Onaylı Yorumlar

Henüz küçük bir çocukken okumuştum. Hala da okuyunca çocukluğuma dönerim, hayallere dalarım. Bir eser nasıl böyle bir etki yaratır insanın üstünde gerçekten anlayabilmek çok zor. Ama asıl mesele böyle derin bir konusu olan bir kitabı nasıl oluyor da çocuklukla ilişkilendirmiş beynim. Jules Verne, İngiliz centilmeni Phileas Fogg'un zamana karşı giriştiği bu amansız yarışı anlatırken, aslında sanayi devrimiyle küçülen dünyanın ve insan azminin teknik imkansızlıkları nasıl alt ettiğinin büyüleyici bir panoramasını sunuyor. Çok enteresan gerçektende. Bu bence yazarın en büyük başarısı işte. Çocuk da yetişkin de kendine göre bir şeyler bulabiliyor demek ki...

İlk kez anne olduğumdan ötürü bebeğime yetebiliyor muyum sorusunu kafamda susturmak için aldığım sonrasında da bırakamadığım baş ucu kitabım. Yeni anneler bilhassa bunu okumalı. Toplum ve çevre baskısına, söylentilere inat ve şahsen yakın zamanda yaşadığım benim de "o kendini çıkmazda hisseden ruh hali "hissiyatını bildiğimden ben de haykırarak söylemek istiyorum bunu; korkma sevgili anne, sen bebeğin için çok iyi bir annesin. Biliyorum şu an bunu duymaya çok ihtiyacın var, yalnız değilsin bu kaosun içinde. Lütfen kulaklarını kapat ve kendine iyi bak. Çünkü sen gerçekten iyi isen, bebeğin de gayet iyi. :)

Collins’in yazarlığı bence gerçekten büyüleyici. Aytaşı ile polisiye türüne yön vermesi zaten başlı başına bir başarı, ama Beyazlı Kadın ve Lanetli Otel gibi eserlerinde de aynı derinliği görmek mümkün. Hikayeyi farkı seslerden okumak, okuru olayların içine çekiyor; sanki her biri kendi küçük dünyasını açıyor bize. Mizahi dokunuşları sayesinde hikâyeler ağırlaşmadan ilerliyor, arka planda sınıf farkları, ahlaki ikilemler ve toplumsal eleştiriler hissediliyor. Collins’in kalemi hem sürükleyici hem düşündürücü; okur bir yandan merakla sayfaları çevirirken, bir yandan da dönemin kültürel gerilimlerini fark ediyor. Buna rağmen, bence hak ettiği değeri göremeyen bir yazar olarak kalmış; belki de Dickens gibi devlerin gölgesinde unutulmuş. Oysa eserleri, polisiye edebiyatın temel taşlarını döşemekle kalmıyor, aynı zamanda edebiyatın güzelliğini ve çok sesliliğini de ortaya koyuyor. Onu okurken hem keyif alıyor hem de edebiyatın derinliğini hissediyorum bana iyi gelen bir yazar.

Ömer Erdem'i gazetelerdeki köşe yazılarından tanıyorum daha çok. Birçok kitabı olmasına rağmen bu vakte kadar hiçbirini okumamıştım. Bu kitabı ise severek okudum. Yazar, kendi çocukluğundan hareketle çocukluğunun onu bir yazar olmaya giden yoldaki rolünü irdeliyor kitap boyunca. Yazarın bu şahsi çocukluk anılarında her okurun kendinden çok şey bulması mümkün. Anne babaların, eğitimcilerin , çocuklar için politika üreten bürokratların ezcümle bir şekilde çocukla temas kuran ve bunu dert eden herkesin okuması gerekiyor. Elimde olsa şehirlerde çocuklar için park yapmayan, çocukların yürüyeceği kaldırımı, nefes alacağı bahçeyi dert etmeyen belediye başkanlarına okuturum önce.

Cicero’nun felsefi bir diyalog; siyaset ve hukuk felsefesi türündeki kitabıyla Yorumum: Platon’un Yasalar’ının Devlet’in devamı olması gibi Cicero’nun bu kitabı da Devlet üzerinden devamı niteliğinde olduğunu farkettim.️Cicero’nun hukuk devlet ve ahlak arasındaki ilişkiyi nasıl gördüğünü anlamak için önemli bir metin. Ona göre yasalar yalnızca devletin koyduğu kurallar değildir; evrensel akla ve doğaya da uygun olmalıdır bence en güçlü yanı bu Yani bununla “doğal hukuk” fikrini savunması dikkatimi çekti. Yazar ayrıca iyi bir yasanın ancak Erdemli bir toplum ve akılcı bir anlayışıyla mümkün olduğunu savunur ki günümüz olaylarına bakılınca hak vermemek elde değil. Bu nedenle sadece hukukçular için değil toplum ve siyaset felsefesine ilgi duyanlar içinde çok anlamlı. Yazarın idealize ettiği devlet yapısı, aristokratik ve seçkinci bir çerçevede yeralıyor. Yani halkın doğrudan katılımı çok güçlü değil. Hukukun felsefi temellerini arayan bir düşünce metni gibi kesinlikle tavsiyemdir

Kitabı Epstein olaylarının iç yüzünü merak ettiğim için almıştım onunla ilgili hiçbir şey anlatmıyor. Magazinsel, lüks, alkol, madde kullanımı bambaşka dünyaların içindeki insanların nasıl yaşadıklarını yazmış. Highlife dediğimiz ultra lüks hayatlar yaşayan ünlüler, oyuncular, mankenler, sosyete ve sanat dünyasından para içinde yüzenlerin aslında ne kadar da balçıklı bir bataklığın içinde yaşadığını çok imrenilecek hayatları olmadığını, uyuşturucu, alkolün, seks batağının aile kavramının olmadığı rezil dünyaları olduğunu anlatmış. Magazinsevenler ve lüks hayatları merak edenler okusunlar diğerlerine hitap edeceğini sanmıyorum.

Beni gerçekten etkilemiş bir eser. Klasik olmayı fazlasıyla hak etmiş bir yapıt. Başınız dara düştüğü zaman tekrar tekrar okuyup teşekkür edilmesi gereken çok önemli bir kaynak eser. İnsan bazen psikolojik olarak çözümsüz halde kalabiliyor büyük dertler ya da küçük dertler hayatınızda ilerlemeniz önünüze geçebiliyor bir sarmal halinde hayatınızı zehir edebiliyor. Ama bir üst göz olarak baktığınız zaman bütün bunların hepsinin bir merdivenin basamağı gibi aslında sizi olmanız gereken yere götürmeye çalışmaktadır. Bu o kadar güzel incelenmiş ki sürekli okunmasından da her başınız derde düştüğünde sanki bir psikolojik destek alıyormuş gibi bu eseri hatırlamanızda fayda var.

İçimi ısıtan, umut veren bir hikâyenin içinde buldum kendimi. Yaprak Öz’ün dili çok sade ve samimi; sanki bir arkadaşım bana hayatından bir kesit anlatıyormuş gibi hissettim. Bu da kitaba daha kolay bağlanmamı sağladı.
Kitapta en çok dikkatimi çeken şey, küçük bir tebessümün bile insan hayatında ne kadar büyük etkiler yaratabileceğinin gösterilmesiydi. Bazen küçücük bir iyilik, bir anlayış ya da bir gülümseme birinin hayatının yönünü değiştirebiliyor. Bu mesaj bana çok anlamlı geldi.
Karakterler oldukça gerçekçiydi. Özellikle duygusal kırılma anları abartıya kaçmadan verilmişti. Okurken bazı yerlerde kendimden parçalar buldum. Hayatın zorluklarına rağmen umut etmeyi bırakmamak gerektiğini hatırlatan bir hikâyeydi.
Bence kitabın en güzel yanı, insanın içindeki iyiliğe vurgu yapması. Büyük olaylardan çok küçük anların değerini anlatıyor. Bu da kitabı hem sıcak hem de düşündürücü yapmış.

Her tatilin çocuğun dimağında uyandırdığı etki geçmişe gidildikçe benzeşir. Esasında seksenli doksanlı yılların insanının yaşadıkları ana hatlarıyla aşağı yukarı aynıdır. Nostaljik anlatılar ortak kodlar üzerinden oluşturulursa etki alanı genişler. Eriş’in dili geçmişe çok iyi ayna tutar. Devrin sosyal havasından ziyade insan ilişkileri akrabalık bağları, mahalle kültürüne yapılan vurgular Anadolu insanının ne kadar doğru bir biçimde çözümlendiğini de akla getirir. Yine çocuğun gözünden yapılan aktarımların gerçekliği, çocuksu saflığın ne derece etkili olduğunu kanıtlar niteliktedir. Hayatın zorluklarına, sosyal sorunlara, ailevi problemlere vs. rağmen bulaşıcı mutluluğun nasıl salgın halinde insanların yüzünde tebessüm oluşturduğunu Eriş’in o kendine has üslubundan anlamak mümkündür. Eriş ilk aşamada yerliliği, ikinci aşamada yaşanmışlığı ve doğallığı, son aşamada mutluluğun anlatısını vererek okurunu farklı noktalardan öyküsünün merkezine çekmesini bilir. Daha ne olsun.

Dünya üzerinde önemli bazı güzergahlar vardır. Bu yolların önemi onların uzun yıllardan beri kullanılmasıyla ilintilidir. Günümüzde bin bir şekilde ilerleyen ulaşımın eskiden fazla tekdüze olduğu malumdur. Ama yol hikayeleri günümüze nazaran daha zengindir. Dünyanın en önemli tarihi kıtalararası yollarından biri olan İpek Yolu’nun hikayesi de onu tecrübe edenlerin dillerinde şekillenir. Tabii bu hikayenin seyyah güncesinden fazlası olduğu malumdur. Yolun bağrında ortaya çıkan sosyal, siyasi, ekonomik, kültürel anlatılar tarihe geçerken, bahsedilen yol adeta tarih sayfalarını birbirlerine bağlar. Şakul, tarihçi yordamıyla İpek Yolu’nun serencamını yansıtırken binlerce sayfalık bir külliyatın önemli satır aralarını okuruna verir. Eser bir tarih dergisinde yazılan makalelerden oluşmasına rağmen her makalenin bağlamına oturması parçaların birleştiği bir İpek Yolu anlatısının oluşmasını sağlar. Ayrıca yol uzun ise tarih anlatısı kısa olmaz. İpek Yolu’nun hem kendisi hem de hikayesi uzundur.