Onaylı Yorumlar

Alice Feeney kitaplarında katil ya da suçlu her kimse, kitabın son bölümüne kadar bunu öğrenemiyorsunuz. Finalde, şüphelendiğiniz onca kişiden hiçbirinin aradığınız kişi olmadığını ve hikâyenin tahminlerinizden çok daha farklı bir yere vardığını görüyorsunuz. Üstelik havada hiçbir soru işareti kalmıyor; bütün taşların kusursuzca yerine oturduğunu hayranlıkla fark ediyorsunuz.
Kitap o kadar güzel kurgulanmış ki büyük bir merak ve zevkle okurken bir taraftan da 'hiç bitmesin' hissine kapılıyorsunuz. Bu arada kitabın bir de dizi uyarlaması var. Diziyi merak etsem de romandaki olay örgüsünün ve karakterlerin iç dünyasının bende bıraktığı o düşünsel tadı ekranda bulamamaktan çekiniyorum. Yine de izleyip izlememek size kalmış. Ancak elinizden bırakamayacağınız, her satırını zevkle okuyacağınız bir kitap arıyorsanız, bu tam da öyle bir kitap.

Alain Corbin'in kitaplarını merak ediyordum. Kısa olduğu için tanışma kitabı olarak Sessizliğin Tarihini seçtim. Yazar dönem olarak Rönesans dönemini seçmiş. İnsanların sessizlikle ilişkilerini din, dil, sanat, edebiyat eserleri üzerinden alıntılar paylaşarak sergilemiş. Sessizlik hâlleri türlü türlü, kimi korkuyla, kimi saygıyla, kimi aşkla, kimi umutsuzlukla ilgili... Aklınıza gelmeyen hâller olduğu gibi, bugün için farklı algılanan ve yaşanan sessizlikler de var. Herkese uygun diyemem ama ben yazarı, kitabın konusunu ve işleniş tarzını ilginç buldum. Yazarın diğer bir kitabı 'Kokunun Tarihi'ni de okuyacağım.

Zamyatin’nin Biz adlı romanından sonra bu kategoride yazılmış ilk roman. Distopia mı desek ütopya mı? Yazar buradaki birçok uygulamayı olası bir çözüm olarak sunmuş kendi yazılarından anlıyoruz. İdeal Devlet nedir sorusunun yanıtı Platon’dan bugüne sorulmuş. Zamyatin Biz’de totaliter rejimin despotluğunu insanlık dışı olarak çizerken Huxley arada bir yerde durmuş, hiyerarşiyi el yapımı sanata dönüştürmüş. Peki ideal devlet nedir? Aristokratların yönettiği bir tek dünya devleti mi yoksa hiçbir yöneticinin olmadığı kendi kendini yöneten bir devlet modeli mi? En yüksek seviyede eğitilen sınıf nasıl olur da kölelik sisteminin parçası olmaya devam eder? Zevke dayalı bir toplum hangi olgunluk seviyesindedir? İnsanlar sadece yönetilmesi gereken hayvanlar mıdır? Bu içerikte yazılmış her roman gibi bunda da izole olmuş bir grup karşımıza çıkar, onların da içerideki vahşetten aşağı kalır yanı yoktur. Seri üretim bandında doğan bir sistem dişlisi olmak mı yeğdir vahşi doğada büyümüş bir insan mı?

Kitabın İngilizce orijinalini sesli kitap olarak dinledikten sonra, Türkçe baskısını buradan aldım. Anthony Everitt’in üslubu, sizi anlattığı dönemin ve olayların içine öylesine çekiyor ki, kendinizi atmosferin içinde buluyorsunuz. Yazarın Augustus hakkındaki kitabını okurken de benzer bir deneyim (Türkçe çevirisini bekleriz) yaşadıktan sonra, kendi hakkımdaki “Tarih okumayı sevmem” hükmüme bir dipnot düşmüş oldum: “Yazara bağlı.” İster tarih meraklısı olun ister olmayın, bu kitabı tavsiye ederim.

Yıllar sonra yeniden buluştum "Uğultulu Tepeler" ile... İlk gençlik günlerimde okuduğum romanın birçok ayrıntısının zihnimden kaybolup gittiğini fark ettim okurken. Emily Brontë içinse keşke daha çok yazabilseydi dedim zira yazını o kadar canlı ve karakterler o kadar var ki... Heathcliff ve Catherine'nin hislerinin başkalarının gözünden anlatılırken bile bunca canlı oluşu, yaşananların karanlığı ve bir dolu acı...
Kitap çocukluk çağlarından başladığı için bir yere kadar Heatchliff'in kötücüllüğünü ve Caty'nin fedakarca bencilliğini anlamakta zorluk çekmiyor okur hatta bir yere kadar empati ve anlayış dolu da kalabiliyoruz ancak bir yere kadar...Caty ve Heatchliff' in ilişkisinin - özellikle aşk demekten kaçınıyorum - en temel özelliği yıkıcılığı olsa gerek... Kendilerini de içinde yakmaktan çekinmedikleri ağır sonuçları olan bir yangın gibi...

Yine bilgi ve olay örgüsü sentezlenerek ortaya çıkmış bir Ahmet Ümit kitabı ama son çıkardığı birkaç kitapta eski klasik Ahmet Ümit heyecanlarının yakalanamadığını düşünüyorum. Bu kitap özelinde söyleyebilirim ki sonunda vaov olmuyorsunuz. Olay son on sayfada çözülüyor, çözüldüğü bile söylenemez sadece katiller yakalanıyor, dolayısıyla bu kadar kısa bir alanda kafadaki birçok soru işareti cevaplanmadan kitap bitiyor. Üstelik tutarsızlık da olduğunu düşünüyorum, konu Nisan ayında geçerken, katilin mektubu ağustos tarihli. Mektup yerinde Büyükada yazıyor. Büyük ihtimal cevaplanmayan soru işaretleri Başkomiser Nevzat'ın kitapta geçen büyükada cinayeti ile bağlantılı olarak 2. kitap olarak devam edecek ve cevaplanacaktır diye düşünüyor/ umut ediyorum. Yazarın gelecek kitaplarında Bir İstanbul Hatırası, Kavim, Beyoğlu Rapsodisi vs. gibi kitaplarının tadını yakalaması umuduyla...

Jules Verne’in o kendine has gizemli ve atmosferik anlatımı, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları’nın özenli çevirisi ve harika baskı kalitesiyle birleşince ortaya tadına doyum olmayan bir klasikler deneyimi çıkmış. Karpatlar’ın sisli dağlarında geçen bu gotik havalı macera, bilim kurgu ile efsaneleri öyle güzel harmanlıyor ki kitabı elimden bırakamadan bir solukta bitirdim. Hem Verne hayranları hem de kütüphanesine kaliteli bir klasikler serisi katmak isteyenler için kesinlikle kaçırılmaması gereken büyüleyici bir eser.

Yine harikaydı. Bazı yazarların her kitabı okunur, aynen öyle. 5 farklı insana ölümünden sonra 2.şans verilmesi, dirilip geri döndüklerinde neler yapabilecekleri ve sonuçları anlatılıyor. Yazar 7 tılsım olarak adlandırdığı bölümler hazırlamış: "Tanımak, tepki vermek, hayal kurmak, mücadele etmek, irade göstermek, yaşamak, sonsuzu O'nu aramak." Çok başarılıydı, kitap gölge gibi yanımdaydı sürekli. "Ölmeden önce ölünüz", "Yaşamınız değerlidir,yaşamanın amacı vardır, boşuna harcamayın, kıymetini bilin","Hayattan vazgeçmeyin, ümit edin, iyi insan duyarlı insan olun"... Çok dersler çıkardım. Teşekkür ederim. Leke sağ kolumdaymış:))

Keiko’nun hikayesini okudukça kitabın aslında yalnızca onun hikayesini anlatmadığını fark ediyorsunuz.Murata,Keiko’nun hikâyesiyle “normal olmak” nedir,kalıplara uymamak bir eksiklik midir? sorularına cevap arıyor.Yazarla birlikte istemsiz olarak siz de kendinize sormaya başlıyorsunuz bu soruları.Hepimiz “Çalışıyor musun? Evlilik ne zaman? Neden evlenmedin? Evlendin,çocuk ne zaman? İkinciyi neden yapmıyorsunuz?” gibi sorulara maruz kaldık ve kalmaya da devam ediyoruz.Sanki çoğunluğun yaptığı şeyler zamanla birer seçim olmaktan çıkıp herkesin uyması gereken kurallara dönüşüyor.Peki neden sürekli insanlara kendimizi açıklamak zorundayız? Neden sırf çoğunluk aynı şeyleri yapıyor diye biz de o kalıplara girmek zorundayız?
Kitabın bazı yerleri komik, bazı yerleri rahatsız edici,bazı yerleri de insanın kendi hayatını sorgulamasına neden oluyor.Ama kitabın en güzel yönü;Keiko’yu “düzeltilecek biri” gibi sunmak yerine,onun gözünden toplumun tuhaflıklarını anlatması.Tavsiye ederim.

Yazarın bu son iki kitabından önce, ilk 4 kitabının da mutlaka okunmasını tavsiye ederim; çünkü bu kitap, o serilerin bir nevi tamamlayıcısı ve sonu niteliğinde.

Kitabın başındaki farklı karakterlerin, hikâyenin sonunda şaşırtıcı bir tevafuk ile bir araya gelmesi beni gerçekten çok etkiledi. Zira bu eser; duayı, kaderi ve hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığını gözler önüne seriyor. İnsan bazen 'Neden ben bunu yaşadım?' diye sitem etse de yaşanan her olayın arkasında bir hikmet olduğunu anlamaya çalışmalı. Şahsen ben bu gerçeği bu kitapla çok net bir şekilde idrak ettim…

Kendi iç yolculuğunu keşfedip henüz gerçeğe erişememiş her bireye okumasını tavsiye ederim.