Onaylı Yorumlar

Piercy, hem günümüz dünyasının sorunları hem de ütopik dünyanın işleyişiyle ilgili tüm detayları ince ince işlemiş, kafanızda hiçbir soru işareti kalmıyor ya da herhangi bir boşluk, kopukluk hissetmiyorsunuz. Kurguyla ilgili hiçbir nokta havada kalmıyor. Bunun yanında, eser feminist bir ütopya olsa da yazar metni, salt kadın-erkek eşitsizliği düzlemiyle sınırlı tutmamış; sosyal sınıf sorunundan ırkçılığa, etik değerlerini yitiren bilim dünyasından, doğaya verilen tahribata kadar tüm sorunlara değinmiş. Anlatım tarzını da çok beğendim Piercy’nin; cümleleri süslememiş ama oldukça yalın ve akıcı bir dille, okuru edebiyata da doyuran bir roman çıkarmış ortaya. Kitabı okuduğum süre boyunca, karakter, okumadığım tüm zamanlarda zihnimin bir köşesindeydi hep, tekrar kitabı elime alacağım zamanı iple çektim. Piercy’nin fikirlerine, kalemine, zekasına hayran kaldım. Herkesin okumasını çok isterim.

Bu kitabın zihnimde yarattığı girdabın etkisi ise müthişti. Kitabı her kapattığımda aklıma doluşan sorularla baş etmek zorunda kalıyordum. Nitekim kitap tam bir beyin fırtınasının ürünüydü. Lem'in ürettiği ve yarattığı fikirlerin uçukluğu karşısında adeta şaşıp kaldım. Nitekim kitabın sonlarına doğru merakım ve hayranlığım arşa ulaştı. Lem'in daha önceden birçok kitabını okuduğum için kitabının sonunu aslında tahmin etmiştim. Nitekim hayal kırıklığına da uğramadım. Harika bir son olmuştu benim için zira kitap her vakit hatırlayacağım bir etkiyle son bulmuştu. O etkinin getirisi zihnime pek çok tohum saçtı. Ve her bir tohumdan çıkan filizler, şüphenin soğuk ve keskin rüzgarına karşı dayanmayı başardı. Açıkçası zihnimde Lem'in çarpıcı fikirlerinin filizlenip büyümesinden memnuniyet duyuyorum.
Böylece günler sonra kitaba karşı kefaretimi ödediğimi hissediyorum. Karmakarışık kelimelerimin yansıtamayacağı kadar merak uyandıran bir kitap, okuyun efenim.

Kafası çok farklı çalışan ve zihnini alışılagelmişin çok dışında metinlerle okura açan bir yazar Krasznahorkai ve kolay okunan romanlar yazmıyor şüphesiz ama onun çok farklı dünyasını anlamaya çalışmak da muazzam bir yolculuk. Okuru baştan sona sarıp sarmalayan tuhaf atmosfer, uzunluklarına rağmen akıp giden ve size kurguyu yaşıyormuşsunuz hissi veren cümleler, yazarın etkileyici sembolleri ve zengin fikir dünyasıyla sunduğu insanlık ve dünya tarihine bakışıyla birleşince muazzam bir eser çıkmış ortaya. Çok ama çok beğendim. Krasznahorkai’yi de artık en sevdiğim çağdaş yazarlar arasında sayabilirim.

Bir yazar, yıllar sonra kendi gibi bir yazar olacak olan reşit olmayan bir kızla ilişki yaşıyor."İlişki" tanımlamak için anlatım kolaylığı sağlayan bir kelime sadece çünkü buna ilişki değil taciz,tecavüz,saplantı,manipüle,faydalanma vb. gibi belirteçler kullanmak daha yerinde olacaktır.Pek çok çocuğu, sözde kendi edebî varlığını güçlendirme çabası için hiç eden bir yazarın boğucu varlığından kendini kurtaran bir kızın yıllar içinde kendini bulma,geçmişiyle yüzleşme ve nihayetinde de bu yaşanılanı kitaplaştırma sürecini okuyoruz. Fransa'da yaşanan,gerçeklere dayanan hem akıl almaz hem de cesaret verici bir metin.Kimi insanlar için tetikleyici olabilecek unsurlar içeriyor.Bunun bilinmesi ve buna göre okunması gerektiğine inanıyorum.

İslam sonrası Türk devletlerinde padişah ve sultanların alkole olan düşkünlüklerinden bahsedilmez, daha doğrusu gizlenmeye çalışılır. Bu kitap bu hassas konuyu çok güzel işlemiş ve yazar belgesiz hiç bir konudan bahsetmemiş. 2.Abdülhamit'in sanıldığı gibi alkol kullanmadığı miti yıkılmıştır. Saraya alınan alkollü içkilerin tabiri caizse haddi hesabı yoktur. Başta şarap olmak üzere konyaklar, biralar, şampanyalar sandık sandık , kasa kasa, fıçı fıçı alınmakta imiş. Tabi bu demek değildir ki bunların hepsi Abdülhamit için alınıyor, Abdülhamit alkoliktir denemez. Sarayda ve saray dışında verilen yemekler, resmi ziyaretlerde gelen misafirlere ikram edilenler de bunların içinde bulunmaktadır. Sonuç itibarı ile 2.Abdülhamit'in arası içki ile pek fena değilmiş. Bu çalışma sahte tarih yazıcılarına kapak olmuş.

Bir yazar kendi kendiyle ağız dalaşına girebiliyorsa, kendi kendini her şeye düşman gibi görebiliyorsa, o yazar, o insan gerçek anlamda yazar olmuş diyebiliriz..
Devrimiz sürekli beğenilmeye odaklıyken, sosyal medya diye dayatılan bu sosyal çürümenin nasıl bir toplum hedeflediğini görmek istemiyorken. Birey olamamış bireylerin çocukları birey haline getirmeye çalışmasını acıyla izlerken. Bernhard yaşamını sürdürmek adına ödülleri alır ancak bu ödüllerin ne kadar gereksiz ve aslında yok edici bir güç olabileceğininde altını çizmeyi unutmaz. Eleştiriyi kaldıramayan insan kusurlu olduğunu unutmamalıdır. Bunu unutmamalı ciddiye almalı, edepli olmalı ve hiç bir şeyi sonraya bırakmamalıdır.
Bu kitabı özenle okumanızı tavsiye eder iyi günler dilerim..

Eserin adı Osmanlı'da Delilik Akıl Sağlığı ve Psikiyatri olsa da kapsam olarak antik Çağ uygarlıklarından örneklerinden yola çıkarak Osmanlı üzerinde yoğunlaşmasıdır. Eser cinlenme ve hastalanmanın yakın ilişkisine konu alarak başlıyor. Daha sonra antik yunan ve roma örneğine geçiş yapıyor. Deliliği, Zeus'un cezalandırılması olarak görülmüştür. Eski Çin uygarlığında rüzgar ve tanrıdan kaynaklandığını düşünüyorlardı. Ortaçağ'da Hristiyan Dünyasında hastalığın şeytanlardan geldiği vurgusu vardır. Yeniçağ Avrupası'ndan da örnekler verilerek Osmanlıya geçmiştir. Osmanlı'da bu hususta evliyaların ve şifacıların etkili olduğunu anlatılmıştır. II. Abdülhamid Döneminde modern anlamda psikiyatrinin ülkeye giriş yaptığını açılan hastaneler, hekimler ve dönemin hastalığa bakış açısını konu edinmiştir. İlgili arkadaşlara tavsiye ederim.

Yazarla tanışma kitabım, bu kitap. Çeviriyi övmeden geçemeyeceğim, anlatımın nahifliğini, sadeliğini olduğunca yansıtan muhteşem bir çeviri.

Yazarın çocukluğundan anılarla başlayan, devrimin bir çocukta bıraktığı izleri, o çocuktan nasıl bir yetişkin kadına dönüştüğünü, göçmenliği, aidiyeti ve ait olamayışı yalın bir dille ve derinden anlatan anılardan oluşan bir otobiyografik eser. Ait olduğu, aşina olduğu her şeyi ardında bırakan bir kadın…Ardında bıraktıkları ve önünde uzananlar arasında kendine yeni bir yaşam inşa eden bu kadın öyküsü, azmi beni çok etkiledi. Kitapta kendi deneyimlerini anlatırken “zorunlu misafir” olduğu ülkelerde nasıl karşılandığını da anlatıyor. Yurdundan olanlar ve yurdundan sürülmeye çalışanları an be an izleyebildiğimiz bir çağda yaşarken bu yaşam öyküsünü okumak farklı bir tat verdi.

Türkiye’de hukukun oluşumunda sosyal bir gerçeklik olarak fıkhın dikkate alınması gerektiği, Türkiye’nin hukuk sorunları ve hukuk anlayışı üzerinden ele alınmıştır. Yazar, modern hukukla birlikte fıkhın da sosyal bir gerçeklik olarak dikkate alınarak daha ayağa basar bir hukuk sisteminin mümkün olduğu görüşündedir. Ancak yazarın fıkha yüklediği anlam doğrudan İslami kurallar olmayıp toplum nezdinde kabul gören ve meşruiyeti olan kurallardır. Türkiye’nin eklektik hukuk anlayışı eleştirilerek mevcut hukukun bakış açısı ve felsefi yaklaşım bakımından yetersiz olduğu, pozitif hukukun hukuk olmadığı ve hukukun gerçek niteliğini kazanmasının aynı zamanda otoriteye karşı da bir denge unsuru olacağı iddia edilmektedir. Eser, farklı ve özgün bakış açısıyla okunmaya değerdir.

Denemelerde kısmen düne özlem bu güne eleştirel bir gözle bakılıyor olsa da umut ve pozitif bakış açısı yazıların geneline hâkim olduğunu söyleyebiliriz. Muhammed İkbal’in “Yeni bir günün doğması için birçok yıldızın batması gerekir” sözüne mülhem bir umut ve gerçekçi bir çerçeve anlayışı kendisini hissettiriyor. Başka bir boyutta yazar, okuru hoşgörüye ve düşünmeye de davet etmektedir. Milli manevi ve yurtsama şuuru etrafında gurbet ve sıla olguları, duygudaşlık bir içlenişle anlatılıyor. Âşık Veysel’in “Anlatamam derdimi dertsiz insana” şeklinde ki gibi bir duygudaşlık beklentisini de eklemek mümkün.