Onaylı Yorumlar

Yazarın hemen hemen tüm kitaplarını okumuş biri olarak her kitabında gördüğüm kalemin ve kelamın aşama aşama ne kadar güzel değiştiğidir…Bu kitap ise her insanın kendi içine dönüp tefekkür ve tevekkül ederek tekamül denilen olgunlaşma sürecine nasıl ulaşabileceğini Risale i nurdan serpiştirmeler ile o kadar güzel aktarıyor ki! İnsan denen varlığın yalnızca ibadet ile değil dua, acizlik ve fakirlik ile yaradana kalbini açabileceği samimiyeti ise ayrıca ortaya koyuyor... İbadette usul de esasta aşka muhtaçtır. Yoksa gayrısı kuru bir eğilip doğrulmaktır. Aşk ile yanan nice ibadet lezzetini tatmak dileğiyle…

Tanrının gözbebeği insanın ahlaki bir varlık olmasından yola çıkan Hoca ilk başlarda "bana" sıkıcı gelen bölümlerden sonra; kitabın en beğendiğim bölümü "Mitolojik Evren Tasavvuru ve Kriz Teolojisi" kısmına ulaşıyor. Bu kısımda Hoca İsra 92 ayeti kapsamında Rasulullah sas in İsra ve Miraç hadiselerini tartışıyor ve aklımıza çok yerinde sorular bırakıyor. Ayrıca "cin" olayına değinip hurafeleri geride bırakabileceğimizi bize tavsiye ediyor. Son bölümlerden biri olan "Teoloji Metafizik ve Gerçeklik" bölümünde ise, Modernizm in neden Osmanlıdan başlayarak hala Cumhuriyet döneminde bile bizler tarafından özümsenip faydamıza kullanılamadığı hakkında düşündürücü kelimeler ortaya koyuyor..

Okurken sürekli gülümsediğimi fark ettim. İlk bakışta kedilerle ilgili keyifli bir kitap gibi görünse de aslında çok daha fazlası. Kediler üzerinden kayıplarımızı, kırılganlıklarımızı, hastalıklarla ve hayatın kontrol edemediğimiz taraflarıyla nasıl baş etmeye çalıştığımızı anlatıyor.
En sevdiğim yanı ise iyileşmeyi karmaşık reçetelere bağlamaması oldu. Bazen bir kedinin yanınıza gelip sessizce kıvrılması, mırıldanması ya da sadece sizinle aynı odada bulunması bile insanın içindeki gürültüyü azaltabiliyor. Kitap bunun hem bilimsel açıklamalarını veriyor hem de gerçek yaşam hikâyeleriyle hissettiriyor.
Kediler bize öğüt vermez, sorunlarımızı çözmez, bizi değiştirmeye çalışmaz. Sadece var olurlar. Ama bazen insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey de budur: Yargılanmadan yanında duran bir canlı.

Kitap bitti ama bende bittim...

Öyle yoğun, anlaşılır ve vurucu anlatılmış ki yas duygusu, insan her kitabı okuduğunda hüzünlenmeden edemiyor. Bu hüzün duygusu da bazen çok ağır geldi bana. Babasını henüz kaybetmemiş olanlara bile öyle geliyor işte yazılanlar. Yakın zamanda çok sevdiği birini kaybeden biri içinse hem aynı şeyleri başkaları da yaşamış diye suçlu bir sevinç ve iyi hissetme hali hem de yine bu yüzden kahredecek kadar yoğun bir yas hali...

Ne diyeceğimi pek bilemiyorum. Yazarın okuduğum ilk kitabı ve Booker ödüllü bir yazar olmayı kesinlikle hak ediyor. Hayatınızın bir döneminde mutlaka şans verin derim.

Her makale kendi içinde değerler bütününün sanata yansıma biçimine, maneviyat ve sanat ilişkisinin iç içeliğine, sanat ve edebiyat dünyamızın bazı önde gelen isimleri hakkındaki kanaatlerimizin sorgulanması gerekliliğine ve özellikle kavramlar dünyamıza temas etmesi bakımından önem arz ediyor. Okunması ufuklar açıcı bir önem arz ediyor. Yalnız Osmanlı-Türk mûsikîsi adlandırması karşısında sorgulayıcı bir tutuma ihtiyaç var. Yazar bu konuda kendi düşüncelerinin doğruluğundan fazlasıyla emin. Türk mûsikisi diyememenin Fârâbî'yi, İbn Sina'yı, Safiyyüddin'i ve diğerlerini nasıl konumlandırmamız gerektiğine dair önermede bulunmuyor. Buna rağmen değerinden bir şey kaybetmeyen içeriğiyle okunmaya değer.

Kitaba başlarken Osmanlı'nın son dönemine, devlet yapısına ve siyasi olaylara dair daha yoğun bir içerik bekliyordum. Ancak kitapta beklediğimden çok daha fazla coğrafi gözlem ve seyahat notu ile karşılaştım. Moltke'nin Anadolu'nun büyük bölümünü dolaşmış olması ilginç olsa da, uzun coğrafi tasvirler benim ilgimi tarihî bölümler kadar çekmedi.
Buna rağmen özellikle Kavalalı Mehmet Ali Paşa ile yaşanan savaşları anlattığı bölümler ve II. Mahmut dönemi hakkındaki değerlendirmeleri dikkat çekiciydi. Osmanlı ordusunun eksikleri ve devlet yönetimine dair gözlemleri ilgiyle okudum. Ancak zaman zaman sanki bütün doğruları önceden görmüş ve söyledikleri yapılmadığı için olaylar bu şekilde sonuçlanmış gibi bir anlatım hissi de aldım.
Genel olarak kötü bir kitap değil. Osmanlı'nın o dönemine ilgi duyanlar için değerli bilgiler içeriyor. Ancak benim için çok etkileyici bir okuma olmadı. Yine de Osmanlı'ya farklı bir gözden bakabilmek açısından okunmaya değer bir eser.

Sarah Pinborough’dan okuduğum üçüncü kitap Uyku Yok oldu ve yazar yine beni yanıltmadı. Gerilimi adım adım yükselten, okuru sürekli tetikte tutan bir kurguya sahip. En etkileyici yanı ise ters köşesi. Bu, son anda ortaya atılmış yapay bir sürpriz değil; her ayrıntısı önceden ustalıkla hazırlanmış. Siz farklı ihtimaller üzerinde düşünürken içinizde hep bir tuhaflık hissi oluyor ama gerçeği çözemiyorsunuz. Yazar izin verdiği anda ise parçalar birer birer yerine oturuyor ve daha önce anlam veremediğiniz ayrıntıların neden orada olduğunu fark ediyorsunuz. İlk bölümler karakterleri ve olay örgüsünü tanımak açısından biraz yavaş ilerlese de sonrasında tempo ciddi şekilde artıyor ve herkesten şüphe etmeye başlıyorsunuz. Çeviri idare eder düzeydeydi; daha özenli olsaydı kitabın etkisi daha da artabilirdi. Buna rağmen okuma keyfimi bozmadı. Güçlü kurgusu ve ustaca hazırlanmış finaliyle gerilim sevenlere rahatlıkla tavsiye edeceğim bir kitap.

Türk edebiyatının en keyifli gözlem romanlarından biri. Ayaşlı'nın pansiyonunda yaşayan birbirinden farklı karakterler üzerinden dönemin insan ilişkilerini, toplumsal yapısını ve günlük yaşamını çok canlı bir şekilde anlatıyor. Memduh Şevket Esendal'ın sade dili sayesinde kitap kolay okunuyor, ancak alt metninde oldukça derin tespitler barındırıyor. Karakterlerin gerçekçiliği ve olayların doğallığı kitabı bitirdikten sonra bile akılda kalıyor. Klasik Türk edebiyatına ilgi duyan herkese tavsiye ederim.

Mehmet Fazıl Gök'ün ilk öykü kitabı Çirkin Sevgilim beş öyküden oluşuyor. Belki kitapta öykü sayısı az ama daha ilk metinden yazarın yeteneğini, anlatım becerisini görebiliyorsunuz. Mizahı ve eleştirel bakışı gayet iyi. İstanbul insanının karmaşayla mücadelesini ve ilişkilerini okuyoruz metinlerde. İlk öykü "Birinci"deki metropol insanı anlatımı son derece başarılı. Özellikle "Bir Allah Misafiri" öyküsündeki politik kara mizah, son dönemlerde denk gelmediğim kadar iyi. Bence kitaptaki en iyi metin. Son öykü "Yürüyememek"teyse Thomas Bernhard'a bir saygı duruşu mevcut. Bu metni nispeten diğerlerine göre biraz daha zayıf buldum ama bence bunun nedeni saygı duruşu etkisi. Sonuç olarak bana göre nefis bir ilk kitap. Yayımlanalı uzun zaman olmuş, keşke yazarın yeni kitabı gelse. Ödülü boşuna kazanmamış, umarım Mehmet Fazıl Gök'ün nice eserlerini okuruz.

Herhangi bir edebi kaygıdan uzak, bir şehrin sokaklarında, geçmiş tarihin anılarında, bir dağda, denizde ve ovada kaybolup günlerce düşünmenize vesile olacak betimlemeleri olmayan, etkisinde çok kalamayacağınız, polisiye gerilim türünde bir çırpıda okuyup bitirmeyi sevenler için birebir bir bestseller kitap.
Amelia - Adam ikilisi arasında başlayan Robin karakteri ile neticelenen, evlilik ilişkilerini de sorgulayan bölümleri bulunan kitap, okuyucu da merak uyandıran bölümlerinin sonu itibariyle ters köşe yaparak bitiriyor.
Tabi süreçlerin bu kadar yolunda ve finale uygun ilerlemesinde ana kahraman Adamın rahatsızlığı büyük rol oynamaktadır.
Henry Winter karakterinin Adam ile olan ilişkisi, hikaye içerisinde oynadığı rol ve sonrası açıklanmaya muhtaç kısımlardan birisi olarak kalmış. Bu bölüm kurgu içerisinde hissedilmese bile göze çarpıyor.
Kim ne kadar sır saklayabilir? Kim hayatında ve ilişkilerinde daha dürüst,yalancı bunu kendi bakış açınızla da yorumlayabileceğiniz bir eser.