Onaylı Yorumlar

Ayn Rand'ın diğer kurgularına göre daha kısa ve basit bir anlatımı var. Eh Rand herkese pek kolay hitap edebilecek biri değil o yüzden felsefesine giriş yapmadan bu kitapla az çok Rand'ı tanıyıp başlayabilirsiniz.

Distopya diye geçse de aslında yaşadığımız hayata maalesef pek uzak bir yer değil.

En çok sevdiğim kısmı sonunun böyle bitmesi. Kimse kimse için kendini kurban etmiyor. "Onlar benim değerimi bilmedi ama onları affedicem ve kurtarıcam" kafasında değil. Unutmayın atlas bir gün silkinir.

Çatılar hangi hikayeleri saklıyor altında derler ya; 4 çatı ve herkesin hikayesi ayrı. Hangisinin derdi daha büyük, hangisi daha haklı bilemedim. Fakat her derdin başlangıcı çocukluğa çıktı, hepsi haklıydı.

Şermin Yaşar başka bir kitabında şöyle yazmıştı : "Ayakkabı vurduğunda ayağının arkasında bir yara açılır, ço­rap giydiğinde o yara çoraba yapışır, çorabı çıkarttığında ka­buk kopar ve tekrar kanar. İyileşmesi zaman alır. Ayakkabı­yı çorapsız giyemezsin, çorapla giysen yine yapışır. Aile yara­ları biraz böyledir. Yürümekten vazgeçemezsin ve attığın her adımda canını acıtmaya devam eder."

Herkesin var bir yarası, hiçbir şey göründüğü gibi değil. Sadece bazıları gizliyor, biz de güllük gülistanlık sanıyoruz her şeyi. Hele ki şimdi sosyal medya devrinde. Peki taş kalpli, aksi insanlar için hiç “Vardır bir hikayesi.” dediğiniz oldu mu mesela? Roman bir baba, üç oğlu ve eşlerinin ağzından aynı hikayenin farklı bakış açılarını sunuyor. Oldukça keyifli ve gerçekçi.

Bu kitap serinin ilk kitabına göre daha sadeleşmiş ilk kitabın karışıklığı azalmış. Okuması daha da keyifli. Tek olay değilde farklı bir çok olay var. Çözülünce hepsi birden sonuçlanıyor. Tarz olarak farklı. Bana komedi dizisi Brooklyn Nine -Nine hatırlattı. Karakoldaki kargaşa, anlaşamayan polisler, hırslı dedektifler. Karakterler keyifli. Dedektif Logan McRae kız arkadaşı tüm erkekleri dövüyor, güçlü bir kadın biraz da küfürbaz beni çok güldürdü. Biraz değişik bir polisiye okumak isterseniz tavsiye ederim.

Bir İspanyol batığının hazinesini arayan Corto,birçok maceradan sonra hazinenin yerini buluyor ama sonuç beklediği gibi olmuyor.

Corto Maltese’nin maceralarını konu edinen çizgi roman serisi NTV Yayınları’ndan çıkmış. Elimdeki son kitabı da keyifle okudum. Çizimler, renkler, sayfa düzeni, yazı karakteri, kağıt kalitesi son derece kaliteli.

Başka bir yayınevi serinin tümünü yayınlamış sanıyorum ancak her ne kadar tamamı stoklarda mevcut olmasa da bahsettiğim yayınevinin baskıları hâlâ çok düşük fiyata bulunabiliyor.

Serinin 3 kitabını da okudum.Bazen bir kitap hakkına yorumda bulunurken daha objektif olmak adına serinin tamamını okumakta fayda var.Soğuk granit serinin ilk kitabı dolayısıyla yazarında ilk kitabı.Genel olarak seri kitaplarda, ilk kitap acemiliği, benim gibi çok polisiye okuyanlar tarafından fark edilir. Bu kitap içinde aynısı geçerli.Bir çok polisiyede bir dedektif bir adli tıpçı ve mesaj kaygısı olan seri katil olur.Bu kitap ise biraz karakol polisiyesi olarak ben nitelendirdiğim tarzda(Böyle bir tarz var mı bilemiyorum).Aynı anda bir çok olay, farklı bağımsız suçlar dolayısıyla çözülmesi gereken bir kargaşa yığını var.Kitabın sonuna doğru hepsi toparlanıyor ve keyif veriyor.2. kitapta bu tarzda ama biraz daha sade yazılmış kargaşa biraz daha azalmış yine keyifli.3. kitapta yazar kitaba konu başlığı koyarak bölümlere ayırmış ve okumak daha kolaylaşmış.Sonuçta ben keyif alarak okudum.Klasik dedektif -adli tıp -seri katil üçgenine keyifli bir alternatif olmuş.Tavsiye ederim.

Bulundukları koşullara en iyi uyum sağlayabilen ve buna yönelik fiziksel özelliklere sahip olan canlılar hayatta kalmak ve en iyi üremeyi sağlamak imkanına sahip oluyor.
Yaşam koşulları değiştikçe de buna uyum sağlatabilenler, yaşama ve üreme imkanlarını devam ettirebiliyor.
Buna evrim deniyor bilindiği üzere.

Bununla birlikte canlılar hayatta kalma ve en iyi üremeyi sağlayabilmek için ayrıca sosyal davranışlar da geliştiriyor.
Kurtlar küçük sürüler halinde yaşarken, ayılar küçük çekirdek aile halinde yaşarlar,
Yaban kazları büyük sürüler halinde yaşarken, serçeler en fazla bir kaçı bir arada yaşarlar.
İnsanlar büyük topluluklar halinde yaşasa da kendi aralarında küçük gruplar oluşturmaktan geri kalmazlar.
Bunların hiç biri tesadüfen değil, hepsinin birer yaşamsal sebebi var.
İşte buna da sosyobiyoloji deniyor.
Bu kitap kısa ama en akılda kalıcı örneklerle sosyobiyoloji dünyasını okuyuculara açıyor.
Meraklılarına önemle tavsiye ederim.

Yozo bir başka deyişle Osamu Dazai, ailesine, toplumuna ve insanlığa yabancı, kendini yitirmiş ya da bulmuş biri. Bizden biri gibi aslında ailesine isyan eden, toplumu yargılayan, insanlarla mesafeyi seven sıradan bir insan. Farkı ise kendini aramak için ailesini, toplumu ve insanlığı reddetmesinin yanında kendi yolculuğu için bunlara karşı çıkacak cesareti göstermesiydi. Yolunu buldu mu? bulmadı mı? bilemeyiz. Biz okurların derdi yargılamak değil anlamaktır zaten.
Böyle bir yazardan bir tane daha var mıdır? Kendi hayatını düşüncelerini ve yapacaklarını, yargılanma ve anlaşılmama korkusuna kapılmadan yazacak bir yazar bir insan daha var mıdır? Camus'un Yabancı kitabından daha samimi daha gerçek daha dünyalı bir kitap okudum ve Dazai ile tanışmaktan çok memnun oldum. Eminim açık kalpli herkes onu anlayacaktır.

Aylin Balboa'nın artık kült diyebileceğimiz, hep ismini duyduğumuz ama kendisini hiç görmediğimiz, diğer bir deyişle ismi olan cismi olmayan karakteri Osman' a iç dökmelerini konu alan, okuyup bitirip tekrar okunacak, arada sırada elinize alıp herhangi bir bölümünü tebessüm etmek için yanınızda veya başucunuzda tutabileceğiniz Osman öykülerinin yer aldığı sevimli, komik, üzünçlü kitabı. Osman'ı sevsek mi, yersek mi, kızsak mı bilemiyoruz ama iyi ki varsın be Osman. Aylin Balboa'nın diğer kitaplarını da okumak için harika bir başlangıç.

Ait olduğu İngiliz ve Protestanlık damarına basılınca ülkesine ve mezhebine daha da sıkı tutunup taviz vermeyen Lucy "Profesör"ün kadın versiyonu olarak çıkıyor karşımıza. Son romanı olması, içine doğmuşçasına sanki ömrünün son demlerini yaşayan, kendini ölüme yakın konumlandıran yazarı ilahî kelamın kıssalarından bolca alıntı yaparak uhrevî kavramlara aynı mebzuliyette atıfta bulunup edebî üslûbunu mütedeyyin hamurla yoğurmasına yol açmış hissi vermektedir. Her ne kadar romanın son kelimesi "Elveda" oradaki bir karaktere yönelikse de yazar âdeta edebî kariyeri ile birlikte yaşamının da jübilesinin kehanetinde bulunurcasına okurlarına son kez seslenir gibidir.

Çoğunlukla yeni çıkan kitapları okumaya çalışırım. Kitaptaki öyküler, kurmacanın bütün yollarına girdiğini ve o yollardan harika bir şekilde daha geniş yollara çıktığını söyleyebilirim. Metinlerarasılık, yeniden kurmaca, masallarla olan bağ. Öyküleri okurken kimi yerde Didem Madak'ı, Tezer Özlü'ye Leyla Erbil'e rastlıyorsunuz. Rüyalardan bahsederken Jung'un kitapları çağırıyor sizi. Bunları yaparken de yormadan kendi halinde olmuş gibi okuyorsunuz. Onbeş öykü var kitabın içinde lakin sizi bambaşka eserlere çıkarıyor. Uzun süredir deneme harici pek bir şey okuyamayan bana bu öykülerle kesişmek ayrı bir lezzet verdi. Hem yüreğine hem de kalemine sağlık. Nicelerine..