Onaylı Yorumlar

Yazarın oluşturmaya çalıştığı evren ve kurgu muazzam olmakla beraber ya kullandığı dilden ötürü ya da çeviriden ötürü anlaşılması güç bir eser. Yaratılan evren için bazı kavramlar da oluşturulmuş fakat işleniş o kadar iyi olmadığı için sizin bu kavramları anlamanız ve yazarın kafasındaki evreni benimsemeniz aman alıyor. Bu da kitabın başlarındaki kurguyu tam oturtmanızı engellediği için bir yere kadar sizi pek sürüklemiyor. Kaldı ki kitabın dilinden olsa gerek fazlasıyla devrik cümleler var. Aslında bu durum bir esere doğallık katar çünkü günlük hayatta da devrik cümleleri sık sık duyarız fakat yazılı bir eserde bu durumun fazla olması bir süre sonra sizi eserden soğutmaya başlıyor. Genel olarak eserin okunması ve anlaşılması güç bulmakla beraber, yaratılan evren ve kurgu muazzamdı. Bence esere şans verilmesi gerekiyor.

İç dizaynı güzel. Tek kusuru cumartesi pazar için ayrılan kutular küçük. Kağıdı güzel ama her kalemle uyum sağlamaz. Aylık ve haftalık plan şeklinde düzenlenmiş ve her ayın girişinde aylık hedefler ve izlenecek okunacak gezilecek yerler kısmı var. Bu durum kullanım kolaylığı sağlıyor. Ayrıca bir ajanda olmanın yanında bir sanata giriş kitabı niteliğinde. Ajandanın sonunda bir kaynakça ve sanat ile ilgili izlenecekler listesi var. İnce düşünülmüş kullanılabilir ve özellikle ajandaya kullanmaya yeni başlayanlar için ideal bir ürün.

Karanlıkta Yaptığımız Şeyler, psikolojik gerilimden ziyade gizemin ön planda olduğu bir romandı. Fakat duygusal bulduğum sayfalar da az değildi. Hikâye, bir cinayetle başlasa da annelik kavramını sorgulayan, çocukluk travmaları ve istismar gibi derin ve sarsıcı konulara değinen bir anlatıma sahipti. Yazar, geçmiş ve günümüz arasında ustalıkla geçiş yaparak hem Paris Peralta'nın bugünkü durumuna hem de geçmişteki sırlarına odaklanıyor. Bu bölümler oldukça sarsıcıydı ve zaman zaman “Bu nasıl bir anne ?” sorusunu defalarca sorduracak kadar sinir bozucu ve rahatsız ediciydi. Evet, tecrübeli okurlar finali az çok tahmin edebilir, ancak bu kesinlikle kitabın sıradan olduğu anlamına gelmiyor. Aksine, ben her sayfasını büyük bir keyifle okudum. Üstelik temposu oldukça yüksekti. Anlatımı akıcı, kurgusu ise okurun ilgisini sürekli canlı tutacak kadar etkileyiciydi. Bir okur daha ne ister ki? Elbette tavsiyemdir...

Benzer Fournier kitaplarından kardeşi hakkında yazılmış olan metinde; çocukluk hayalleri, büyüyüşler, büyüyemeyişler, oyunlar paylaşımlar, kıskançlıklar, gurur duymalar,
Kişiliğimizi oluşturan elementlerin anne, baba, çocuk ve kardeşle de olduğunuda bu kitabında, yine aynı tonlarda yine aynı duygusallıkla, gerek dini tiye alarak gerekse de düşündürerek, yazım komedisiyle bizi hem güldüren hem ağlatan, yazarın kitabı bazen nasıl az anı biriktirdiğimizi, neden hep kötü şeyleri hatırladığımızı, keşke günlük tutsaymışım diye kendimizi sorgulatan hele ki kardeşiniz varsa daha çok zaman geçirme dürtünüzü kamçılayan bir kitaptı.
Bu kadar az sayfayla ve kelimelerle yine çok şey yaşattı, az sayıda böyle kitapların vardığı. 5yıldız.

Günümüz “tüketim hız haz alma” koşullarında hayatın kendisinin adeta bir açık bir büfeye dönüştüğünü, aslında önümüze zorla sunulan sonsuz seçenekten ötürü hiç acıkamadığımız için haz alamadığımızı ve bu yüzden derinlerde bir yerde bu kadar mutsuz olduğumuzu öyle güzel örnekler üzerinden anlatmış ki bize; fizyolojimizi tanıyıp anlayıp üzerinde düşündüren ve belki bir nebze de olsa bizi davranışlarımızı değiştirme ve kontrol altına almada yardımcı olan yazarın tüm kitaplarını çok seviyorum.

Değindiği dijital dizi platformlarının tüketim çılgınlığının kurmuş olduğu dopamin tuzağı ya da sosyal medya telefon refleksi, dijital irade veya -mış gibi yaşamlar gibi örnekler üzerinden çok düşünülecek bir sürü konu bırakıyor zihnimize. Sosyal medya detoksu dediğimiz şey aslında bir “dopamin orucu” imiş ya mesela

Sabret
Bekle
Özle
Mutlu ol

Ankara’yı belli başlı simge yerlerinin dışında pek bilmediğim için bu kitapta Ankara’ya dair bilmediğim pek çok şeyi de öğrendim, Ankaralılar kitabı okurken çok daha fazla keyif alacaktır. Tabi yazar ile aynı yıllara denk gelen çocuk ve gençliğimizin oyunları, ilişkileri, kavramları da tanıdık olduğu için okurken gülümsetti

Kitapta en çok sevdiğim yerler ise Anadolu’nun ve ülkemizin geçmiş yıllarında kalan o edepli görgülü saygılı insanlarının, onların davranış biçimlerinin anlatıldığı sayfalar.
80-90 lara dair insanlar o samimi sıcak güvenilir insan ilişkileri komşuluk, akrabalık, arkadaşlık dışında neyi özlüyor asla anlamam…Kömür taşımayı mı, gaz ekmek kuyruklarını mı, hastanelerde per perişan rehin alınmayı mı…yol yok ulaşım yok elde çamaşır yerde temizlik say say bitmez…

Yazarımız da Ankara temelinde kendi hayatını
anlatmış bu kitabında
Ve şöyle bitirmek istiyorum yazımı…
Töresiyle, seymeniyle her daim var olasın başkent Ankara.

Füruzan'ın süreli yayınlarda sergilediği (bu kelimeyi özellikle kullandım , çünkü bu bir sanat ; sergilenir) bu güzel öykülere kavuşmak çok güzel olsa da yazarın bu konuda ikna edilmeden/rızası olmadan yayımlanması içimi burkmadı değil.

Birkaç öykü var ki beni benden aldı, bazen diyorum ben de yazarın ilk eseri gibi değil baksanıza ne kadar iyi diye yorum yaparken ... Düşünüyorum da zaten çok iyi yazıyor seni bazen bir kelime bazen bir cümle bazen de bir öykü ile kapıveriyor; değişmiyor velhasıl belki de olgunlaşıyor/gelişiyor. Deha aynı...

Kelimelerini ,cümlelerini öyküsünü anlatımını hiçbir şeyin gölgelemesine izin vermemiş Füruzan. On altı öykü ama benim çok sevdiklerim var şimdi söylemesem daha iyi :) olur da bu yorumu okuyan olur etkilenmesin.

Mutlu ,güzel, şen bir hafta olsun.

Sağlıkla ve sevgiyle ...

Ayfer Tunç ile beni tanıştıran ilk okuduğum kitabıdır. Türk romanında yeni bir soluk ve tarz olarak karşımıza çıkıyor. 300’e yakın karakterin birbiriyle dünya küçüktür dedirten ilişkilerini absürd bir şekilde okuyoruz. Roman dili öylesine girintili ki sanki yazarımız hiç mola vermeden kitabı yazmış. Böyle dedim diye gözünüz korkmasın, Ayfer Tunç öyle sağlam oturtuyor ki karakterleri kaldığınız yerden devam ettiğinizde unutmuyorsunuz. Dili de üslubu da sıcacık ve bence absürd biraz( olumlu manada). Çünkü böylece unutmamış oluyorsunuz ve okurken eğleniyorsunuz. Okurken şunu da hissetmiştim sanki yazar benim ninem, karlı bir havada sıcacık bir odada beni karşısına oturtmuş almış eline örgüsünü gençliğinin olaylarını anlatmış.
Şunu da belirtmek isterim, yer yer minicik incecik eleştiriler de mevcuttu ancak boğucu olacak şekilde değildi.

Daha önce Sabahattin Ali'nin sandığından çıkan eserlerinden bir derleme olan Çakıcı'nın İlk Kurşunu kitabını büyük heyecanla okumuştum. Bu kitap da benzer bir şekilde Yusuf Atılgan'ın yayınlanmamış eserlerinden oluşuyor. İlk olarak Atılgan'ın yarım bıraktığı romanıyla yolculuğa başlıyor ve acaba nasıl devam ederdi demekten kendinizi alamıyorsunuz. Murat Belge'nin yazıya ilişkin notunu okuduktan sonra metne bir daha dönüp okumak isteyebilirsiniz. Aylak Adamı'yla Tutunamayanlar eserine ilham olduğu Oğuz Atay'ın "Romanımla ilgilenmedi" yorumuna dair notu da olayın talihsizliğini hatırlatıp iç burkuyor. Daha pek çok yazı ve şiiri gün yüzüne çıkarıp buluşmamıza vesile olan herkese teşekkürlerimi sunuyorum.

Kitaba başlarken dili beni biraz tedirgin etti. Cümlelerin kısa, kopuk ve alışılmadık yapısı ilk etapta yabancı hissettirse de okudukça bu üslubun aslında anlatının bir parçası olduğunu fark ettim. Kitap ilerledikçe dilin akıcılığına kapıldım ve karakterin içine düştüğü yalnızlığı, yabancılığı ve çaresizliği daha derinden hissettim. Anlatıcının belirsizliği, mekânın uzaklığı ve iletişimsizliğin yarattığı boşluk, kitabı çok daha güçlü kılmış. Edgü, kelimelerle değil, bazen kelimelerin eksikliğiyle bile çok şey anlatıyor. Sade ama vurucu bir anlatım var; her cümle üzerinde düşünmeye değer. Bu, sadece bir adamın sürgün hikâyesi değil, aynı zamanda insanın anlam arayışı üzerine güçlü bir eser. Kitap bittikten sonra bile etkisi devam eden, derin ve düşündürücü bir eser olduğunu söyleyebilirim.