Onaylı Yorumlar

Antik dünyanın kendini nasıl lanse ettiği değil, bütüncül bir gerçekliğin içinde ne anlama geldiği var kitapta. Yunan ve Roma medeniyetini anlamlandırmaya çalışırken, gündelik hayat, krallar ve kahramanlar, saraylar, tahtlar ve savaş arenalarını merkeze almayan bir bakış açısı var. Sokak fonu var öncelikle. Sonra Çin gibi kesişim yaşanmayan uzak coğrafya fonu var. Persler veya İslam gibi sıcak veya soğuk çatışma yaşanan çağdaşlar, halef-selef uygarlıklar var. Kafa açıcı buldum. Çok anlaşılır ve akıcı. Severek okudum, çok keyifliydi. Hem fikri, hem yazım üslubu benim çok hoşuma gitti. Domingo'nun Akla Yakın serisinin 3. kitabı. Açıkçası ben seri halinde almadım ve Antik dünya ilgimi çektiği için bu son kitabı okudum sadece. Tek başına da gayet anlamlı ve verimli bir okuma oldu.
Akla Yakın kitaplarını seri halinde okuyanlar da ilk iki kitap hakkında bana fikir verirlerse çok sevinirim.

Gerçekten okumaya başlamadan evvel neler öğrenirim dediğim kitap beni gerçekten mutlu etti. Fakat aslında kendilerine "üstün ırk" dedikleri güruhun neler yaptıklarınıda tekrar etmiş oldum. Kimine çok şaşırdım kimine alışık olduğumuz için hiç şaşırtmadı. Ancak kendini dünya hakimi sanan bazı topluluklar aynı şeyi bugünde yaptıkları için aşina olduğumuz şeyleri Brezilya da nasıl uygulamışlar Zweig in kaleminden görmüş oldum. Okumanızı gerçekten tavsiye edebileceğim bir kitap. Not alınmalı ince ince bugün uygulanan bazı doktrinlerle birebir örtüşen şeyler sizi hayrete düşürecektir. İyi okumalar..

Ters köşe kitap yazarlarından en sevdiklerimden biri bu yazar. Okuduğum ilk kitabı Taş Kağıt Makas ile kendisini çok sevmiştim zaten. Okuduğum her kitabıyla da çıtayı bir üst seviyeye taşıyor sanki. Yine son ana kadar gizemini çözemediğim, aklımda farklı bir teori oluşturan bir kitap oldu. Hatta kitabın yarısından sonra olay akışı hızlandıkça elinizden bırakamaz oluyorsunuz. Şahsen elimden bırakamadığım için kitabı gecenin bir yarısına kadar okudum yoksa gözüme uyku girmeyecekti meraktan.. Yine de favorim hala Daisy Darker kitabı.

Çok etkilendim kitaptan. Öncelikle kitabın tercümesini başarılı buldum. İçeriğine değinmek gerekirse, insan olarak zihnime ve bedenime ne kadar zararlı şey varsa onlarla kuşatıldığımı zihnimin en derinindeki hücrelerine kadar idrak ettim. Bu kitap farkında olduğum sorunlara dair anlayışımı bilim insanlarının tespitleri ışığında derinleştirdi ve öz sağlığım için önlem almamı sağladı.
Kitabın önemini kavramamı sağladığı diğer bir husus ise alınan bireysel önlemlerin asla yeterli olmadığıdır. Çünkü kolektif bir örgütlenme çerçevesinde mücadele olmaksızın alınan bireysel önlemlerin daha sonra sabote olacağını, örneklerle, belirtiyor. Toplumlar için örgütlü mücadele, yegane kurtuluş yoludur.
Bu kitabı nazarımda değerli kılan en önemli özelliği ise alanında uzman birçok bilim insanın görüşüne başvurulmuş olmasıdır. Bilim insanlarının uyarı ve tespitleri okumayı benim için çok zevkli kıldı.

Herkesin dikkati çalındığından (acil bir kriz bu)bu kitabın herkes tarafından okunması gerek.

Felsefeye giriş için gayet uygun bir kitap. Fakat bu kitabı ve genelde çoğu felsefi metinleri roman akıcılığı içeren kitaplar gibi düşünmemek ve bu bilinçle okumak gerektiğini düşünüyorum. Eğer bu bilinçle okumazsanız bu kitabın dili sizin için ağır olabilir. Çünkü kitap içerisinde durup üzerinde düşünmeniz gereken, yeri geldiğinde açıp internetten araştırmanız gereken kavramlar ve cümleler kullanıyor. Eğer ki bir roman okur gibi değil de, tabiri caizse bir ‘kaşif’ gibi okursanız giriş için gayet yeterli bir kitap olduğunu düşünüyorum.

Tuhaf bir roman. Birinci bölümde biraz uçarı, biraz devrimci, genç bir kızın peşine takılmış giderken diğer bölümde yerel ağıza geçiverdik. Tamam farklı olmuş, derken bir başka bölümde Mustafa Suphi'nin ölümüne dair Kemal Tahir söyleşisi, noter açıklamaları ile edebî metinden tarihî metne evriliverdi kitap. Bir bölümün adı da "Mustafa Suphi'yle ilgili belge, bilgi ya da yorumlar"
Roman böyle mi olmalıydı, dil ve anlatım bu kadar farklı mecralara savrulmalı mıydı, bilemedim.
Orijinal tarza öteden beri sıcak bakarım da tarzın bir eser içinde bu kadar kulvar değiştirmesine ısınamıyorum nedense.

Çocukluktan ergenliğe, ergenlikten yetişkinliğe uzanan bu zorlu süreçte çocuğumuza nasıl yol gösterebileceğimizi; onun beyninde, bedeninde ve kalbinde neler olup bittiğini anlamamızı sağlayan bu kitap, ergenlik döneminde kırıp dökmeden, bağları germeden nasıl rehberlik edebileceğimizi açık ve sade bir dille anlatıyor.

10–25 yaş aralığında çocuğu olan ebeveynlere ve bu yaş grubuna eğitim veren öğretmenlere ısrarla tavsiye ediyorum. Örnek hikâyeler, karşılaşılan sorunlara yönelik çözüm yolları ile doğru ve yanlışların somut biçimde ele alındığı bu kitap, sıkıştığınız anlarda içinizi döküp akıl aldığınız bir dost gibi yolunuza ışık tutuyor.

İnsan bazen gerçekten de “denizi yutan balık” gibi. Kendisinden çok daha büyük acıları, haksızlıkları, suskunlukları içine alıyor. Yutuyor ama sindiremiyor. Kitap, tam da bu sindirilemeyen duyguların etrafında dolaşıyor. Hayatın gürültüsünden yorulmuş, kalabalıkların içinde yalnızlaşmış insanlara hitap ediyor. Özcan’ın dili sade ama derin. Süslü cümleler yok; bunun yerine insanın içine ağır ağır çöken düşünceler var. Okurken zaman zaman kendini sorguluyorsun: “Ben neyi içimde büyüttüm?”, “Neyi söylemeyip yuttum?” Bu yönüyle kitap, bir hikâye anlatmaktan çok bir aynaya bakmaya zorluyor. Bence umut veren bir kitap değil; Hayatı romantize etmiyor, acıyı küçültmüyor. Tam da bu yüzden insana iyi geliyor. Çünkü bazen toparlanmak için motive edici sözlerden değil, anlaşıldığını hissetmekten güç alıyoruz. Bu kitap, “yalnız değilsin” demeden, bunu hissettirmeyi başarıyor. Kısacası; sessizliği seven, insan psikolojisine ve iç dünyaya ilgi duyan okurlar için derin, sakin ve iz bırakan bir okuma.

Bu kitabı okurken bana hissettirdiği şey, zamanın aslında sandığımız kadar bize ait olmadığı oldu. Bir günün, hatta bir günden bile kısa bir anın insanın bütün hayatını yeniden şekillendirebileceği fikri, sayfalar ilerledikçe daha ağır ama gerçek bir duyguya dönüştü. Hikâye yüksek sesle değil, sessizce konuşuyor; okuru sarsmaktan çok içinden yakalıyor.
Kitap boyunca karakterin iç dünyasına tanıklık ederken, kendi ertelediğim cümleleri ve “sonra söylerim” dediğim duyguları düşündüm. Yazarın dili sade ama derin; abartıdan uzak olduğu için duygular daha gerçek geliyor. Bazı cümleler özellikle durup altını çizme isteği uyandırıyor.
Bence bu kitap hızlı tüketilecek bir roman değil. Yorgun olduğunda, yalnız kalmak istediğinde ya da zihnini biraz susturmak istediğinde okunmalı. Bitirdiğinde büyük bir olaydan çok, içte kalan bir farkındalık bırakıyor: Hayat uzun planlardan değil, fark edilen küçük anlardan oluşuyor. Ve bazen her şey, bir gün ya da bir günden daha az sürede değişebiliyor.

Yazar Jeneffer Clement, Jean Michel Basquiat’nın sevgilisi Suzanne Mallouk’un arkadaşıymış. Zamanın doğasına uygun ‘cool’ bir duruşla yazmış kitabını da. Kah kendi anlatıyor kah Suzanne’ı konuşturuyor. Ferah sayfalar ve sade bir dil kullanılarak yazılmış olmasına rağmen uyuşturucu ve başta aids olmak üzere cinsel yolla bulaşan hastalıklarla tüketilen hayatları okurken duygusal olarak zorlanmadım desem yalan olur.
Siyahilerin sanat dünyasına kabul edilmesi ve eserlerinin müzelerde sergilenmesinde Basquiat çok önemli bir figür. Keith Haring de grafitti için aynı öneme sahip. Maalesef biri uyuşturucunun diğeri aidsin pençesine düşüp genç yaşta hayata veda ediyorlar. Kitapta bahsi geçen Andy Warhol da var. Ben hiç birisinin meraklısı değilim ama bahsi geçen tablolara internetten bakarak kitabı ilgiyle okudum.
Meraklısına tavsiye ederim.