Onaylı Yorumlar

Adı gibi sandım önce kitabı, gökyüzü, gezegenler ve yıldızlara doğru yapılacak bir yolculuk gibi düşündüm. Dedim ki Esaretin Bedeli filmi ya da Kelebek romanı gibi güzel bir hapishane hikayesine keyifle başladım. Evet bir hapishane öyküsüydü okuduğum ama zaman ve mekanın ötesinde sınırları aşan bir hapishane öyküsüydü okuduğum. Bir tarım profesörü işlediği bir cinayetten dolayı ömür boyu tecride mahkum edilir. Korkunç şartlar altında işkence görür, iki hapishane arkadaşının kendi aralarında tıkırtılarla sağladıkları bir iletişim olduğunu keşfeder, şifreyi çözer ve onlarla konuşmaya başlar. Onlarla yaptığı bir sohbet sırasında zapt gömleğine bağlandığı ve vücudunun çok yorgun düştüğü bir günde ve eğer inanırsa yapabileceği bir yolculuktan bahseder arkadaşı ona. Ve bu inançla profesör okuyucuya da yanına alarak başlatır yolculuğu. Yazarın akıcı dili, kurgusu, hikayelerin uyandırdığı merak, Madde,ruh, ölümsüzlük, evrim, reenkarnasyon özetle beni yazara yine hayran bırakan bir kitap oldu

"Niye daha önce okumadım" dedirten kitaplardan biri. Çok etkileyici. Germinal, İnce Memed ve Sefiller gibi, şartların ve düzenin emekleri sömürdüğü, insan onurunu hiçe saydığı, insanlığın ne demek olduğunu sorgulatan kitaplardan. Çiftlik sahibi bir ailenin önce topraklarını, sonra her şeylerini kaybedişimi okuyoruz. Yersiz yurtsuz kaldıkları, iş bulmak umuduyla oradan oraya göç edip durdukları, sefaletin dibini buldukları, sermayedarların göçmenlere "ucuz iş gücü" dışında suçlu muamelesi yaptıklarını ve zulmettiklerini, aile olarak sonuna kadar birbirlerine tutunmalarını .... ve daha nice sahneyi çok etkileyici aktarmış Steinbeck. Biliyoruz ki maalesef insanlık tarihinde farklı zaman ve mekanlarda bunların muadilleri yaşandı/ yaşanmakta. Konuşacak ve düşünecek çok şey var kitapta.

bir yanda insan egemenliğiyle adım adım tanışan amazon ormanları, bir yanda ormanın yerlileri, bir yanda da sömüren o ırktan gelen; ormana mı ormanın insanlarına mı yoksa sadece egemen insanlara mı ait olduğunu bilmeden ihtiyarlığına varmış bir adamın hikayesi.

ihtiyarın kalbinde yatan, yalnızca aşk romanları okuyarak günlerini geçirmekken, tüm arada kalmışlıklarıyla ormanı, ormanın sakinlerini, insanları korumak için sessizliği yıllar içinde hep bozuluyor. kısa ve tüm kurallara uygun bir şekilde açılan, keyifli bir romandı.

Bu kitapta öğrencilerine gönülden inanan koca yürekli bir öğretmenin, öğrencileriyle birlikte yazdığı başarı hikâyesine şahitlik ediyoruz. Üstelik bu hikâyeyi bir gitarın ağzından dinliyoruz. Kesinlikle yanlış okumadınız. Üstelik bu gitarın çok güzel bir ismi de var: “Siyah İnci” Siyah İnci, Sezer Öğretmen’in yola çıktığı ilk enstrüman değil belki ama “Minik Notalar”ın ilk gözdesi. Kitapta o kadar güzel duygular, değerler bir arada işlenip harmanlanmış ki gerçekten herkesin eline tutuşturup okutasım var. Yer yer mizahla zenginleştirilen anlatımın sonuna doğru gözünüzü yaşartacak azmin ardından gelen başarı öyküsüne de yer verilmiş. Öğrencilerine: “Pes etmeyi düşünme, umudunu kaybetme.” telkininde bulunmanın yanı sıra bunu yaşam felsefesi hâline getirmelerinde de hep rehberlik etmiş. Kalbinizi ısıtacak kitaplarla kalın.

Sait Faik Abasıyanık'ın vefatından önce yayımlanan son öykü kitabı olan Alemdağ'da Var Bir Yılan, yazarın değişen öykücülüğünü bizlere gösteren bir eserdir. On yedi öykünün bulunduğu kitapta gerçeküstünün gerçekliğin içine yerleştirildiği metinleri görmekteyiz. Özellikle "Öyle Bir Hikâye" öyküsünde, Hidayet karakterinin anlatıcının paltosunun cebine girmesi ve "Yılan Uykusu"sunda evin içine ağacın, bulutun, karın girmesi gibi unsurlar mevcuttur. Keza "Panco" adlı hayali (muhayyel) karakteri baştaki dört öykü olmak üzere kitap boyunca kimi öykülerde görürüz. Bu eserde Sait Faik'in yazma ve yazarlık üstüne metinlerine de denk geliriz. Özellikle "Eftalikus'un Kahvesi" bunun en tipik örneğidir. "Dülger Balığının Ölümü" ve "Hişt, Hişt!" öyküleriyse doğa, yaşam, ölüm gibi konuların incelikli bir şekilde incelendiği metinlerdir. Esere adını veren "Alemdağ'da Var Bir Yılan" ise hem adında yer alan farklı söz dizilimindeki şiir dili hem de gerçeküstü anlatımıyla öne çıkan bir öyküdür.

Kitap yaşadığı dönemi isimlerle ve terimlere o kadar nahif işlemiş ki okumaya başladığınızda hemen aşikar etmiyor kendini. O dönemlerde devrimi belki de bu küçük kitap ile başlatmak istemiş olabilir Cengiz Aytmatov. Yazarımız betimleme ustasıdır. Çevresi tarafından pohpohlanan, rüşvet yiyen, usulsüzlük yapan karakterin adı Oruzkul, yani Rus'un kölesi Rus'un kulu anlamına gelen bir isimdir. Oruzkul'un kayınbabası olan Mumun yani Mümin isimli karakter geleneklerine bağlı, atalarının efsanelerini torununa anlatan ve hayat felsefesi olarak gören isminin anlamı Allah'ı kulu olan bir karakterdir. Bir de küçük bir torun var, Mumun'un torunu. Orozkul'un çocuğu olmamaktadır. Cengiz Aytmatov'un kitabını okuyorsanız, bu bilgi tesadüf olmamalı. Yani Rus'un saltanatın devamı yok ey kardeşlerim, Rus'un kölesi kısır demiş. İşte kelimelerle bu kadar ince nakşedilmiş Kırgızlar'a ümit kırıntıları. Bunun gibi daha birçok metaforu barındıran bu eşsiz eseri okumanızı tavsiye ederim.

İlgilisine güzel gelebilecek bir kitap. Daha önceki kitaplara da ara sıra değinebiliyor, bir noktada bazı şeyler bazen tekrara giriyor ama içerisinde qr kodları var ve yeri geldikçe kullanabiliyorsunuz. Örneğin beraber bilinçaltı temizlikleri yapıyorsunuz. Okuyucu ile konuşur gibi bir yazım tekniği var ve bir noktada biraz basit kalmış olsa da yine de güzel teknik ve öğretiler var. Bu arada ben bilmeden aldım fakat Manifest Günlüğü ile beraber alınmasını tavsiye ediyor. Zorunda değilsiniz çünkü o bir kitap değil. Daha çok içerisinde yer alan soruların cevaplarını tutabildiğiniz bir defter, günlük gibi.

Kitabın yazılış biçimi kurallar dışında kalmasına rağmen, akıcı dilinin etkisiyle,öncelikle farklı gelse de bir zaman sonra dikkati bu yönden çekip, içeriğe odaklandığınızı farkediyorsunuz.Başarılı, konunun okuyucuya geçtiği, bir an kendinizi içinde bulduğunuz, bir an dışardan gözlemci olduğunuz, ara ara kendinizi kör gibi hissettiğiniz, ara ara doktorun eşi olduğunuz, her karakter için ayrı düşüncelere girdiğiniz, yer yer nefesinizin kesildiği ( hatta öyle ki kitabı bırakıp nefes alma ihtiyacı hissettim), etkileyici, sürükleyici, distopik bir kitap. Sosyolojik olarak baktığımda,bana J. J. Rousseau’nun düşüncesini destekleyen bir kitap olduğunu, aynı zamanda T. Hobbes’ un da haklılığını desteklediğini dişünmeden edemedim.Bence buradaki körlük aslında ruhumuzdaki körlüğün simgesel hali.Psikolojik olarak ise okurken derinden etkilendiğim, tekrar okuyabileceğimi düşünmediğim ama iyi ki okumuşum dediğim bir kitap oldu.

Çoğunluğumuz, insanın hayvanlardan daha üstün, mükemmel bir varlık olduğunu düşünür. Gerçekte pek bir farkımız yoktur, dışımızdaki canlılardan. Bizi insan yapan en önemli özelliğimiz, bilinç sahibi olmamız elbette. Akıl ve zekamızın yönettiği mantığımız ile içgüdülerimizin yönlendirdiği duygularımız harmanlanarak bilincimizi oluşturmuş.

Romanımızın konusu emekçi insanlar arasında yaşanan bir aşk hikayesi. Aşk, mantık ve duygunun en çok çatıştığı bir alan. Çok güzel, coşkulu, heyecanlı duygular yaşar; harikulade şiirler eşliğinde, bulutlar üzerinde uçarken bile aklımızın bir köşesinde ' acaba ' kelimesiyle başlayan bir yığın soru bulunur. Oysa aşk, çoğalma ve verimli döller üretme güdüsünden başka nedir ki?

Mantığı yitirip sadece duygunun emrine girdiğimizde hırçın bir tekeden, ya da nazlı bir çulluk kuşundan ne farkımız kalır ki?

İyi okumalar.

Bu kitap gerçek yaşam öyküsüdür.
Yazar kendi yaşadıklarını kaleme alıp bu kitabı yazmıştır.
Elie Wiesel ailesiyle Auschwitz kampına oradan da Birkenau'ya gönderildiğinde henüz 16 yaşındaydı.
Bu kamplarda babası ile her türlü işkenceye ve açlığa maruz kaldılar.
Babası öldükten sonra da hayatta kalmayı başardı.
Bu zorlu yaşamdan çıkıp böyle zihinlere kazınacak türde bir kitap yazması onun için hiç de kolay olmadı.
Bu kitabın bu kadar çok ses getirmesinin en büyük nedeni bütün gerçekleri olduğu gibi aktarmasıydı.
Bu tarz kitapları okumayı seven kitap dostlarına tavsiye ediyorum..
Kitapla kalın...