Onaylı Yorumlar

virginia woolf'un yazdığı tek oyun olan freshwater nihayet dilimize çevrilmiş. üç perdelik oyunu 1923'te yazmış woolf. 1935'te yeniden elden geçirip son şeklini vermiş. ilk gösterimi de aynı yıl yeğeni angelica'nın doğum gününü kutlamak için yapılmış. oyundaki karakterlerin hepsi o dönemin tanınmış sanatçılarından oluşuyor. hepsi birbirinden tuhaf karakterler. woolf'un çağdaşlarıyla ve şiirle alay etmek için yazdığı belli. dünyadan kopuk entellektüeller ve sanatçılar üzerinden geçtiği dalga epey kahkaha attırıyor. gösterimleri de günlüğüne "gevşemiş ve kahkahalarla dolu akşam" olarak kayda geçmiş. oyunun iki el yazması leonard woolf'un ölümünden bir kaç hafta sonra olivier bell tarafından keşfedilmiş. woolf'un hiç duyurmak istemediği, önemsiz saydığı metin olduğu düşünülmüş. oysa hiç de öyle değil. çok tempolu ve komik bir oyun.

Atatürk bu kitap basıldığında hayatta olsaydı ve okuma fırsatını yakalasaydı bence “Beyaz Zambaklar Ülkesinde” kitabını değil bu kitabı tavsiye ederdi. Okuduğumda beni etkileyen eserlerden biri oldu. Aydemir, Türk toplumunu analiz edip yıllarca süregelen aydın-cahil, kentli-köylü ayrımlarının nasıl ortak bir amaca doğru kanalize edilebileceğini gösteriyor. Türk köylüsünün dahili ve harici sıkışmışlıklarının kendilerine uzanan bir küçük ışıkla nasıl aydınlandığının harika bir anlatımı. Aydın tabir edilen okumuş ve belli noktalarda görev alan insanların topluma nasıl örnek olacaklarını, kimi zaman eleştirel, kimi zaman büyük bir heyecenla sunun Aydemir’in başyapıtlarından biri. Beyaz Zambaklar Ülkesi eserini okumuş biri olarak benim tercihim sonuna kadar bu kitap olurdu…

Eski tüccar Goriot’un kızları için yaptığı fedakarlıkları onlar yüzünden düştüğü sefaleti ama kızlarının sadece kendi hayatlarını düşünüşü babalarının halini görmeyişi görse bile isteklerine devam etmesi Goriot’un yalnızlığını, zaaflarını, babalığını ele alan roman kesinlikle Balzac’ın en güzel romanı. Farklı bir konu olarak yayın olarakta Kapra çok iyi başka yayınla Kapra arasında kaldıysanız kesinlikle Kaprayı seçin. Bu yayından okudum basımı kalitesi çevirisi gayet güzeldi hem de uygun fiyata.

Bana göre mutlaka okumanız gereken kitaplardan biri. Özellikle ebeveynlerin okuması şart ama elimden gelse günümüz dünyasında herkese okuturdum, o kadar etkili bir kitap. Asla bir kişisel gelişim kitabı değil. Yazar zaten gazeteci ve konuyu dünyayı dolaşarak uzmanlarıyla görüşerek kaleme almış, ummadığım kadar akıcı ve ilgi çekici yazmış, üstelik sosyal medya platformlarının çalışma yöntemleriyle ilgili de pek çoğumuzun farkında olmadığı gerçekleri açıkça ve oralarda kariyer yapmış insanlara anlattırarak ortaya seriyor. Normalde bu kadar hararetle tavsiyede bulunmam kolay kolay ama bu kitap için ısrarla herkesin okumasını tavsiye ediyorum.

Öncelikle İhsan Oktay Anar'ın diline bayılıyorum.Eski kelimeler masal hissi uyandırıyor. Kitap Yafes Çelebi,onun çırağı Calut ve onun da çırağı Üzeyir'i anlatıyor.Bu karakterler,hiyel,yani mekaniğe gönül vermiş kişiler.Felsefe mezunu yazarımızın,kitapta yaptığı makine çizimlerine hayran kaldım.Rahatsız olduğum tek şey, Calut'un cinselliğinden çok fazla bahsedilmesiydi.Oysa yazarın baktığı pencereyi anlayınca onu da kanıksadım. Şu alıntıyı da bırakarak,kitabı tavsiye ediyorum:"Güçlüler mertçe döğüşüp adam öldürürler,güçsüzler ise korkakça pusu kurup cinayet işlerlerdi.İnsanların akıllı ya da cahil olmaları da onları zalimlikten alıkoyamazdı.Zeki olanlar menfaatlerini bildikleri için para uğruna cinayet işlerlerken,cahiller ise cahil oldukları,yani düşünsel bir macera yaşamaya güçleri yetmediğinden,zihinlerindeki boşluğu,ne olduğunu bile tam olarak bilmedikleri bir dava ile kapatırlardı.Böylece onlar, akıllılar gibi para uğruna değil,inandıkları dava için kan dökerlerdi."

Metin üç bölümden oluşuyor.İlk bölümde;ana karakterin gördüğü ve onu vejetaryen olmaya iten rüyalarla birlikte,eşiyle,hayatla ve ailesiyle olan sorunları,daha vahimi psikolojik açıdan da sorunlu bir sürece girmesi anlatılıyor.
İkinci bölümde;ana karakter,onun sorumluluk sahibi ablası ve eşi arasındaki dinamiklerin nasıl değiştiği anlatılıyor.
Üçüncü ve son bölümde ise psikolojisi hepten kötü bir noktaya gelen ana karakterin,ablasının ve yaşananların anlatımını okuyoruz.
Rahat okunan,sürükleyici,merak unsurunu hiç eksilmediği bir metin.

Yazdığı kitaplarla, öykü atölyeleriyle “hikaye türü” adına edebiyatımıza değer katan bir kalem. Ödül aldığı romanı Tahta Kapıların Ardında ile de roman konusunda da başarılı olduğunu gösteriyor. Bu açıdan okunması gereken bir yazar olduğunu düşünüyorum.
Soğuk Taht’a gelirsek, Kraliçenin arzusuyla diğer kralları tanımak için görevlendirilen Kral, diyar diyar geziyor, bize de öykü öykü roman okumana zevkini sunuyor. Her şehirde Kral’ın yolculuğuna, deneyimlerine eşlik ederken, annesi tarafından kendisine verilen defterde atalarının fikirlerinin de onunla olmasını sağlıyor. Tabi kendi yazdıkları neler olacak acaba.
Fantastik ve masalsı öğeler kitabı ilginç hale getirmiş. Son öykü kitabın sonu ve Son … biraz ipucu olsun.

Ölen eşinin kızının vücudunda hayat bulduğuna inanan baba, hastalıklı ruh hali içinde kızına aşık olur ve bunu kızına itiraf eden mektup bırakarak kızının bulunduğu ortamdan ayrılır.
Shelley bir babanın kızına karşı duyduğu normal olmayan duygularını ve bunun kızın dünyasında nelere yol açtığını anlatmış.
Kitabı okuduktan sonra Mary Shelley'nin hayatını biraz araştırınca kitabın aslında otobiyografik özellikler taşıdığını fark ettim.
Yazar doğum anında annesinin ölümünü,sonrasında üç çocuğunun ölümünü yaşamış.Tramvatik geçen yaşamının etkisiyle,belkide ölüm kavramını , insanın depresif ruh halini cümlelere bu denli başarılı yansıtmış.

Anadolu bütün zenginlikleriyle beraber, mahrumiyeti ve zorluklarıyla da yaşanıyor. Ateşe banan, teri çoğaltıyor ya da yarayı kanatan oluyor. Her yeni gün kendi türküsünü söyleyerek uyandırsa da zaman dediğimiz olgu güzelliklerin yanında zorlukları, dertleri de beraberinde taşıyor. Öyle ki coğrafyamız kederimizi, dilimizi ve kaderimizi belirliyor böylelikle. Ama yine de hiçbir ahvâl, kader-i İlahîden büyük olmayacaktır.

Mamafih, geçmişe dair ne burkucu özlemler ne de salt gülümseten yaşanmışlıklar yer alıyor. Öykülerde olay örgüsünün daha baskın olduğunu söylesek yanlış olmaz. Öykülerin özünde Anadolu köy insanının samimiyetini, doğallığını ve müstağni duruşuna şahit oluyoruz. Okunmasını tavsiye ederim. Buyurunuz.

Mutsuz insanlar, başkalarının mutsuzluğunu görebilirler...

Yōzō'nun günlüklerinden oluşan bir kitap. Yōzō hayatta kalmaya çabalayan, kendini yaşam alanının hep uzağında gören, narin bir kişiliğe sahip. Kendini bir yere ait hissetmek belki de insanı yaşama bağlayan bir duygudur. Bu da maalesef kahramanımızda yok. İnsanlardan, özellikle kadınlardan uzak durmak istiyor. Onlardan korkuyor da denilebilir. Çocukken yaşadığı istismar ve çekingenliği yüzünden bunu dile getirmesi belki bu korkuyu açıklayabilir. Bir kaç kez intihar girişiminde bulunuyor ve kendini bir bağımlılığın ortasında buluyor. En başta söylediği gibi 'utanç verici bir hayat' yaşıyor.

Kitap çok gerçekçi yazılmış. Yazar kendi hayatından esinlenmiş. Gerçekçiliğinin sebebi de bu olsa gerek. Kullandığı karamsar dil, kahramanın girdiği bunalımları hissetmemek mümkün değil.