Onaylı Yorumlar

İlk bilimkurgu eseri olması sebebiyle çok özel bir yanı olan Frankestein gerçekten bir ilk olma ve varoluş problemini eserin tamamında irdeliyor. Konusu itibariyle sıradışı olması, duru anlatımı ve akıcı yapısıyla eser çok hızlı şekilde ilerliyor.
Bir bilimadamının varlık yaratma, can verme teması üzerinden yola çıkarak öteki olmanın yalnızlığını, sevgisizliği, dış görünüşü ve aidiyetsizliği mercek altına alarak yaratılan varlığın yaratanına olan isyanı sonucu intikam ateşini ve karanlık duygular ile intikamın bulaşıcılığını çok güzel işliyor.
Okumakta geç kaldığım bir klasik olmasına karşın sanki zamanıydı hissiyle okudum.
Gotik atmosferi, vermek istediği felsefesi ve dramıyla tam bir başyapıt.

Okuduğumda memnun olduğum, güzel ve değerli bir klasik eser.... hayatını kızlarına adamış, tüm zenginliğini onların mutluluğu için harcamış, kendisi eski bir pansiyonda kötü şartlarda yaşayan Goriot baba, babalarına değer vermeyen, kocaları kızmasın diye onunla gizlice görüşen, borçlarını ödeten, ölmek üzereyken bile onu görmeye tenezzül etmeyip baloya gitmeye hazırlanan kızları; Goriot babaya sahip çıkmaya çalışan, aynı zamanda zenginlik hayalleri kuran ama ahlakından ödün vermeyen pansiyonda ki komşusu genç hukuk öğrencisi; pansiyon sakinleri vs... insanın bencilliği, paraya olan düşkünlüğü, vefasızlığı, zaafları vb. konularda oldukça etkileyici tanımlamalar ve analizler yer alan bu eseri çok sevdim.

Yazarın mevcut olan üç kitabından bu okuduğum son kitabı. Yazar önceki kitaplarında yaptığı gibi bu kitapta da Kuran'da bahsi geçen tarihi kişiler ve peygamberler hakkındaki ayetleri açıklıyor. Fakat bunu yaparken bizim alışkın olduğumuz meallerin dışında bir sistem kullanarak ayetleri Arapça gramere göre çevirerek kurduğu devrik cümleler üzerinden hareket ediyor. Ayrıca metafizik anlatımların sembolik olduğunu söyleyip ayetlerde bahsi geçen olayları yorumlarken fizik, kimya gibi pozitif bilimleri kullanıyor. Bu kitabında, Hz. Davud, Hz. Süleyman, Sebe Melikesi ve Harut ve Marut'tan bahsediyor. Özellikle Harut ve Marut ayetlerini açıklarken orijinal Kuran Arapçası'nın ilk yazımında sesli harfleri belirten harekelerin olmadığını (ki bu doğru) bu nedenle mlkyn kökünün melek veya melik olarak okunabileceğini, meleklerin Allah'ın emirlerine karşı gelemeyeceği için bahsi geçenlerin melik/kral olması gerektiğini söyleyerek şimdiye kadar okuduklarımıza karşı yeni bir bakış açısı getiriyor.

Muhteşem bir eser. Henüz fark edilmedi çok kişi tarafından. Kuğunun Son Şarkısı. Teorik fizikçi bir Uşşaki-Hamzavî şeyhinin, ölüm döşeğindeki hasta hallerinde, Taoculuğun üzerine nasıl yetkin bir şekilde açıklamalarda bulunduğunu ve bunu yaparken de fedakarlık içinde olduğunu görünce hayranlığınız artıyor. Sürpriz bir eserdi bu. Yayınlandığı anda görünce çok şaşırdım. Vefatından sonra bunca yıl geçmiş ve muhteşem bir sohbet ile aramıza geri dönmüş. Ya bunun gibi başka sürprizler de olabilirse... Eğer varsa başka böyle kayıtlar lütfen bizi yeniden sevindirin. Necmettin Şahinler beyefendiye de hayırlı uzun ömürler diliyorum.

Gökhan Yılmaz'ın son öykü kitabı Tüm Müdahalelere Rağmen, yalnızlığı, boşluğu, ölümü isteyenleri, ölümü bekleyenleri, ölüme gidenleri kendine has bir dille anlatıyor. Anlattığı meseleleri diliyle örten, o örtünün altından okura gösteren bir tarzı var yazarın. İki bölümden oluşuyor kitap. İlk bölümde daha çok şehrin insanlarını ve dertlerini görüyoruz. İkinci bölümdeyse kadim anlatının sesine şahit oluyoruz. Buradaki öyküler daha çok kasabaya, köye dair ya da öyle hissettiriyor. Kitaptaki tüm karakterler ve anlatılan hikâyeleri birbirinden farklı. Yazarın sekiz sayfada anlattığı öykü de iki sayfalık küçüreği de etkili, güçlü. Gökhan Yılmaz'ın öykülerini daha önce hiç okumasınız bile bir-iki metnine baktığınızda farkını, imzasını görebiliyorsunuz. Sanırım iyi bir kalem de böyle anlaşılıyor. Kendine has bir dil, biçim ve anlatımla.

Kitabın hakkında kısmı olay örgüsüyle ilgili tüm detayları fazlasıyla açıklıyor fazla söze gerek yok. En başta çok cesur bir konusu var. Tabulara, istismara, ihmale ve en derin yaralara çok doğru yerlerden dokunmuş. Kötü daha ne kadar kötü olabilir derken, masumların hayatla ve kötülerle nasıl başa çıkmaya çalıştığına şahit oluyorsunuz. Bir yanda bu kadarı da olmaz derken bir yandan da burnunuza mis gibi ekmek, tarçın kokuları geliyor. Yani yazar şu kısacık romanda beş duyunuza hitap ederken, sorgulatıyor, hayal gücünüzü zorluyor, vicdanınızı deniyor ve bunu muhteşem ironilerle ve metaforlarla destekliyor. Tayfun Kartav'ın çevirisinden inanılmaz bir kitap. Okumayan çok şey kaybeder.

Doğan Cüceloğlu’nun İçimizdeki Biz kitabını bitirdiğimde bende kalan en güçlü duygu, anlaşıldım hissi oldu. Kitap, bireyin kendini merkeze almasından ziyade ilişkiler, bağlar ve ortak bir bilinç üzerinde olmasını anlatıyor. Doğan Cüceloğlu, “ben”den “biz”e geçmenin romantik bir ideal olmadığını, emek isteyen bir farkındalık hali olduğunu açıkça ifade etmiş. Okurken sık sık durup kendi ilişkilerimi, hayatım içindeki tutumlarımı, dinleme biçimimi sorguladım. Yargılamayan, suçlamayan ancak aynayı net tutan bir dili var. Özellikle iletişimde sorumluluk alma, empati kurma ve gerçekten duymayı öğrenme üzerine söyledikleri, teorik olmaktan çok yaşanmışlık hissi veriyor. Bu kitap bana şunu düşündürdü: Birlikte olmayı çoğu zaman istiyoruz ancak birlikte olabilmenin dilini bilmiyoruz. İçimizdeki Biz, o dili hatırlatıyor.

Biz dediğimiz şey, egonun geri çekildiği o kısa anda görünür.

Antik Dünyanın Yedi Harikası ilgimi çeken bir konu. Çocukluğumdan beri, bu konuda ne bulsam okurum.

Daha önce Kronik Kitap'tan çıkan M. Denis Higgins'in aynı adlı kitabını okumuş, beğenmiş; ancak tam anlamıyla tatmin olamamıştım. Jeoloji uzmanı olan Higgins, konuyu daha çok jeoloji ve mühendislik açısından ele alıp, tarih yönünü ihmal etmişti çünkü.

Oysa, Hughes'in eseri, her bir harikayı tarihsel koşulları içinde, hatta birbirine bağlayarak anlatan, çok doyurucu bir çalışma.

Çeviri mükemmel, yormuyor. Editörlük başarılı.

Virginia Woolf okunması zor bir yazar. Atölye ödevim olmasaydı, bu kadar çok öyküyü okumaya gerek yok diyerek kitabı yarım bırakabilirdim. Ancak öyküleri zamana yayarak, tek tek okudukça metinler açılmaya başladı. Woolf’un dili dikkat isteyen, okuru dağılmaya bırakmayan bir yapı kuruyor; bu yüzden zaman zaman “ne okudum” duygusu oluşabiliyor. Buna rağmen öyküler, kadın, toplum, özgürlük ve erkek egemen düzen üzerine düşünmeyi sağlıyor. Bilinç akışının yoğun olduğu metinlerden çok, olay anlatısının daha belirgin olduğu öyküleri daha fazla sevdim. Yazarın dönemlere göre anlatımını değiştirdiği, kimi zaman uzun cümlelerle ritmi yavaşlattığı, kimi zaman kısa cümlelerle okuru sürüklediği hissediliyor. Bazı öykülerde Kendine Ait Bir Oda’daki düşüncelerin izleri açıkça görülüyor. Edebi açıdan güçlü, fakat kolay okunan bir kitap değil.

Kitabın ana konusu 1915 te yaşanan Ermeni Tehciri. (ve göç sırasında Ragıp beyle Efronya'nın yaşadığı aşk) Bu zorunlu göç kimilerine göre zulüm kimilerine göre ise Doğu Anadolu da bazı ermeni silahlı gruplarının Ruslarla işbirliği yaparak isyan çıkartıp halka zulüm yaptığı gerekçesiyle alınan bir güvenlik tedbiri. Ancak bir gerçek var ki oda bu zorunlu göç sırasında masum Ermenilerin büyük acılar çektiği ve binlercesinin de öldüğüdür. Keşke Ahmet Altan Doğu'da Ermenilerin Türklere yaptığı zulümleri anlatmış olsa idi.

Talat ve Enver Paşanın ölmekte olan Osmanlı İmparatorluğu'nda giriştikleri siyasi/askeri dizayn hamleleri ve sonuçlarının toplum üzerindeki etkisi de anlatılmış.

Sürükleyici bir roman. Herkese tavsiyemdir.

"Bu iktidar ne zehirli bir bitki, Allah'ım... Yiyen iflah olmuyor, canavara dönüyor..."
"Haksızlık başkasına yapıldığında sineye çekmek kolay."