Onaylı Yorumlar

Uzun zamandır her yerde karşıma çıkmasına rağmen, muhtemelen isminin farklı gelmesinden ötürü bir türlü okumamıştım. Ancak okuduktan sonra “Neden daha önce okumadım?” dedim. Kitap gerçekten çok hızlı ilerliyor; “Acaba ne olacak, acaba ne oldu?” derken bir bakmışsınız sonuna gelmişsiniz.

Bence kitabın en güzel mesajı şu: Bir insanı istediğiniz şekilde yontmaya çalışın; eğer içinde gerçekten değişmeye dair en ufak bir kırıntı yoksa o kişi düzelmez. Bir toplumu ya da insanı zorla, koşullandırarak veya manipüle ederek değiştiremezsiniz. İnsan kendi özgür iradesiyle değişmeyi seçmiyorsa, yalnızca mekanik bir “iyi” yaratmış olursunuz. Üzerindeki baskı kalktığında ise ilk fırsatta yine eski hâline dönecektir.

Bu düşünceyi Büyük Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün “Tehdit esasına dayalı ahlak, ahlak olmadığı gibi güvenilir de değildir.” sözüyle de bağdaştırıyorum.

Kesinlikle tavsiye ediyorum.

Çocuklarımız için çok güzel bir zeka oyunu olduğunu söyleyebilirim. Bu zeka oyununda geometri ilgili kavramlarını şekiller sayesinde daha kolay anlamamıza yardımcı olduğunu söyleyebilirim. Çocuklarımızla birlikte bu zeka oyunu oynayarak onların kişisel gelişimlerine katkı sağlayacağına inanıyorum. Bu vesileyle soyut şeylerin somuta çevrilerek öğrenmesi çocuklar için çok güzel bir zeka oyunu olduğunu söyleyebilirim. Çocuklarımıza küçük yaşta vakit ayırarak bu oyunlar sayesinde gelişimine katkı sağlamalıyız. Bu güzel oyunu tavsiye ederim.

Ölümden Çok, Yaşamak Üzerine...

İvan İlyiç’in Ölümü, Tolstoy’un ölüm üzerinden hayatı sorguladığı kısa ama oldukça derin bir Rus edebiyatı klasiği.

Sade anlatımı, gereksiz ayrıntılara girmeyen tasvirleri ve insanı yormadan düşündüren dili benim için çok keyifliydi.

İvan İlyiç’in ölümle yüzleşmesi aslında nasıl yaşadığını da sorgulamasına dönüşüyor. Kısacık bir kitapta hayat, ölüm, yalnızlık ve anlam üzerine bu kadar çok şey söyleyebilmesi etkileyici.

Gösterişli anlatımlardan çok sade ama derin metinleri sevenlerin kesinlikle seveceğini düşünüyorum.

Tolstoy’la ve Rus edebiyatıyla tanışmak isteyenler için de bence çok güzel bir başlangıç.

Yazarın zekasına hayran olmamak mümkün değil. Çok sert bir dönem eleştirisi. Üstelik tarih boyunca yaşananlara çok iyi dokunulmuş ve bugüne ışık tutulmuş. Kurgu olarak da çok iyi işlenmiş.

Bu tür romanlarda genel olarak işlenen, motif olarak ele alınan belli başlı temler var ve bu roman da bunların ilk en iyilerinden.

Endüstri toplumu eleştirisi (taylorizm), toplu köleleştirme, totaliter rejim, doğal doğuma müdahale, ekonomik ve toplumsal yapay organizasyon, seri üretim, doğadan ayrılmış toplum, din ve tanrı sorgulaması, biyonik yaşam vs.

En etkileyici kısmı carpus collosumu kesilip etkisiz hale getirilmiş insanlardı. Geçmişte birçok kez yapıldığı gibi.

Batı Moğolistan Altay Tuva’larından olan Galsan Çınak’ın otobiyografik hikayesinin ilk kitabı “Mavi Gökyüzü”. Çok beğenerek okuduğum kitaplardan biri oldu. Seriyi tamamlayacağım. Tuva’lar ve insanlar hakkında güzel bilgiler var.
Alıntılar:
“Kendini aydınlıkta bilen kişi karanlıktan korkmaz.”
“Ağzına hakim olmalısın! Derler ki, insanlar çoğu zaman ağızları yüzünden ölürler.”
“Köpekler elinde değnekle seni görmekten nefret eder, insanlarsa ağzındaki hakikatle seni dinlemekten!”
“Kötü oyunlar kötü şeylere yol açar.”

Dili yalınlığı, çocuksu tavrı dürüstlüğü ve hayatın anlamını sorgulayan naif üslubuyla olumlu duygular yaşatan kısa hızlıca okunabilecek ağızda güzel tat bırakan bir kitap. 25 yaşındaki bir gencin varoluş sancılarını ve dünyayı anlamlandırma çabasını eğlenceli, akıcı ve samimi bir üslupla anlatmış yazar. İçimizdeki çocuğun yaratıcı enerjisini açığa çıkardığımız nâdir anlar vardır bu kitabı okurken işte bu anları yaşayabiliyoruz zaman zaman. Hoş bir tat bırakan akıcı, yormayan, yolculukta kalabalıkta okunabilecek kitaplar arasında.

İslam tarihinin ve tefsir ilminin dev çınarlarından biri olan İmam Taberî’nin hayatını sıradan bir biyografi gibi değil, roman akıcılığında okumak büyüleyici bir tecrübeydi. Bir ilim yolculuğunun sadece zihinsel bir çaba değil; ne kadar büyük bir ruhi adanmışlık, edep ve sabır gerektirdiğini bu kitapla çok daha iyi anladım.
Yazarın dili oldukça akıcı ve kurgusu çok güçlü. Hazar kıyılarından başlayıp Bağdat, Şam ve Mısır’a uzanan o ilim yolculuğuna ve hoca-talebe arasındaki o nazik münasebete tanık olmak insanı adeta o devre götürüyor. Kitapta geçen ilim halkaları, rivayetlerin titizlikle aktarılması ve icazet/senet usulü gibi konular, ilmi geleneğimizin ne kadar köklü bir emek üzerine inşa edildiğini net bir şekilde hissettiriyor.
Hem ilme olan iştiyakını tazelemek hem de bir büyük âlimin hayatına roman tadında tanıklık etmek isteyen herkesin mutlaka okuması gereken, ufuk açıcı bir başucu eseri.

Türkçeye henüz taze kazandırılmışken hemen alıp okuduğum için son derece mutluyum; gerçekten beklediğime değen bir eser oldu. Günlük koşuşturmaca içinde ibadetlerin şekilsel yönüne takılıp kalırken, asıl cevherin kalbin niyetinde ve hallerinde saklı olduğunu bu kitapla bir kez daha derinden hissettim.
Çeviri dili harika; klasik manevi derinliği hiç bozmadan, son derece akıcı ve anlaşılır bir Türkçe ile sunmuşlar. Kitabın özellikle ihlas, rıza ve tevekkül gibi kalbi halleri ele aldığı kısımlar tam anlamıyla bir ruh reçetesi niteliğinde. Yazarın "kibir ve ucub" gibi kalbin gizli marazlarını teşhis ederken sunduğu tespitler adeta insanı kendisiyle yüzleştiriyor.
Amellerine ruh katmak ve iç dünyasını tazelemek isteyen herkesin kütüphanesinde mutlaka bulunması gereken nefis bir başucu eseri. Çeviride emeği geçenlerin yüreğine sağlık!

Orhan Kemal bu romanı yazabilmek için gerçekten yaşamış olmalı ya da birinci ağızdan bunu dinleyip yazıya dökmüş olmalı. O kadar hayatın içinden ki okuyunca bana hak vereceksiniz. Trablus gazisi Topal baba ve diğerleri ile tarafsız bir toplumcu gerçekçi akımın eseri olmuş. Hayatın tam içinden gelen bu romanda Orhan Kemal en küçükten en büyüğüne herkesi net bir şekilde işlemiş, düşüncelerini okumuş, hayatta oynadığı rolünü, kişiliğini ilmek ilmek işlemiş. Kahrolası yoksulluğun nelere sebep olduğunu, olabileceğini gözler önüne sermiş. O bölgenin o dönemki toplum yapısına da kısa da olsa ara ara değinmiş. Mesela birbirini çekemeyen, dedikodusunu yapan komşuların bir anda darlığa düşen komşusuna koşuşunu yardımını da işlemiş. Yani o dönemde apartmanların henüz soğuk betonlarıyla çoğalmadığı zamanlarda mahalle kültürünün de toplumda etkili olduğunu görüyoruz.

Bir çocuğun gözünden bakabilmek düşündüğümden çok daha büyük bir cesaret istiyormuş. Kitabı okurken bunu birkaç kez kendime itiraf ettim. Çünkü mesele kendi doğrularımızı, alışkanlıklarımızı ve bize öğretilen ebeveynlik biçimini de sorgulayabilmek.

Kitabın bende en çok karşılık bulan tarafı çocuğu sürekli düzeltilmesi gereken bir proje gibi görmek yerine, olduğu haliyle tanımaya ve kabul etmeye davet etmesiydi. Okurken kendi çocukluğuma da döndüm. Bazı anılar sandığım kadar masum değildi. Doğam Hoca, insanın büyüdükçe çocukluğuna başka bir yerden bakabildiğini tekrar hatırlattı. Özellikle empati konusunda söyledikleri üzerinde uzun uzun düşündürdü. Empatiyi bilmeyen bir yetişkinin, empati kurabilen bir çocuk yetiştirmesi gerçekten ne kadar mümkün?

Kolay okunan, dili sade bir kitap. Ancak bazı cümleleri okuyup geçmek yerine insanın kendi hayatında karşılığını araması gerekiyor.

Bir çocuğu anlamak, geçmişte kalmış bir kapıyı yeniden açmak gibi..