Onaylı Yorumlar

Çok güzel ve dersler çıkarılabilecek bir kitaptı. Bana kalırsa içindeki en iyi hikaye baştaki Beyaz Geceler ile sondaki Yufka Yürekli idi. Birincisinde ihaneti görüyorsunuz. Kolay güvenmemeniz, kolay kanmamanız gerektiğini görüyorsunuz. Sonuncusunda ise çok güzel bir arkadaşlık hikayesini okuyorsunuz. Bu arada kitabın ikinci hikayesi olan Başkasının Karısı ve Yatağın Altındaki Koca hikayesi de çok güzeldi. Kıskançlığın sonlarının nereye varabileceğini anlıyorsunuz. Özetle gayet güzel bir eserdi. Özellikle Dostoyevski'yi ya da tarzını seven biri en erken zamanda okumalı.

2008'de okudum."Televizyon" a bunu borç bildiğimden yazıyorum. Kitap,bas bas bağırıyor sanki;"Nerede kaldı o masum eğlence! Televizyon.".Şimdi bakıyorum da,ne kadar da kontrol edilebilir,belli sınırlar içinde gezinebildiğimiz,umumi,içi dışı bir,ne olduğu belli ve sadece tek bir bireyin içine gömülmediği oturup ailecek seyredilebilen,belli odalar ve köşelerdeki bir "Eğlence" imiş, her gittiğimiz yere (Wc dahil) götürdüğümüz,7/24 beyin hücrelerimizi ve her şeyimizi kemiren bir "Eğlence" değilmiş.Antika olacak bu kitabın adı şu olmalı; Öldüren Eğlence;Internet/Akıllı Telefon/Tablet/Pc...Ama şu da var;yıllar sonra söylediklerim de masum kalacak.Öldüren Eğlence; x/y/z ve benzerleri olacak. Ve.bu bana Aidin Salih'in bir sözünü hatırlatıyor,aklımda kaldığı kadarıyla, üzerine kendi yorumumu da ekleyerekten: Zaten yapmış oldukları bir şeyin(zararı da olan) daha gelişmişini yaptılarsa bil ki o daha çok zararlıdır.Bu döngü ve oran o şey geliştikçe,daha iyisi yapıldıkça artarak devam edecektir.

Sein und Zeit'ı ele alan açıklayıcı bölümün yanısıra benim için en önemli katkısı Beitrage zur Philosophie gibi dev bir eserin henüz pek de keşfedilmemiş derinliğini göstermesi oldu. Bu eserin 1989 yılına kadar yayınlanmamış olması ise bir hayli enteresan zira çağdaş fransız felsefesindeki "kendinde fark, ebedi dönüş, iki başlangıç, yapıyı kateden kök-dışılık" gibi temaları büyük ölçüde öncelemiş ve kapsamış bir eser (Ahmet hocanın çeviri ve yorumlarını okurken Deleuze'ün Issız Adalar (1953) metni durmadan aklıma geldi, sanki Deleuze bir yolunu bulmuş da Beitrage'yı yayınlanmadan okumuş gibi). Şahsen gündelik olarak "Heidegger" ismi geçince akla gelen yüzey-imgelerin bu düşünürün çok küçük ve banal bir kısmına hitap ettiğini; karşımızda duran düşünürün henüz pek de ulaşılmamış bir kara orman olduğunu hatırlattı. Sadece Sein und Zeit'ın yarım kalmışlığı olgusu bile varlığın katedilemezliğini kendinde yankılar; Phanomenologie des Geistes'ın aksine.

Çok zaman elimde süründü bu kitap. Yanlış anlaşılmasın kötü bulduğum için değil kitaplardan biraz uzaklaştığım bir dönemime denk geldiğinden..İlk iki anlatıcının bölümünü neredeyse bitirmek üzereyken yarım bıraktığım bu kitabı devam edip bitirmeye karar verdim ve iyi ki bunu yapmışım. Boşanmış bir karı kocanın ağzından tek tek kendi pencerelerinden anlattığı süreci okumak keyiflidi ama Judit 'in bölümüne geldiğimde okuma keyfi arşa çıktı diyebilirim. Burjuva hayatı üzerine öyle tespitler vardı ki çoğu bölümün altını çizmek durumunda kaldım. Tüm kitaplarını okumayı isteyeceğim bir yazar oldu, kesinlikle öneriyorum.

Yaşam Suyu, birinci şahıs ağzından devam eden monolog anlatımıyla oldukça farklı bir eser. Clarice Lispector'ın anlatıcı dilini yer yer Virginia Woolf'a ve bizim edebiyatımızdaysa Tezer Özlü'ye benzetebiliriz. Anlatıcı dili için iç monologdan çok ağır aksak ilerleyip daldan dala atlayan kendine has bir bilinç akışı diyebiliriz.

Dilimize ilk olarak 2017 yılında Başak Bingöl Yüce çevirisiyle Monokl Kitap tarafından yayımlanan bu eser, yüz sayfalık bir metin olmasına rağmen okura zorlayıcı bir okumayı da sunuyor. Doğum, ölüm, yaşam, anda kalışın ve anın anlatımı, nesneler, hayvanlar üzerine anlatımın daldan dala ilerlediği metin, yazmakla resmetmek üzerine düşünceleriyle ayrıca özel bir anlatı. Her ne kadar roman denilse de herhangi bir türün içinde sınıflandırılması zor bir yapıt Yaşam Suyu. Yalnızca bilinç akışı tekniğine alışık okurlara önerebileceğim bir eser.

Yazarın daha önce Kar Körlüğü kitabını okuyup çok beğenmiştim.Bu kitap bence diğerine göre biraz sönük kalmış.Serinin ilk kitabı olduğu için olabilir diye düşünüyorum.Bunun yanı sıra kolay okunan , kişi sayısı az olduğu için kafa karıştırmayan çok kısa sürede bitirilecek bir kitap.Kitabın ana kahramanı Hulda diğer polisiye kitaplardaki kahramanlardan çok farklı.Okuduğum tüm kitaplarda güzel kadın dedektif veya yakışıklı karizmatik erkek dedektifler vardı.Bu dedektifler genelde geçmişlerinde travma geçirmiş oldukları içinde kurallara karşı gelirler dik başlı olurlar. Hulda ise çok daha insani, adalet duygusu çok gelişmiş.64 yaşında olmanın yükünü sırtında taşıyor. Kurumu onun emekliliğini hızlandırınca yaşadığı hayal kırıklığını o kadar iyi anlatmış ki.Değişen zamanın farkında, yaşlanmanın etkilerinin farkında ve en üzücüsü yalnızlığının farkında çünkü elinde işinden başka kalan bir şey yok o da elinden alınıyor. Karakteri sevdim. Hulda ya ne oldu merak ediyorum.Devamını bekliyorum.

Ferguson'un temel problemi 1600'lerde bir takım ada gibi görünen bir krallığın nasıl büyük bir emperyal devlete dönüşmesi. Yazar bu problemi mercek altına almış ve incelemiş. Bence inceleme tarih metodolojisi açısından gayet başarılı. İngiliz sömürgelerinin nasıl ortaya çıktığı, İngilizlerin yaptıkları hatalar ve başarıları bu eserde yer alıyor. Yazar 1600'lerden alıp 1953 Eden hükümetine kadar olguyu etraflıca tetkik ediyor. Yazara göre İngiliz kolonyalizimi her ne kadar doğru olmasa da sömürgeleştirdiği ülkelere büyük faydaları da olan bir süreç olarak tanıtılmış. İlginç olan noktalarda var eserde. Örneğin Britanya imparatorluğunu yaratan üç şeyin şeker, kafein ve nikotin olduğunu görünce şaşırıyorsunuz. Yine 1775 Amerikan Devriminin aslında Amerika'nın ilk iç savaşı olarak betimlediği sayfaları büyük bir dikkatle okuyorsunuz. Sadece tarihçilerin değil fakat yaşadığı dünyada emperyalizmin nasıl geliştiğini anlamak isteyen herkesin okuması gereken bir eser.

Bu kitabı oğlu olan tüm anneler ve yetişkin erkekler okumalıdır. Kitap her sayfada acaba ben MEM’miyim diye düşündürtüyor. Bir erkeğin yetişmesinde anne ile babanın çok önemli olduğu ortaya çıkıyor. Ama maalesef bizde babalar isteyerek veya istemeyerek çocukların yetişmesinde geri planda kalıyor. Hele kitabın içerisinde bir anektod var. Erkek annesiyle telefonda gergin konuştuktan belli bir süre sonra kız arkadaşının elini tutmak istemiyor. Çok ilginçti. Birde bu annesinden kopamayan erkekler tüm dünyada sorun olmaya devam ediyor. Çünkü herkes benzer tarzda çocuk yetiştiriyor. 
“Tony sizinle evlenmek için can atıyor. Sizinle bir aile kurmak istiyor.”
“Bu doğru. Ama ben bir yandan çocuklarla ilgilenirken bir yandan da ona bakmak zorunda kalmak istemiyorum.” (Syf 66)
Çocuğun fiziksel, zihinsel ve ruhsal sağlığı için en büyük güvence, öncelikli olarak çocuğa gösterilen ilgi değil,... devamı kitabı Okuyunca (Syf 232)

Engelli bireylerin yaşamlarına dokunan, empati yapmamızı sağlayan bir kitap. 13 yaşında bir kız çocuğunun, görme yetisini kaybetmiş olmasına rağmen hayata sıkı sıkıya bağlanmasını, mücadelesini ve çevresiyle olan pozitif ilişkilerini okuyoruz. Kitabın etkileyici bir üsluba sahip olmasının nedeni belki de yazarın da görme yetisini kaybetmiş biri olmasından kaynaklanıyor. Tamamen doğal bir yaşam çıkıyor karşımıza. Yazar tüm gerçekleri olduğu gibi yansıtıyor ve asla ajitasyon yapmıyor. Kitabı değerli kılan en önemli faktörlerden biri budur. Gençlere şiddetle tavsiye ediyorum.

Öyle bir eser ki okuması bitse de hayal etmesi bitmiyor. Tolkien öyle bir konu oluşturmuş ve bunu da öyle güzel kurgulamış ki insanın okudukça okuyası geliyor. Bazı eserler vardır okudukça okuyasınız gelir ve elinizden bir türlü bırakamazsınız. Bu tanımlama yeterli bence kitabın tadını anlatmaya. LOTR filmlerini izlemiş ve kitapları okumamış biri olarak iyi ki bu kitaptan başlamışım okumaya. Şimdi sırada LOTR üçlemesini okumak ve HOBBİT filmlerini izlemek kalıyor geriye. Kitabın basımı iyiydi fakat puntolar biraz daha büyük olsa çok daha keyifli bir hale gelecektir. Herkese keyifli okumalar dilerim.