Onaylı Yorumlar

Stephen King’in okuyucuyu hemen yakalayan o akıcı üslubunu okumak her zaman keyifli olsa da, "Hayatı Emen Karanlık" kurgusal temellerinin zayıflığı nedeniyle yazarın zayıf kalan bir eser olmuş. Gayet ilgi çekici bir girizgahı olmasına rağmen, Stark karakterinin somutlaşma sürecinin hiçbir mantıklı sürece büründürülememesi hikayeyi sönükleştirmiş. Yazarın "Göz" (Carrie) romanında fantastik ögeleri bilimsel makalelerle ne kadar güzel temellendirdiğini düşününce, bu kitaptaki havada kalmışlık o güzelim akıcı dile yakışmamış.

​Kitabın olumlu tarafında ise iyi yazılmış cinayet sahneleri var. Karşınızda hafife alınmayacak bir katil olduğunu sonuna kadar hissediyorsunuz; karakter tasarımı bu açıdan çok başarılı. Yine de King ile yeni tanışacak okurların önceliği bu kitaba değil, yazarın "Göz" kitabına öncelik vermesini öneririm.

Sade ve çarpıcı... Evet iki kelime ile özetlemem gerekse kesinlikle bunları söylerdim. Kısacık bir kitap ve bence çoğu kişinin sandığının aksine yalnızca kadın erkek ilişkilerinden ibaret olmayan, insanın sevgi ihtiyacının çaresizliğini de anlatan çarpıcı bir metin. Ben kitabı okurken erkek karakterin narsistliğinden ve bencilliğinden çok kadın karakterimizin onu neden seçtiğini düşünerek okudum. Bu noktada kadının yalnızlığı, beğenilmemeye alışmışlığı, hayattan beklentilerinin düşüklüğü ve yaşadığı acılar beni çok düşündürdü. Kendisinin bir adı bile yok, aynı kocası tarafından yok sayıldığı gibi kendisini de yok sayıyor ve bize isminden bile bahsetmiyor. Ayrıca yazarın olayları keskin ve net bir biçimde vermesini çok beğendim, hikayesi ve dili o kadar sağlam ki hangi duyguları hissetmesi gerektiğine dair okurunu manipüle etmeye gerek bile görmemiş. Tavsiye ederim, bir çırpıda bitirebileceğiniz bir kitap. Özellikle de genç kadınlara tavsiyemdir.

Freida McFadden benim için artık neyle karşılaşacağımı az çok bildiğim yazarlardan biri. Bizde yayımlanan kitaplarının tamamını okuduğum için kalemine oldukça aşinayım. Bu yüzden yeni bir kitabına başlarken beklentim de belli oluyor: kusursuz bir polisiye değil, beni birkaç saatliğine dünyadan koparıp sayfaları hızla çevirmemi sağlayacak sürükleyici bir hikâye. Freida'nın kitaplarında zaman zaman tesadüfler, mantık boşlukları ya da "Bu kadar da olmaz" dedirten detaylar bulunabiliyor. Ancak işin ilginç yanı, yazarın bunu okura unutturmayı başarması. Çünkü hikâyeyi öyle bir tempoda anlatıyor ki detaylara takılmak yerine bir sonraki sayfada ne olacağını merak etmeye başlıyorsunuz. Bence onun asıl başarısı da burada yatıyor.

Kitabı spoilersız anlatmak zor. Ana karakterimizin annesi doğum yaparken ölüyor, babası da çocukken intihar ediyor. Kahramanımız da amcasının yanına sığınıyor ama sonu yetimhane oluyor. Zamanla aynalarla konuşmaya başlayıp şizofrene bağlıyor. Psikoloji okuyamaya başlıyor. Üniversitede kendisini sağ-sol kavgasının ortasında bulan kahramanımız bir kadına saplantı derecesinde aşık oluyor. Sonra kendisini tımarhanede bulan kahramanımızın başından geçenleri okuyoruz. Yaşadığı dönemi, tımarhanedeki tedavi (!) yöntemlerini okuyoruz.

Kitabın sonu beklediğim gibi bitmedi. Kendi düşündüğüm final, bir zamandan sonra yaşadığı her şeyin, konuştuğu kişilerin, üniversitedeki arkadaşlarının, tımarhanedeki arkadaşlarının şizofreniye bağlı görülen hayaller olduğu, hastanede de bir şekilde bunu fark etmesi ve iyileşmesi şeklindeydi.

Yazarın anlatım tarzını beğendim, diğer kitaplarını da okuyacağım.

Harikulade bir eser. İlk olarak sesli kitap versiyonunu dinlemiştim. Aydoğan Temel'in seslendirmesini burada hassaten tavsiye ederim. Kitapta yalnızca devrimci Rus gençler anlatılmıyor, insanların sıkı sıkıya bağlı olduğu siyasî-dinî-toplumsal olgular da şöyle bir sallanıyor. Tabiri caizse; sallanan o köklü ağaçlardan taze, faydalı, albenili yemişler mi yoksa çürük, tatsız meyvalar mı düşecek, işte bu soru veya sorunlar üzerine düşündürüyor eser. Aklımda yer edinen kısım, belki de kitabın vermek istediği asıl büyük mesajdan yalnızca küçük bir parça barındıran "ideali olan insan" vurgusu. Bu tip bir insan, önündeki engellere gülümseyerek yaklaşır, yılmaz, yıldırılamaz..

Gece Kancığı sert bir metin.Eminim her dönem zordur ama modern çağda sanki daha zor annelik."Bebek de yaparım kariyer de" söylemleri maalesef lafta kalıyor ve bence insanı daha kötü hissettiriyor. Terazide dengeyi kurmak çok zor. Çalışmayan anne için de zor. Çekirdek aile kavramı ile anne çalışmıyorsa tüm gün çocuklarla birlikte. "Kusursuz annelik" dayatması ile de kendini yetersiz hisseden anne mutlu olamıyor. İşte romanda kariyerini bırakıp oğlu ile baş başa kalan, eşi iş seyahatine çıkan bir genç kadının vahşi içgüdüsel duygularının sonucu olarak bir köpeğe dönüşme hikâyesini okuyoruz.

Roman bana sık sık vahşi kadın arketipini mitler ve masallar üzerinden anlatan Clarissa Pincola Estes'in "Kurtlarla Koşan Kadınlar'ını anımsattı. Kitabı sevdim mi dersem sanırım cevabım pek değil olacak. Nedeni romanda anlatılanların sertliği değil. Sanki formülize edilerek yazılmışlık hissi verdi bana. Bir yapaylık hali.

Dostoyevski'yi edebiyat dünyasına kazandıran bir eser olması açısından çok önemli ve bu eserin Grigoroviç ile Nekrasov tarafından okunup etkisinde kalmaları sayesinde de bize en büyük yazarlardan biriyle tanıştırmaları takdire şayan. Gerçekten de seçtiği konu, olay örgüsü ve dolaylı olarak verdiği mesajlar ile ilgi çekici, akıcı bir eser. Dostoyevski bu eserde üstün bir kabiliyet ile karakterlerin gizli ve dile getirilmeyen düşüncelerini mektuplar ile ifade etmiştir. Yüzeyde görünmenden daha önemli olanı satır aralarında ifade ettikleridir. Karakterlerin yaşadığı yoksulluk, duygu ve düşünceler ile ikilemde kaldığı veya kendi kendisiyle çeliştiği durumlar çok güzel işlenmiş. Varvara ve Devuşkin... İyi ki bir Dostoyevski'si var bu yalan dünyanın. İyi okumalar.

Yıllardır Mehmet Paksu’nun radyo programlarını dinleyen biri olarak bu kitabı merak ederek aldım. Paksu Hoca’nın din kültürü öğretmeni Selim Hoca’yı resmediş şekline hayran kaldım. Bizim zamanlarımızda okullarda din kültürü öğretmenleri biraz daha “pasif” kalıyordu, en azından genellikle öğrencilerin rol model aldıkları öğretmenlerden değildi. Ama yazarın resmettiği profil “Selim Hoca” tam bu zamanın çocuklarına hitap eden, sevgi dolu, espritüel, “cool” bir öğretmen. Onun haricinde Allah’a iman konusunda bir çocuğun bilmesi gereken başlıklar kitapta eğlenceli bir kurgu içinde derli toplu sunulmuş. Çocukların “tefekkür” kavramını içselleştirmeleri ve “tahkiki iman” kazanmaları noktasında çok güzel bir eser. Bu gibi eserlerin yıllardır bu konularda programlar yapan, seminerler düzenleyen, kitaplar yazan birileri tarafından kaleme alınmış olunması da bence çok iyi bir mühim. Keşke serinin devamı gelse… Zira çocuklarımızın imanî meseleleri yetkin kalemlerden öğrenmeleri gerek. Sevgiler…

"Hurda zamanlar satın almış gibiyim
Neye elimi uzatıyorsam
İzbe ve hovarda
Aylak bekçileri var şiirsiz evlerin
Şiirli hanelerin aylak teessürleri"

Nurullah Genç'in okuyup hayran kaldığım bilmem kaçıncı kitabı. Her kitapta ayrı bir his, ayrı bir tat. ​Söyle Bana Hindiba da, insana kaybettiği eski, iddiasız akşamları hatırlatıyor. Şair, kelimeleri beylik laflar etmek için değil, sanki yan koltukta oturan dosta sessizce içini dökmek için seçmiş gibi. Sayfalar arasında gezinirken, bir şairin dünyasından ziyade kendi evinizin, kendi sokağınızın unutulmuş, sessiz köşelerini geziyormuş gibi hissediyorsunuz.
​Günün bütün yorgunluğunu, olanca koşturmacasını pencerenin pervazında bırakıp sakince soluklanmak için nefis bir bahane şu sayfalar. İnsanın kendiyle baş başa kaldığı kırılgan anlarda elinin altında olmasını isteyeceği, sarıp sarmalayan, çok içten ve tanıdık bir ses...
Tavsiye ederim.

Tarih kitaplarında Yavuz'un seferini,Çaldıran zaferini veya Osmanlı'nın Ortadoğu'ya yayılışını okur öğreniriz.Ancak,her ne kadar kurmaca da olsa öğrenmenin de ötesine gereçek bu tarihte yaşamayı deneyimlediğim bir kitap oldu Şah ve Sultan.O dönemin insanlarıyla yine o dönemin diliyle konuştum, tehlikelerinden ürktüm, kavgaların yıkıcı etkisini yaşadım.Ayrıca, bir Doğulu olarak aynı coğrafyada yaşadığım için daha da içine çekti beni.Çok merak ettiğim tarihi karakterlerin bu denli yakınında bulunmak, adı sanı geçmeyen nice insanın bu iki devin kapışması sonucunda savrulmalarını izlemek, geçmişte kalan bir olayda yaşayıp hiç gelmeyecek bir gelecek için endişelenmek çok başka bir deneyimdi benim için.Tarih kitaplarının o donuk anlatısındaki karakterlerin fedakârlık, aşk ve cesaret gibi en insanî duygularla yeniden canlanışı bu eserin en güçlü yanı bence.Nihayetinde yukarıda anlattıklarım,bu eserden beklentilerimdi ve doğrusunu söylemek gerekirse beklentilerimi karşılayan bir kitap oldu