Onaylı Yorumlar

Bu kitap, insanın içindeki yalnızlık, yabancılaşma ve toplumla çatışma hissini tüm çıplaklığıyla yansıtıyor. Yozo'nun hayatına tanık olurken, onun acılarını, çaresizliklerini ve kendini anlamaya çalışırken düştüğü boşluğu adeta kendi içimde hissettim. Toplumun maskelerine karşı duyduğu güvensizlik ve içsel kırılganlık bana, insan olmanın karanlık tarafını gösterdi. Okurken Yozo'nun yalnızca bir karakter olmadığını, kendi korkularımı ve kırılganlıklarımı da anlattığını fark ettim. Osamu Dazai, bireyin içsel çöküşünü böylesine samimi ve etkileyici bir şekilde yansıtarak unutulmaz bir eser bırakmış. Kitap bittiğinde geriye sadece derin bir sorgulama ve hüzün kaldı.

Yazar Sinan Ayhan'ın “Cansız” romanının giriş yazısında bu anlatımını “bir anti-roman tarzı” olarak mütalaa etmektedir. En azından bazı yazarların has görevi olarak görülen, farklı anlatım tarzlarını bulmaları, denemeleri ve geliştirmelerine yönelik önemli vurguları taşımaktadır. Yazar Sinan Ayhan'ın yazdıklarını, sorumlu ve yapıcı bir boyutta, yaşadığı çağın kalıplarına kafa tutar bir anlayışta görebiliriz. Yer yer şaşkınlık yaşayacağımız ve okudukça kanıksayacağımız ve elbette zamanla anlayacağımız Sinan Ayhan kitabını okumaya buyurunuz efendim. İyi okumalar.

Çok kitap alırım ve uzun bir süre öylece kütüphanemde durur. Halen okumadığım onlarca kitabım var. Tam sayısını vermek istemedim sanırım çekindim. Bazen bende abarttığımı kendi kendime söylesemde her bir kitabın belli bir zamanı olduğunu düşünüyorum. Yani tam şu an bu kitabı okuyabilirim artık derim ve başlarım. Bazen hiç olmaz bazende tam isabet. Bu kitaba başlarken de fazla bir fikrim yoktu. Mizahını çok sevdiğim adam Feyyaz Yiğit’in yazmış olduğu bu kitabıda görmüş ve merak edip almıştım. Yine uzun bir süre bekledi ve sırası geldi diyip okumaya başladım. Beni çok şaşırttı. Ve hikaye içerisinde bir daha şaşırttı. Farklı farklı duygularla ve nasıl ifade edileceğini bilmediğim hislerle devam ettirdi. Çok beğendim ve tuhaflık içerisindede son sayfayı okuyup, bitirdim. Sanırım ‘’tuhaf’’ kelimeside az bir şey açıklar gibi hislerimi.

“Ben Prenses Değilim” Alissa’nın kendi çabasıyla dönüşümünü ve hayat amacını keşfetmesini etkileyici bir şekilde anlatıyor. Alissa, kendisine dayatılan “prenseslik” kalıbını reddederek, hem içindeki cesareti buluyor hem de hayallerine sıkı sıkıya sarılıyor. Hikâyenin en ilham verici yanı, Alissa’nın yazarlıkta kendi sesini bulması ve hayatını bu tutku üzerine inşa etmesi.
Kitap, bireyin kendi yolunu çizerken karşılaştığı zorlukları ve bu süreçte büyümenin güzelliğini vurguluyor. Alissa’nın azmi ve kararlılığı, okuyuculara yalnızca kendine güvenerek nasıl dönüşüm yaşanabileceğini gösteriyor. Özlem Yıldırım, güçlü mesajlarla dolu bu masalı sıcak ve akıcı bir dille anlatmayı başarmış. Hem çocuklar hem de hayallerine ulaşmak isteyen herkes için unutulmaz bir hikâye!

Yazar, nasıl daha iyi yaşamalıyız? Temel sorusu üzerinden; okulda öğretilmeyen yaşam becerilerini, duygusal zekânın önemini, dikkat ve odaklanma becerisini, eleştirel düşünmeyi, zaman yönetimi ile bir yaşamı yeniden inşa etme konularını ele alıyor. Aynı zamanda düşünmenin ve dönüşmenin de yollarını gösteriyor. #bahareriş anlatılan konuları başarı hikâyeleriyle ve önemli araştırmalar ile destekliyor.
Sosyal medyada veya başka şekilde harcanan saatlerin/zamanın nasıl kullanılacağı ve faydalı hale getirileceği açıklanıyor.
Bence kişisel gelişim kitabı olmayıp araştırmaya dayanan bir eğitim kitabı.
Eserin üslubu sade ve anlaşılır, zaman zaman esprili geçişler de var. Özellikle de gençlere yol gösterici ve faydalı bir eser. Kitabı dikkatli okumak ve not almak lazım. Herkese önerimdir.

Yazarların, Gazetecilerin yeri olan Bab-ı Ali den manzaralar. Anı tarzında diyebileceğimiz kitapta yazar Gazetecilik günlerine ve tanıdığı ünlü yazarlara değiniyor. I. Dünya Savaşı'nda Çanakkale Savaşı'nda görev yaptıktan sonra Güzel Sanatlar'a girerek karikatüristlik yapmış, çeşitli gazetelere fıkralar yazmış.
Can Yayınları'ndan çıkan bu eser aslında onun gazetelere yazdığı fıkraların, hatıralarının ve onunla yapılan söyleşilerin bir derlemesidir.
Özellikle Osmanlı son döneminin hatıralarını, ünlü isimlerin nüktedanlı anlarını okumak isteyenler için oldukça keyifli bir kitap.

Okul öncesi öğretmeninin tavsiyesiydi. Güzel ve akıcı bir dili var sıkılmadan okuyabilirsiniz. İçerik oldukça faydalı, ancak çocuk gelişimi konusunda çok fazla okumuş olmam sebebiyle ortalama seviyede bu konuda çok okuyanlar açısından ortalama seviyede diyebilirim.
Okuduklarınız hep aynı şeyler tekrar ediliyor gibi hissediyorsanız bu konuda farklı bir bakış açısı olan "Neyi Nasıl Söylemeli? Aklı Karışmış Ebeveynlere Pratik Öneriler - Betsy Brown Braun " kitabını önerebilirim. Bol kitap kokulu bir gün geçirmeniz dileğiyle :)

Yazarın dilini ve anlatım tarzını beğendim. Eser genelde diyalog halinde ilerliyor yazar çok fazla araya girip okuru rahatsız etmiyor. Bu eser diğer klasiklere oranla çok daha fazla karakter içermektedir. ben eseri okurken mahallede dedikodu yapan teyzeleri dinliyormuş gibi hissettim. Azra isimli karakterin arkadaşları tarafından Azo, Nerkis isimli karakterin arkadaşları tarafından Neri olarak anılması samimi bir üslup verdiği gibi birazda mahalle ağzını andırmadı değil. Kitaplarda çok fazla diyalog hakim olduğu için çok kolay okunuyor. Zamanın roman yazım tarzına örnek Yesari bu yüzden.

Eserdeki kahramanımız Çeşmemeydanlı Salim küçük yaşta kimsesiz kalmış İstanbul sokaklarında kendi başına büyümüş hayat mücadelesi veren dürüst, yürekli, katakullisi olmayan , esprili argo dili olan biraz asabi bir külhanbeyidir.Ekmek parası için gurbete çıkar, gemi yolculuğuyla başlayan hikayede karşılaştığı peşin hükümlü insanların yüzünden başı dertten kurtulmaz fakat yinede iyilik yapmaktan kendini alıkoyamaz. O kadar sade akıcı bir dille anlatılmışki sayfaların bittiğini anlamıyorsunuz.Bir çok yerinde kendi hayatınızdan kesitler buluyorsunuz. İyi niyetle kendi halinizde bir şeyler yaparken karşınızdaki insan tam tersine kötü biriyse her zaman haksızlığa uğruyorsunuz aynı Çeşmemeydanlı Salim gibi. Kalemine, yüreğine sağlık Mahmut Yesari, bütün eserlerin gibi bu da harikaydı.

Naciye Sultan(!)’ın hatıralarını okurken özellikle dikkatimi çeken;
aziz milletimizin cepheden cepheye koşup nasıl debelendiği, cephe gerisindeki halkımızın ne felaketlerle karşılaştığı bu feci süreçte “ Her şeye rağmen hayatımın en mesut zamanlarını yaşıyordum.” cümlesi oldu. Bir saraylı, saray adabı ile büyümüş bir elit olarak bu kadar toplumdan uzak, bu denli bir fanusun içinde olması okuyucuyu 19.yy da saraylı ve toplum gerçeğiyle yüzleştiriyor. Vatanın içinde bulunduğu yok olma tehlikesi bir yana Naciye Sultan(!)’ın tek derdi Paşa’sını bulmak.
Bu anlamda hatıraları okurken dönemin toplumsal tabakasının tahlilini çok acı bir şekilde görebiliyorsunuz.
Tarihi, dönemleri, hadiseleri anlamak için hatıratlar çok önemli bir yer tutar. Bu eser de onlardan biri. İçerdiği bilgiler döneme yukarıda anlattığım kadın bakış açısıyla bakması açısından çok önemli.
Hatıratı okuduktan sonra “Selam olsun Kara Fatmalara, Selam olsun nice Şerife Bacılara” diyorsunuz. O kadar acı.