın.
Çok seviliyorsunuz.

Define kitabının devam kitabı olan Kan Damlası da ilk kitap gibi son derece sürükleyici ve heyecanlıydı. Son sayfasına kadar merak ve adrenalin duygusunu yüksek tutan, elime aldığım andan itibaren bırakmadan okuduğum bir eser oldu.

İki kitap arasında benim açımdan en belirgin fark ise atmosferleriydi. Define daha gerilimli ve gizemli bir havaya sahipken, Kan Damlası daha çok Ahmet Ümit romanlarını ya da Sherlock Holmes hikâyelerini andıran, iz sürülen ve olayların adım adım çözüldüğü tam anlamıyla bir polisiye havasındaydı.

Kan Damlası bir devam kitabı olsa da ilk kitabı okumadan da okunabilir. Yine de bazı karakter ve olaylarla ilgili detayların daha iyi anlaşılması için önce Define’nin okunmasını tavsiye ederim.

Kısacası, sürükleyici polisiye ve özellikle sürekli bir şeylerin peşinden gidilen, olayların çözülmesini merak ederek okuduğunuz kitaplardan hoşlanıyorsanız Kan Damlası kesinlikle sizi içine çekecektir.

İnsanın iç dünyasına, dile gelmeyen hislerine ve gündelik hayatın karmaşasında unutulan değerlere açılan son derece içten, samimi bir deneme ve aforizma kitabı. Tuğçe Biryol’un "Başucu Kitapları Serisi"nin bu üçüncü halkasında, okuru kendi kalbiyle yüzleşmeye ve hayatı daha dikkatle yaşamaya davet eden sıcacık bir sohbet havası hâkim.
Davranış kalıplarından insan ilişkilerine, aşktan acıya ve aileye uzanan geniş bir yelpazede aforizmalar ve serbest yazımlardan oluşuyor. Yazarın MS hastalığıyla mücadelesinde yazarlığa tutunarak hayatı yeniden kucaklama çabası metne muazzam bir yaşanmışlık ve direnç katıyor. Ayrıca merhum İlber Ortaylı anısına ayrılan bölüm de kitaba kıymetli bir kültür ve fikir arşivi niteliği kazandırıyor.
Okurun ruhuna dokunan bu samimi başucu çalışmasını kutluyor, yazara başarılarının devamını diliyorum.