Onaylı Yorumlar

Kitabın başlarında kendimi bir an o malum dizi içerisinde sanarak okudum. Çok da beklentim olmadan biraz da sıkılır gibi hissederken bir anda kitabın seyri bambaşka oldu. Yazarın basit bir 5 hırsızdan bahsedeceğini düşünürken her birinin aklında para değil bir tutku görmüş oluyorsunuz. İçlerinden biri kaşıkçı elması ustasının çırağı onun şöhretini geçme düşüncesinde bir diğeri şehzade ve yıllarca saklanmış diğer biri de çok kıymetli bir kitabın aşkıyla yanıp tutuşuyor. Hikayenin sonunu hiç tahmin edemeyecek kadar sıradışı bir kurgu. Her İskender Pala kitabı okuyuşumda bu defa da şaşıracak mıyım diye düşünürken gerçekten çok şaşırıp yolunuza devam ediyorsunuz. Yazar övgüyü sonuna kadar hak ediyor.

Kayıp Çileğin Sırrı çocuk kitabı gibi görünse de içinde güzel bir merak duygusu ve dikkatli olmayı öğreten bir hikâye barındırıyor. Ergün Kazanır’ın dili oldukça sade ve akıcı; okurken hiç zorlanmadım, sayfalar hızlıca ilerledi. En çok hoşuma giden şey, olayların bir dedektif hikâyesi gibi ilerlemesi oldu. Küçük bir gizemin peşinden giderken aslında detaylara bakmanın ne kadar önemli olduğunu fark ediyorsun.
Karakterler sevimli ve samimi. Özellikle çocukların olayları çözme şekli hem eğlenceli hem de düşündürücüydü. Abartıya kaçmadan verilen mesajlar da bence çok yerinde; dostluk, dikkat ve sabır gibi konular doğal bir şekilde hikâyenin içine yedirilmiş.
Çizimler de en az hikâye kadar dikkat çekici. Renkler canlı, karakterler sıcak ve kitabın havasına çok yakışmış. Okurken kendimi hikâyenin içinde gibi hissettim.
Kısa ama keyifli bir kitaptı. Özellikle çocuklar için eğlenceli bir başlangıç olabilir ama bence her yaştan okuyucuya hitap eden bir tarafı da var.

Yazarın toplumsal meseleler ve insanın iç dünyasında yaşadıklarına duyduğu hassasiyet, yazdığı satırlarda somutlaşıyor.
"Şükür, İki Yol Köftecisi, Nergis, Sabah Serinliği, Hayalet, Ayşe Neşe... Bizde Her Şey Beşe, Geçmiş Zaman" hikayeleri; altını çizdiğim satırlarıyla benim için farklı bir konuma yerleştiler. Özellikle Yunan Dili ve Edebiyatı bölümü mezunu olan bir adamın hayal ettiği işi yapamaması ve başka bir işte çalışmak zorunda kalmasının anlatıldığı "Şükür" hikayesi çok özeldi. Son zamanlarda Türkiye'de çabaları sonuçsuz ve hayalleri yarım kalan birçok genç varken belki de bu hikaye onların sesi olmuştur. Kitabın yarısından sonraki hikayeleri pek beğenmesem de başta belirttiğim hikayeler bana yetti.

Kış baş gösterince herkes köyden giderken bir genç köyde kalıyor.
Acaba köyde kalmak inatlıktan mı?, maceraperestlikten mi yoksa çaresizlikten mi?
️İnsanın konuşma isteğine karşı yalnızlığın, ölüm ile burun buruna kalınca umudun ne demek olduğunu bu eserde göreceksiniz. Bir umuttur yaşamak dedirtiyor bu eser.
️Betimlemeler bana Rus edebiyatını hatırlattı. Kış mevsiminde çaresizlikten yalnız kalmayı tercih etmek zorunda kalmanın soğukluğunu, üşümeyi hissedeceksiniz.
Keyifli okumalar dilerim.

Ben bu tefsiri çok beğendim. Daha önce Muhsin Demirci Hocanın Tefsir Tarihi kitabından çok yararlandım. Kuran Tefsirinde Farklı Yorumlar kitabını da Faruk Beşer Hoca tavsiye etmişti. Bu tefsir harika olmuş. Elimde 20 nin üzerinde tefsir var. Bu tefsirde Taberi, İbn Kesir, Maturidi, Razi, Beydavi, Keşşaf, Maverdi gibi geleneksel tefsirlerin yanında, Fizilal, Tefhimul Kuran, İbn Aşur, Reşit Rıza, Elmalılı gibi modern tefsirler kaynak olarak kullanmış. Hocanın müthiş birikimi dikkati çekiyor. Tercihler yapılmış. Belki 15 ya da 20 cilde sığacak bilgiler söz uzatılmadan verilmiş, dolu dolu bir tefsir. İnceleyen hocanın emeğini takdir eder. Hocamızdan Allah razı olsun.

Bu bir anlatı kitabı, 95 yıllık koca bir ömür süren Seher anneanne, torunu Fethiye'ye aile kökenlerini, Ermeni tehcir'i zamanlarını anlatıyor ve Amerika'ya göç etmiş ebeveynlerini ve kardeşini bulmasını istiyor. Seher değilmiş, Heranuş'muş asıl adı. Objektif bir tarih, bir edebiyat şöleni değil. Ama hiç bir olay tek kaynaktan ve taraflı dinlenmemeli.(Her iki taraf için de söylüyorum) Ve her savaşın faturası sivillere çıkar, aslında savaşın kazananı olmaz. Bu da sivillerin ödediği bir faturayı anlatıyor. Çok kısa bir kitap. Sonda aile resimleri var.
Seher ninenin ruhu şad olsun. Yazar onun acısını hissettiriyor ama şunu da hissettiriyor: anneanne hınçla ve kinle değil, zorla kimlik değişimine rağmen güçlü yaşamış, umutlu yaşamış, dolu bir ömür sürmüş. Toruntaht olmuş. Unutmanın El Kitabının üstüne nasıl denk geldi, anlatamam.

Muriel Barbery’nin kalemini zaten seviyorum ama Esrik Bir An bende çok daha farklı bir yerde durdu. Bu kitap bir olay örgüsünden çok bir ruh hâli anlatıyor gibi. Okurken sürekli yavaşlamam gerekti, bazı cümleleri iki kez okudum. Çünkü Barbery burada hikâye anlatmaktan çok bir atmosfer kuruyor.
Kitapta en çok hoşuma giden şey doğayla kurulan o derin bağ oldu. Sanki sayfaların arasından hafif bir rüzgâr esiyor, çimen kokusu geliyor. Karakterlerin iç dünyaları, doğanın döngüsüyle iç içe verilmiş. Özellikle saflık, masumiyet ve insanın kendi özüyle bağlantısı üzerine düşündürdü beni. Çok yüksek sesli bir anlatım yok; tam tersine, sakin ama yoğun bir metin.
Bazı bölümler bana fazlasıyla soyut geldi, hatta yer yer kopmuş hissettim. Ama sanırım yazarın yapmak istediği de buydu: Okuru konfor alanından çıkarıp sezgileriyle okumaya davet etmek. Bu yüzden herkese hitap etmeyebilir. Net bir başlangıç–gelişme–son bekleyenler için zorlayıcı olabilir.

Özellikle ateistlerin kötülük probleminden tanrının yokluğuna gitmelerinin mantıksız, akla uymayacağını felsefik olarak delillendirmeye çalışmış ve bence başarılı olmuş ancak bir müslümanın hissettiği kötülük problemi için tatmin edici mi dersiniz? Hayır değil. Hatta bazı yerlerde acıyı bence küçümsemiş müslümanların acılardan da sevap kazanıcaklarını düşünmeleri onları nasıl psikolojik olarak yüksekte tuttuğundan ve bizim gündemimiz olmadığından da söz etmiş. Peki hayvanların çektiği acıların sevap karşılığı var mıdır? Bence bu küçümsenecek bir mevzu değil ama evet müslümanların çoğu bu gerçeği kabul etmiştir ama maalesef benim gibiler de bulunmaktadır. O yüzden müslüman olarak ACM'nin de bir videosunda dediği gibi 'bilmiyoruz'. Bu cevap beni daha fazla tatmin ediyor. Kötülük probleminden yaratıcının yokluğuna asla gidilmeze güzel bir kitap.

3,5 → 4

Freida McFadden kitaplarında artık tanıdık bir ritim var ve Mahkum da bu çizgiyi sürdürüyor. Hikaye ilk sayfalardan itibaren merak uyandırıyor. Okurken katil için birkaç tahmin yürütmek mümkün, özellikle yazarı daha önce okuduysanız. Yine de son sayfalardaki ters köşe, hikayeyi yukarı taşımayı başarıyor.

Freida’nın kitaplarında en sevdiğim yön, kısa bölümlerle ilerlemesi ve bu sayede çok kolay okunması. “Bir bölüm, bir bölüm daha” derken kitap hızla bitiyor. Bu tempo gerçekten iyi kurulmuş.

Genel olarak sürükleyici ve akıcı bir roman. Ancak yazarı birkaç kez okuduysanız, sürprizlerin etkisi azalıyor; çünkü artık o ters köşeyi bekleyerek okumaya başlıyorsunuz. Keyifli ve hızlı bir okuma oldu; ama artık beni gerçekten şaşırtacak bir Freida kitabı arıyorum.

Yazılanları dikkat çekici bir şekilde anlatabilmek, başka bir beceri ister, maharet gerektirir. Eğer anlatıcı kötü ise, öykü başarılı olduğunda bile dinleyene sıkıcı gelebilir. Mark Twain, dinleyicilerin sıkılmaması ve dikkatli bir şekilde dinlemesi için; anlatıcının nelere dikkat etmesini bizlere aktarıyor. Ne zaman kısık sesle konuşmalı, ne zaman sesimizi yükselterek hitap etmeli, vurgu ve tonlamada ne yapmalıyız; bu kitapla öğreniyoruz. Bunun dışında Mark Twain’in farlı hikayelerini de eserde buluyoruz. Bu hikayeleri çok güzel bir tasarımla bu kitapta toplamış Dorlion Yayınları.

Nasıl ki anlatırken heyecanımız, anlatış biçimimiz önemli ise kitabın da kapağı ve tasarımı bir noktada önemli. Ray Bradbury, “Kitabı kapağına göre yargılama” dese de, kitabı okurken tasarımı, görüntüsü, kalitesi de bazen biz okurları cezbedebiliyor. Bu yüzden Dorlion Yayınları, bu özelliği ile de okurların dikkatini çekmeyi başarmış.