Onaylı Yorumlar

Nobelli yazar Ivo Andriç sade ama etkileyici yazmış. Tadını çıkara çıkara okudum. Tarih, coğrafya ve hukuk dersleri aldığım bir roman oldu. Yüz yıl öncesinin Balkanlar ve İstanbul 'u. Yine harika bir mekan romanı olmuş. Lanetli Avlu bir cezaevinin meydanı. Oradaki anılardan çıkan öykülerden, bazıları sanki günümüzde de yaşanıyor. Kahramanlar günümüzden ve içimizden birileri gibi. Bu tarihin tekrarından mı İvo Andriç'le tarihsel bir yakınlığımız olduğu için mi? İkisinden de mi?
"Avludaki hayatın hiçbir zaman değişmediği doğruydu. Fakat takvim de değişiyordu ve takvimle birlikte her birimizin hayat tasviri de değişiyordu." ( Sayfa 100)
İnsan edebiyat sofrasından aç kalkmalı ki diğer sofralar için iştahı olsun. Lanetli Avlu bana bu hissi verdi. Tadı damağımda. Cem Sultan üzerine bir kitap ya da yeni bir İvo Andriç eseri canım çekiyor.

Ruh (Kendilik) kavramını yeniden düşünmeye davet eden etkileyici bir çalışma olarak buldum. Modern insanı yalnızca beden, beyin ve psikolojik süreçlerden ibaret görmek bizde neyi eksik bırakıyor? Bilim insanın nasıl işlediğini açıklayabilir. Fakat “Nasıl yaşamalıyım?”, “Nasıl bir insan olmalıyım?”, “İyi, doğru ve güzel nedir?” gibi sorular başka bir alan istiyor.
Kitapta özellikle insanın “ne olduğu” değil, “ne olması gerektiği” üzerine düşünmesi fikrini çok değerli buldum. Ruhu, bedenden ayrı bir varlık değil; insanın kendisini aşabilme, anlam arama, iyiyi, doğruyu ve güzeli seçme ve daha iyi bir insan olma çabası olarak ele alınıyor. Bu anlamda ruhu aramak, biraz da insanlığımızın peşine düşmek demek. Kitap ruh problemini kesin biçimde çözmekten ziyade, ruh kavramını neden bütünüyle terk etmememiz gerektiğini düşündürüyor. Özellikle insanı yalnızca açıklamakla yetinmeyip anlamaya çalışan yaklaşımını oldukça beğendim.

Nasıl Ölünür, beş kısa öykü üzerinden insanın hayatla ve ölümle kurduğu ilişkiye bakıyor.Öykülerde büyük olaylar, olağanüstü hayatlar yok.Aksine hepimizin aşina olduğu sıradan telaşlar, gündelik dertler ve küçük meseleler var.Fakat Zola,bu sıradanlığın içinde fark etmeden geçip giden zamanı nasıl tükettiğimizi göstermek istemiş.

Zola’nın anlatımı süslü değil.Hatta yer yer soğuk ve mesafeli. Kitabın etkisini de biraz buradan aldığını düşünüyorum.Okuru duygularla yönlendirmek yerine,olanı olduğu gibi gösteriyor. Ölümün karşısında insanın ne kadar savunmasız kaldığını abartmadan,olduğu haliyle anlatıyor.

Aradan yaklaşık 150 yıl geçmiş olmasına rağmen anlatılanların hala bu kadar tanıdık gelmesi asıl çarpıcı tarafı.İnsan değişmiş gibi görünse de telaşlarımız pek değişmemiş.Günlerimizi dolduran önemsiz şeylere kızıyor,erteliyor,oyalanıyor ve çoğu zaman gerçekten önemli olanı sonraya bırakıyoruz.

Ölüm bir yerde beklerken,biz hala küçük şeylerin peşinde ömrümüzü tüketiyoruz.

Merhaba, kitap haz ve acının ne olduğu ve arasındaki dengeyi anlamak ve bu ilişkiyi doğru bir hayat sürebilmek için nasıl kullanacağımız yönünde bir rehberlik sunuyor. Tabii haz ve acı arasındaki dengenin neden bu denli önemli olduğunu kendi danışanları ve hayat tecrübesinden yola çıkarak anlatıyor.

Kitap 200 sayfa. Bölümlere ve başlıklara ayrılmış şekilde ki bu da okumayı kolaylaştırıyor. Çevirisi de ziyadesiyle başarılı, Sevil hanımın emeğine sağlık. Yazarın dili de dürüst ve ben çok içten buldum. Modern topluma, günümüz alışkanlıkları ve aşina olduğumuz birçok konuya da farklı bir bakış açısı geliştirmeyi sağlıyor. Tavsiye ediyorum.

Teneke Trampet zor bir kitap. Birinci Dünya Savaşı'ndan başlayarak İkinci Dünya Savaşı'nı ve sonrasını da kapsayan bir zaman dilimin, anlatmasına rağmen aslında savaşlarla ilgili anlattıkları zorlayıcı veya çok da can acıtıcı değil. Yazarın kullandığı anlatım teknikleri açısından bakınca da esasen okurun beynini çok yoran bir anlatım bulunmuyor. Peki neden bu kitabı zor olarak niteliyorum? Çünkü bir anti-kahraman olan Oskar, anlattıklarıyla ve yaşantısıyla okuru zorlayan bir karakter.

Kitapta baştan sonra bir belirsizlik havası hakimdir. Bunun da kaynağı "tekinsiz" anlatıcı olan ana karakterin kendisidir. Oskar, bazen olayları anlatırken eksik bilgi verip bizi şaşırtır, bazen hayal alemine girer, bazen gerçek diyemeceğimiz enteresan olayların içine sürükler okuru. Kitapta anlatılan karakterlerin önemli bir kısmı ve özellikle Oscar'ın başından geçen olaylar gerçek mi, yoksa kahramanın kendi beyninde yaşattıkları mı, romanın sonuna kadar anlayamayız.

Yakın tarihimizin dönüm noktalarına tanıklık etmiş, Atatürk'ün bizzat yanında bulunmuş olmasından dolayı yazdıkları bir hayli önem arz eden Falih Rıfkı Atay'ın bu eseri, esasında Atatürk sonrası gerilemenin sebepleri ve sonuçlarını kendi perspektifinden ele alıyor ki, bu gerilemenin sorumlusunun yine kendimiz olduğu gerçeğini belirtmeyi ihmal etmiyor.
Yeri geldiğinde oldukça gerçekçi, yeri geldiğindeyse radikal bulduğum fikirlerini barındıran bu kitap, aslında yazarın siyasi tarihimizin bir kısmını kendi bakış açısıyla ele aldığı bir eser.

Mansfield’ın öyküleri durum öykücülüğünün tipik özelliklerini çok iyi taşıyor. Sınıfsal ayrımları ve iç çatışmaları karakterlerin ruh halleri, gündelik anlar ve küçük ayrıntılar üzerinden sade bir dille işliyor.

Kitaptaki öykülerden Bahçede Parti benim için daha etkileyiciydi. Laura’nın şatafatlı bir eğlence ile yanı başındaki ölüm gerçeği arasında bocalaması, sınıf farkının yalnızca maddi imkanlarla değil, başkasının acısına temas edebilme eşiğimizle de ilgili olduğunu çok iyi hissettiriyor.

Ölü Albayın Kızları’nda ise yıllar süren baskının karar alma yetisini nasıl körelttiğini, otoriter bir figürün ardından kendi hayatlarının kontrolünü ellerine alamayan iki kadının çaresizliği üzerinden görüyoruz.

Mansfield’ın ne anlatmak istediğini kıymetli bulsam da öykülerin tam derinleşecekken sona ermeleri bende bir yarım kalmışlık hissi yarattı. Sanırım bu nedenle henüz anlatım biçimiyle tam bir bağ kurabilmiş değilim.

Orhan Toker’i sosyal medya hesaplarından takip ediyor ve paylaşımlarını önemli buluyorum. Yazarın bu kitabı, çocukların nasıl ekrana bağımlı hale gelebileceğini ve bu bağımlılığın hem onlara hem de çevrelerine ne denli zarar verebileceğini anlatıyor. Bu bağlamda, ailelerin çocuklarıyla kaliteli vakit geçirmesi ve davranışlarındaki değişimleri fark edebilecek bilinçle yaklaşması gerektiğinin altını çiziyor. Çocuğum henüz küçük olduğu ve ekran süresini kısıtlı tuttuğumuz için şu ana kadar kitapta bahsedilen sorunlarla karşılaşmadım ancak geleceğe yönelik almam gereken önlemler konusunda önemli bilgiler edindim. Akıcı ve hızlı okunan bir kitap, bu konuyla ilgilenenlere tavsiye ederim.

Tarih seviyorsanız mutlaka okunmalı; edebiyata meraklıysanız karakter çeşitliliği anlamında bundan iyi bir kaynak olamaz; Her sayfada muhteşem bir film senaryosu çıkabilecek karakter ve malzeme var; teorilerine falan meraklıysanız, yahut casusluk, suç falan gibi daha kriminal işlere ilginiz varsa da tam okunacak kitap. kısacası her türlü muhteşem...Ben ayrıca Osmanlı İmparatorluğu'nun nasıl imparatorluk olduğu ile ilgili değerlendirmeler yapılırken casusların, esirlerin, din değiştirenlerin, diğer ülkelerdeki yönetimlerle ters düşüp kaçıp Osmanlı'ya gelenlerin de nasıl kullanıldığının da değerlendirilmesi anlamında harika bir kitap olduğu görüşündeyim.dipnotlara da bayıldım. Sonradan TTK şeref üyesi olduğunu öğrendiğim M.P. Pedani'nin eserlerini de okumaya başladım. Osmanlı Padişahının Adına -mutlaka okunmalı. E.S..Gürkan Beyefendinin diğer kitaplarını da aldım zaten; söylemeye gerek yok.. Çok iyi yazıyor; çok yeni şeyler anlatıyor. Kendisini saygıyla selamlıyorum.

Yazar ile tanışmama vesile olan eserdi Tersine Okul. Bir çocuk edebiyatı yazarı olmaktan ziyade yetişkinlere yönelik eserlerinin de olduğunu bu eseri bitirdikten sonra öğrendim. Kıymetli yazarımız bu eserinde daha çok kaybetmeye yüz tutmuş "çocukluk etkinliklerimizi" büyüklere hatırlatmaya, çocuklara ise benimsetmeye çabalamış. İyi de yapmış. Dijital çağda küçücük bir ekrana kilitlenen dünyaların dışında bir yaşam olduğunu, geçmişte bu yaşamın ne de güzel sürdüğünü, telefonsuz ve tabletsiz bir yaşamın da mümkün olabileceğini göstermiş. Bunu yaparken de belki de her insanda olması gereken fakat özellikle çocuklukta filizlenmesinin önemli olduğu "empati" duygusunu da neredeyse her bölümde hissettirmiş. İlkokul kademelerinden 3,4 ve 5. sınıf öğrencilerine önerimdir. Yazara ve üretimine sağlık. Dip not: 1 puanı ise kurgudaki rastlantısallık ve son kısımdaki alelacele bitirilmiş hissinden dolayı kırmış bulundum. Kitaplarla kalın.