Onaylı Yorumlar

Kitap, Tuğba Sarıünal’ın okuduğum ilk kitabı, ama bu kadar akıcı ve anlaşılır bir dili olduğunu tahmin etmemiştim. Kitapta çok fazla bilimsel terim olmasına rağmen yazar, bunları sizi bilgiye boğmadan ve hikâyenin akışını kesmeden anlatmayı başarmış. İlk önce sadece klasik bir polisiye okuyacağımı düşündüm. Ama sayfalar ilerledikçe fantastik ve bilim kurgu unsurlarının hikayeye eklenmesiyle kitap daha ilgi çekici olmaya başladı.
Kitabı okurken finalle ilgili bir çok teoriniz oluyor ama tahminlerinizin tutacağını pek sanmıyorum. Katilin kim olduğunu tahmin ettim ama finalin bu şekilde sonuçlanacağını düşünmemiştim.
Yarını Hatırla, yalnızca bir cinayeti çözmeye çalıştığım bir polisiye değil, bilim kurgu ve fantastik öğeleriyle hikâyeyi farklı bir noktaya taşırken, zaman, gelecek, seçimler ve insanın kendi hayatına dair verdiği kararlar üzerine de düşündüren bir kitap.Polisiye, bilim kurgu ve fantastik türlerin bir arada olduğu kitapları seviyorsanız, kitaba bir şans vermeniz gerekiyor

Yarının Adamı serisinin beşinci ve son kitabı Halaskargazi ile benim için gerçekten çok özel bir okuma yolculuğu sona erdi.
Beş kitap boyunca bildiğim pek çok olayı yeniden okudum, bilmediğim ayrıntılar öğrendim ama hepsinden önemlisi, o dönemi yalnızca tarihî olaylar üzerinden değil, yaşanan mücadele, fedakârlıklar, hayal kırıklıkları ve umutlar üzerinden çok daha yakından hissettim. Bazı bölümlerde gururlandım, bazı bölümlerde gerçekten ağladım; zaman zaman da bugün sahip olduklarımızın hangi şartlarda ve ne büyük bir iradeyle kazanıldığını yeniden düşündüm.
Seriyi bitirdiğim için biraz üzgün ama okuduğum için çok mutluyum. Cumhuriyet'in hangi koşullarda, nasıl bir mücadele ve emek sonucunda kurulduğunu anlamak için herkesin okuması gerektiğini düşündüğüm bir seri. Hatta sadece okumak değil, öğrendiklerimizi ve hissettirdiklerini çevremizdeki insanlara da anlatmak gerektiğine inanıyorum.
Benim için uzun süre unutamayacağım serilerden biri oldu.

Bu öykü kitabı her metniyle farklı, enteresan bir eser. WhatsApp yazışmalarıyla şekillen üstkurmaca kısmı, eserde yer alan 4 öyküde yazarın kendini metinlerin parçası haline getirmesi, her metnin absürtlüğü gibi unsurlarla özgün ve ilgi çekici bir kitap.Yazar uzunca metinleri kolayca kaleme alabiliyor ve bence bu eser rahatlıkla roman olabilirmiş.WhatsApp mesajlarıyla kurulan edebi oyun ve dili çok güzel.Keza öyküler de bir o kadar ilginç ve zekice.

Bununla beraber eserde bana göre bazı problemler de bulunuyor. Bunun en belirgin örneği kitaba ismini veren öykü, zaten hem adı hem de içeriğiyle yeterince absürtken bir de üzerine Şef Efendi karakteriyle birlikte gerçeküstü anlatıma geçilmesi.Yazarın politik mizah yapma ve bunu yaparken de gerçeküstü anlatımı seçme nedenlerini anlayabiliyorum ama yine de böylesi bir metinde kurmaca yapıyı zedelediğini düşünüyorum.

Özgün, günümüz edebiyatından ayrılan bir edebi eser arayanlar için gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim bir kitap.

Kitabın en dikkat çekici taraflarından biri şu soruyu zihinde bırakması:

“İyi olmak yeterli midir, yoksa iyiliği doğru kullanmayı da bilmek gerekir mi?”

Çünkü insanı insan yapan yalnızca yaptığı iyilikler değil; zor zamanlarda verdiği kararlar, sahip olduğu güç karşısındaki tutumu ve başkalarına karşı nasıl davrandığıdır.

Eğer kitaplarda yalnızca bir hikâye değil, üzerine düşündüren ve okuduktan sonra zihinde sorular bırakacak bir kurgu arıyorsanız, İnsan(lık) İyi-Kötü listenize eklenebilecek eserlerden biri.

Kitabı okurken her öyküde farklı bir dünyaya açıldığımı hissettim. “Tuhaf” gibi görünen olayların ve insanların aslında hayatın içinde ne kadar tanıdık olduğunu düşündüren, yer yer düşündüren ve yer yer gülümseten öykülerden oluşuyor.
Anlatımı sade ama düşündürdükleri derin. Bazı satırlarda durup kendi hayatınızı, insanları ve yaşadıklarınızı sorguluyorsunuz. Özellikle kitabın önsözündeki “belki siz de bu satırlarda kendi tuhaflıklarınıza rastlarsınız” düşüncesi, kitabı okudukça anlam kazanıyor.
Farklı, özgün ve üzerinde biraz düşünerek okunmayı hak eden bir kitap. Bugün kargomu teslim alır almaz çok severek bir çırpıda okudum. Emeği geçen herkese teşekkür ederim.

Olay örgüsünden çok duygusal iç monolog üzerine kurulu, tam bir Amerikan romanı. Karakterlerin dışarıya söyleyemediklerini içlerinden dinliyoruz; sevgilerini, suçluluklarını, korkularını ve kaçınmalarını… Sıra dışı bir hikaye anlatmıyor ama insanların birbirine bağlanma biçimlerini güzel gözlüyor.

Jackin hastalığı hikayenin doğal akışından çok, karakterlerin seçimlerini okur gözünde tartışmasız hale getirmek için eklendiğini düşündüm. Özellikle finalde yazar duygusal etkiyi ve zorunluluğu biraz fazla garantiye almaya çalışmış.
Bir de bu kadar kaçıngan, duygusunu sürekli geri çeken ve karşısındakini de bunun yüküyle bırakan bir karakterin ardından destansı bir aşk yası tutacak kadar bağ kuramadım şahsen herkesin aksine. Seveni tutsun tabii, ona yakışır. Biz okuruz, biraz mesafemizi koruyabiliriz. Güzel yazılmış, duygusu kuvvetli, ilişkileri iyi gözlemleyen sade bir roman.

Mitolojiyi yeni öğrenenler için güzel bir kitap. Yunan-roma olarak tanrıların isimleri birlikte yazılmış. Her bölümün altında okuma önerileri mevcut, aynı konu için okunabilecek başka kaynaklar da verilmiş.
Benim beğenemediğim iki nokta oldu. İlki maalesef bazı bölümlerin çevirisi. Özellikle zeusun eylemleri için daha halk ağızında kullanabileceğimiz tarzda bir üslup var ve bir bilgi alacağımız bir kitapta bu şekilde görmek benim pek hoşuma gitmedi.
İkinci olarak da aynı hikayelerin tekrar tekrar yazılması. Örneğin kronos-zeus mitini ya da kheironun vurulup ölümsüzlüğünden vazgeçmesini kaç defa okudum hiç bilmiyorum. Bunlar gibi pek çok mit tekrar tekrar yazılmış haliyle bu da kitabın aslında olduğundan daha hacimli görünmesine yol açmış.

Konu veya kurgusunun ötesinde, yazarın üslubuyla öne çıkarılması gerektiğini düşünüyorum. İçsel tartışmaları ve betimlemeleri çok severek okumama rağmen yazarla ilk tanıştığım kitap olmasından da kaynaklı olabilir, bana durağanlık hissini yaşattı. Kitabın beni etkileyen asıl yönü aslında yazarın tek gayesinin içindekileri anlatabilmek ve aktarabilmek olduğunu hissetmem. Güçlü ve derin bir zeka ve gözlem yeteneğinin, yine çok güçlü bir anlatımla desteklendiği bir klasik. "Yazmak nedir?" sorusunun cevabını görmek için, edebi bir tat için, okumak gerekir.

Bütün Hayvanlar Eşitti, Ta ki…

George Orwell’ın Hayvan Çiftliği, politik hiciv (siyasi düzeni eleştiri ve alay yoluyla sorgulayan anlatım) ve alegorinin (kişiler ve olaylar aracılığıyla başka bir düşünceyi simgesel olarak anlatma) ne kadar sade ama etkili olabileceğini gösteren, gerçekten çok zekice yazılmış bir eser.

Sovyet Devrimi’ni, Stalin dönemini ve sosyalizmin totaliter bir rejime dönüşmesini hayvanlar üzerinden anlatması, karmaşık bir tarihsel dönemi benim için çok daha anlaşılır hâle getirdi. Üstelik Orwell bunu ağır siyasi anlatımlara hiç girmeden, son derece basit ve akıcı bir dille yapıyor.

Eşitlik idealiyle başlayan bir devrimin, gücü ele geçirenlerin zamanla karşı çıktıkları kişilere dönüşmesi ise kitabın en çarpıcı yanı. “Bütün hayvanlar eşittir ama bazı hayvanlar öbürlerinden daha eşittir” cümlesi zaten her şeyi özetliyor. Sosyalizm ve dönemin siyasi atmosferi hakkında hiçbir şey bilmeyenler için bile adeta küçük bir başlangıç rehberi.

Ba-yıl-dım! 10/10.

1979’da yayımlanan ve 1988’de müstehcenlik gerekçesiyle toplatılan bu eser zamanında filme de uyarlanmış ve bu iğrençlik maalesef GERÇEK bir hikâyeden alıntı.
Bence burada en çarpıcı olan “müstehcen”lik değil, bir kadının kendi hayatı ve bedeni üzerinde söz sahibi olma hakkının bile farkında olmamasını anlatması. Özellikle toplumun ve hukukun kadına bakışındaki cinsiyetçi yaklaşımı, mağdurun nasıl suçlayıcı bir bakışla değerlendirilebildiğini çok sarsıcı biçimde ortaya koyuyor.
Hikâyeyi yargıcın, Melek’in ve katil Yalçın’ın ağzından dinliyoruz. Özellikle yargıç ve Melek’in bölümlerinde olaylardan çok, karakterlerin zihninin içindeymişiz gibi ilerleyen bir bilinç akışı kullanılması kitabın dilini oldukça farklı ve özgün kılıyor.