Onaylı Yorumlar

Kitapları okurken çok sorarım kendime: “Yazar bu kitabı neden yazmış olabilir’” diye. Cevabını -bana göre- bula bula ilerlemek iyi gelir ve ekseri tek bir cevabı olmaz. Tema/amaç/anlam toplayarak gitmek iyi geliyor. Kitabın bendeki değeri, izi artıyor böylece. Vatan Millet Samatya’da da aynı şeyi yaptım ve net cevaplarla ilerlediğimi söyleyemeyeceğim. Buna rağmen keyifle (edebi lezzet anlamında, yoksa pek çok yeri içim kıyıla kıyıla takip ettim) merakla, dolu gözlerle, kâh hafif tebessüm kâh sesli gülmelerle okudum. Bir dönem -ki sonları benim ilk gençliğime tekabül ediyor ve kendi tarihime yolculuk da iyi geldi- iki anlatıcı… güzeldi. Sadece yer yer kopuklukları demeyeyim de ani geçişleri anlamak zor olabilir. Bu ani geçişleri kötü bulmadım bu arada. Zihnimin boşlukları doldurma, kendi ihtimallerini yazma hali de güzeldi, ki sanırım yazar bunu biraz istemiş.
Yani bence.
Ezcümle sevdim.

Kelimelerle kurduğumuz ilişki, aslında kendimizle kurduğumuz ilişkidir. Everdi’nin kitabı, sözlüğün sınır çizgisinde gezinirken okura şu alçakgönüllü ama etkili öneriyi yapıyor: Bir kelimeyi ciddiye alın; etrafına bakın, tarihini duyun, ritüellerini izleyin. Göreceksiniz, bir kelimeyi gerçekten anladığınızda dünyayı da biraz daha iyi anlıyorsunuz. Ve belki en önemlisi: Hangi kelimelerin “ocağında” piştiğimiz, hangi “ekol”e emek verdiğimiz, hangi “deniz”e açılmaya cesaret ettiğimiz, nasıl bir insan ve nasıl bir toplum olacağımızın ipuçlarını çoktan taşıyor.

Kitap, Peygamber Efendimizin doğumundan önceki Fil Vakası ile başlıyor; ardından doğumunu ve bebeklik yıllarını konu ediniyor. Seri olarak tasarlanan bu eser, tarihi olayları akıcı, merak uyandırıcı ve anlaşılır bir üslupla kaleme almış. Bu sayede kitap bir çırpıda bitiyor.

Çocuklar için sürükleyici ve eğlenceli bir okuma sunarken, yetişkinler içinse olayları somutlaştırarak hafızada kalıcılığını artırıyor.

Serinin devamını dört gözle bekliyorum.
Aile Yayınları temiz içerikli mangalarla güzel bir farkındalık oluşturmuş, teşekkürler

Yazarın araştırmacı kimliğini en belirgin şekilde gördüğümüz eseri diyebiliriz. Hepimizin bildiği Haçlı seferlerine ilişkin derinlemesine bir araştırma içeren eser, bir roman olmanın ötesinde akademik bir dil kullanılmadan gündelik bir dille yazılmış. Yer yer dönemin vakanüvislerine referans yapan eser, okuyucudan biraz dikkat istiyor. Eserde pek çok tarihi karakter ve liderden bahsediliyor haliyle. Dikkatli bir okuma yapılmazsa isimler, olay örgüsü kafa karıştırıcı olabilir. Her ne kadar Arapların gözünden denilse de dönemin Türk komutan ve yöneticilerinden daha çok bahsedildiğini görebiliriz. Malum Anadolu, Suriye, Filistin, Mısır topraklarında o yıllarda halkı farklı farklı (çoğunluğu Arap) milletlerden oluşan ama yöneticileri Türk olan devletler bulunuyordu. Tarihi anlatıları seviyorsanız severek okursunuz. Birazda mikro tarihçiliğe ilişkin bilgi ve anlatılar olsaydı kendi adıma daha keyifli bir okuma olabilirdi.

Alışılmışın dışında yapısıyla dikkat çeken ve okuyucusunu sınayan bir roman. Kitapta kişi isimlerinin hiç yer almaması, karakterlerin “kız kardeşin kocası”, “orta kız kardeş” gibi tanımlamalarla verilmesi, anlatının bilinç akışına yakın, zaman zaman dağınık diliyle birleşince okuması gerçekten kolay olmayan bir metin haline geliyor.
Anlatıcı, Kuzey İrlanda’daki politik ve toplumsal gerilimleri kendi gözünden aktarırken, paranoya, dedikodu ve toplumsal baskı gibi duygularla örülü bir atmosfer yaratılıyor. Fakat tüm bu özgünlüğe rağmen, zaman zaman konudan kopmak, anlatıcının zihninde kaybolmak mümkün oluyor. Benim açımdan da okuması oldukça zorlayıcıydı.
Yine de, kitabı tamamen kötülemek istemem; zira Anna Burns'ün diliyle ve yapıbozumla yarattığı bu karmaşık dünya, edebi açıdan cesur ve yenilikçi bir deneme. Farklı bir deneyim yaşamak isteyen okurlar için etkileyici olabilir.

Tarık Tufan, bireyin içsel yolculuğunu daha çok içsel çözülüşünü, hastalığa yakalanmış (gerçi toplum mu yoksa gerçekten kendisi mi bilinmez) bir genç birey(daha çok topluma yabancılaşmış) üzerinden kaleme almış, şiirsel benzetmeler, şiirsel bir üslupla daha da anlam kazanmış diyebilirim, kitaptaki kişiyi Oğuz Atay'ın Korkuyu Beklerken öyküsündeki kişiye benzettim, çünkü o da çevresine (daha çok çevresi ona) yabancılaşıyor ve o da adeta hastalığının zaruri bir sonucu olan "korkuyu bekliyor". Dolayısıyla içsel yolculuk, içsel çözülüşe dönerken finalde ise içsel hesaplaşmaya evriliyor. Bireyin bu hesaplaşmasında yaşamanın zaruri bir koşulu olan sevmek olgusu da geniş bir yer tutuyor.

“Hayal Meyal, modern bireyin yabancılaşmasını şiirsel bir iç hesaplaşma ile ortaya koyan bir roman”..

Roman tekniği bağlamında inceleyecek olursak, bilinçakışı, flashback, iç monolog gibi romanda olmazsa olmaz öğelerden olan birkaç unsuru da yer yer görmek de mümkün.

İstanbul'da doğup hayatını sürdüren azınlıkları merkezine alan bir eser. Eserin kahramanı emekli bir eczacı olan Periklis'in beyoğlu tarlabaşında başlayan hayatını bir geçmişe giderek bir günümüze gelerek gözler önüne seriyor yazar. Bu arada azınlıkları doğup büyüdükleri vatanlarından haksız yere sürgün edilmeleri, mallarına el konulması, 5-6 eylül olayları, 1964 rum sürgünü, kıbrıs olayları bir aşk hikayesinin içerisine nakış gibi işlenmiş. Tarlabasında tarihi eser niteliğindeki binaların haliçten taksime bir bulvar oluşturabilmek için 1984 yılında yerle yeksan edilmesi hem de anıtlar kurulunun yıkılamaz kararı varken, içimi burkan bölümlerdendi. Kısacası ben beğendim. Okumaya değer bir kitap olmuş.

Stoa felsefesini yalın bir dille açıklayan güzel bir eser. Ünlü stoacıların metinlerinden alıntılar yaparak her gün için bir felsefik düşünce sunulmuş. Kendi içinde üç bölüme ayrılan kitap, insanı okudukça, her sayfada farklı bir konu üzerine düşünmeye yönlendiriyor. Anı yaşamak, sade yaşamak, mutlu yaşamak için hayatımda ne gibi değişiklikler yapabileceğime dair çok güzel fikirler edindim. Uzun soluklu, okuduktan sonra üzerine düşünüldüğünde gözümüzden kaçan birçok şeyi yakalayabileceğimiz bir eser. Hayatında değişiklik yapmak isteyenlerin okumasını öneririm.

İnşallah Saleem ailesine sağ salim kavuşmuştur. İnşallah çok çok çok güzel bir hayat devam ettirmişlerdir.
Umarım kimsenin evinden, ülkesinden ayrılmak zorunda kalmayacağı bir dünyada yaşarız. Biz ülkemizde, evimizde, yatağımızda rahat rahat uyuyorken dünyanın bir yerlerinde bir yerlerden kaçmak zorunda olan insanların olduğu düşüncesi bile kalbime ağır geliyor ki bunu yaşayan binlerce insanlar var. Ve atalarımızın, bu toprak uğruna şehit olan insanlarımızın hakkını nasıl öderiz diye düşünmeden edemiyorum. İyi ki kaçmak zorunda kalmadan yaşayabildiğimiz bir ülkemiz, bir toprağımız var. İyi ki özgürüz.

İnsan Neyle Yaşar’ı okurken aslında Tolstoy’un kaleminden değil de hayatın bizzat kendisinden bir ders dinliyormuşum gibi hissettim. Kitap, sade diliyle insana ayna tutuyor, insanın varlığını ayakta tutan şeyin ne makam, ne para, ne de şöhret olduğunu, en temelinde sevgi, merhamet ve paylaşma olduğunu gösteriyor. Okudukça fark ettim ki, insanın içini kemiren bencillik ve hırs, aslında onu eksilten şeylermiş. Buna karşın, başkasının yükünü hafifletmek, bir tebessüm ya da bir parça ekmeği paylaşmak, hem insanı hem de hayatı büyüten şeyler. Kitabın her hikayesi, basit gibi görünen ama derin bir hakikati işaret ediyor. Tolstoy, cevabı yıllardır aradığımız bir soruya çok yalın bir cevap veriyor: İnsan ancak başkaları için yaşarsa gerçekten yaşar.

İnsanı yaşatan, kendi için attığından çok, başkası için attığı adımdır.