Onaylı Yorumlar

Seneca üst seviye bir düşünür bir sürü öğrencileri var, ama felsefesini kendi hayatına çok entegre edemeyip zenginlik içinde yaşadığından öğrencileri kendisini bu konuda eleştiriyor, Seneca ise kendisinin de yanlışlar yapabileceğini ama zenginliği alıp götürülse kendisinden hiçbir şey kaybetmeyeceğini savunuyor.

Kitabı okumak isteyenlere biraz üzücü bir biyografik bilgi olsun bu da:
Seneca bir öğrencisinin önerisiyle ölme kararı alıyor bir çok yol deniyor ölmüyor sonunda ailesinin gözü önünde kaynar suda yanarak intihar ediyor.

Marcus Aurelius severim ama kendime düşünceler ile çok aynı tarzda değiller, diyaloglar ile ilerlediği için biraz dönem felsefesini pekiştirmek için alınabileceğini düşünüyorum.

Bir iktisat mezunu ve yıllarca bankacılık yapmış biri olarak kitap bana yeni bir bakış açısı ya da derinlemesine bilgi sunmadı. Ancak bunu bir eksiklik olarak görmüyorum çünkü kitabın amacı zaten ekonomi uzmanlarına hitap etmek değil.

Ekonomiyle çok ilgisi olmayan, haberlerde duyduğu ekonomik terimleri anlamlandırmak isteyen ya da bu alana giriş yapmak isteyenler için oldukça anlaşılır bir kaynak. Karmaşık kavramları sadeleştirmesi en güçlü yanı. Eğer ekonomi dünyasına ilk adımı atıyorsanız faydalı olabilir; ancak konuya hâkimseniz muhtemelen yeni şeyler öğrenmeden kitabı tamamlayacaksınız.

İçinde 600 şiir var.

Şair, insanı insan yapanın acımak, merhamet olduğunu
"En çok da/'Acımak' duygusunu/Yaşarken insan oldular" (No 69) dizeleriyle dile getiriyor.
"İnsanlardan her şey beklenir, hayvanlar onlara nazaran daha iyi daha samimi..." anlamında 540. şiirde "Bir geyiğin/Ne çok boynuzu var/Ama boynuzlu değil insan kadar" diyor.
"Ölmek için sebep mi yok insana?! Her an binlerce sebep hazırda bekler ve ölümü biz bunlardan birine yükleriz." anlamını veriyor
"Bin sebep vardı/Bir tanesi başardı/Duruverdi kalbi birden" (No 148) mısralarında şair.
Çöl kelimesini birçok şiirde kullanan sayın Alparslan, " Yalnızlık. sonsuzluk kadar büyük ve acıdır/acıtır." demek istiyor belki de 386'ncı şiirinde : "Çöl/Yalnızlık kadar/Uçsuz bucaksız mı gerçekten"

Velhâsıl, güzel bir şiir kitabı duruyor karşımızda.

Bu kitap konusunda arada kalıyorum. Hem nerede ise her sayfası ile "işte aradığım derinlik ve vukufiyet bu" diyor ve hayranlık hissediyorum; bir hazine keşfetmiş olmanın heyecanını yaşıyorum hem de insicamsız, sıçramalı ve iyi kurulamamış cümlelerden dolayı bir kabz yaşıyorum. Bazı cümleleri defalarca okuyorum ve yine de kopmalar yaşıyorum. Bu kopmalar bendeki yetersizlikten çok, hemen aşağımda yorum yapan Faik Çelik beyin güzel tespitinde olduğu gibi Zeliha Hanım'ın üslubundan kaynaklanıyor. Faik Çelik şöyle demiş: "Bu mütevazı bilim kadını o kadar dolu bir beyine sahip ki, bazen herşeyi bir arada söyleme isteğinden olacak “ kısa devreler” oluyor, akademik dil kullandığından konu içinden konu çıkarıyor." Bütün bunlara rağmen daha önce dediğim gibi, bir hazine keşfetmiş olmanın da heyecanını yaşıyorum. Zeliha hanımın gerek telif ve gerekse söyleyişi yeni kitaplarını talep ediyorum. Bu arada Gülşen İçeri'nin soruları bile ayrı kitap olacak kapasitede.

Bu kadının araştırmacı yönünü çok seviyorum bir kitabında Mısır mezarları hakkında bilgiler okurken bu kitabında da tiyatro ve Shakespeare üzerine şok edici bilgilerle karşılaşıyoruz. Kitapta anlatılan iddialar doğruysa (ki derin bir araştırmadan geçmiş belli en son kısımda yazarın kendi notunda da anlatılıyor) gerçekten eski dönem yazılan tiyatrolar hakkında bütün bildiklerimiz tersine dönüyor. Kendisinin de belirttiği gibi kitapta anlatılan kahramanı hiç duymamıştım şimdi hiç unutamayacağım biri oldu.

Ortada belli bir konu yokken bir kitaba nasıl 5 yıldız verebilirim? H.Adil Dönmez beni son yıllarda okuduğum ve en şaşırtan yazarlardan olduğu için sanırım (diğeri de Yaprak Öz). İyi bir hikaye anlatıcısı. Bir de o hikayelerin içinde (bu kitapta değil, buradaki hikayeler Antalya'da geçiyor) Ankara-Karabük-Bartın-Zonguldak-Kastamonu coğrafyası, 70'li yıllar, karlı kış günleri, ince ama lafını esirgemeyen espriler varsa daha ne isteyebilirim! Bu kitap ise küçük küçük (nasıl tarif edeyim) anı/anlatım/denemelerden oluşuyor ve asla sıkılmadan okuyabilirsiniz. Bıktırana kadar yazacağım; Yeni Şehrin İnsanları serisinin devamı lütfeennn...Ya da yeni bir seri yazın, televizyonların renkli olmadığı zamanlardan mümkünse...

Öncelikle belirteyim; kapak illüstrasyonu nedeniyle çocuk kitabı gibi algılanıyor ama değil! Soğuk, karlı bir "Ankara" günü, 1953-54 yılbaşı, kar yüzünden otelde mahsur kalanlar insanlar...Tam olarak "cozy mystery" dedikleri ve "rahat gizem" diye çevrilen tür. Anlatım o kadar sade ve net ki, gereksiz süsler yok, aşırı detaylı duygusal tasvirler yok ve bununla birlikte olaylar akıcı ve karakterler öyle güzel tanımlanmış ki muhakkak etrafınızdaki birileriyle özdeşleştirebilirsiniz. Ben zaten direkt film izliyormuş gibi okuyorum H. Adil Dönmez'in hikayelerini ve hatta oradaymışım gibi hissediyorum. Bu işin sırrı ne bilmiyorum! Anlatım duru, gereksiz detay olmadan bütün bilgiler tamam, gözlemler çarpıcı, benzetmeler harika ve espiriler tam yerinde. Bunun bir seçim ve tarz olduğunu düşünüyorum. Tam aradığım:))

Ben emek verilmiş işler hakkında kötü yorum yapmayı pek sevmem. Sonuçta ortada büyük bir emek var ve bunu görmezden gelmek hoş bir durum değil. Ancak bu kitabı okurken biraz zorlandığımı söyleyebilirim.

Kitabın konusu aslında oldukça ilgi çekici ve çok iyi bir hikâyeye dönüşebilecek bir potansiyele sahipti. Fakat okurken sanki tamamlanmış bir eser yerine, çok iyi bir kitaba dönüşecek bir taslak okuyormuşum hissine kapıldım. Akıcılığı benim için yeterli değildi. Kitapta bölüm ayrımlarının olmaması ve bazı paragrafların okuyucuyu yoracak kadar uzun tutulması da okuma deneyimimi olumsuz etkiledi.

Bir diğer nokta da kitabın şimdiki zaman kullanılarak yazılmış olmasıydı. Ben bu anlatım tarzını pek sevemiyorum. Bu tamamen kişisel bir tercih ve yalnızca bu kitaba özel bir eleştiri değil; genel olarak bu tarzda yazılmış kitaplarda benzer şekilde hissediyorum.

Kısacası, konusu güzel ve merak uyandırıcı olsa da benim için akıcı ilerleyen bir kitap olmadı.

Gerek geleneksel gerekse de modern anlayış dilin gerçekliğini taşıyan altyapı, apriori olarak şair de var görünüyor. Her şiire kafa yorulacak ve aynı zamanda izi sürülecek bir boyutta olduğunu düşünebiliriz. “Aydınlanma, kişinin kendi aklını kullanmaya cesaret etmesidir” diyen Kant’ın sözüne kadar götüren bir inşa halidir bu. Sonuçta şiir çok geniş bir alana karşılık gelmektedir. Hayattan, düşten ve kurgudan beslenen çok geniş bir alanı kapsamaktadır. Bu geniş çerçeve de denilebilir şair, anlatımlarıyla daha mücerret bir cihette yol almaktadır. Edebiyatta, sanatta şiirin öznelliğiyle farkını göstermektedir.

Okuyarak dünyanın yükünden kurtulmak istediğiniz anlar oldu mu? Kötü bir şey yaşayıp kitaplarınıza sığındığınız? Benim çok oldu ama kendimi Nebil'in yerine koyduğumda ne kadar da anlamsız kalıyor acılarım.

Nebil kitaptaki kahramanımız; işgalin, zulmün, acıların, kayıpların sızısını okuyarak bastırmış, kitapları ve kitapçı dükkanıyla savaşa, ölüme, acıların cümlesine bir meydan okuma onunkisi. Yitip giden hayatlar ama okuyarak ve okutarak hep diri olan umutlar...

Kitap kısacık ama yükü ağır...
Öylesine okuyup geçemeyeceğiz Nebil'lerin hayatlarına da tanıklık edecek ve hatta hesaba çekileceğiz. Zulmün bitmesi, ablukanın kırılması, Gazze'nin hakettiği özgürlüğüne kavuşması duası ile...