Onaylı Yorumlar

Delilik ve akıl arasındaki sınırları sorgulatan bir kitap. Hastaların dünyasını anlatırken yalnızca hastalığı değil; insanın özgürlüğünü, kimliğini ve kurumlar karşısındaki çaresizliğini de ele alıyor. Yazarın da uzun yıllar psikiyatri kurumlarında kalmış olması, anlatılanlara ayrı bir ağırlık ve gerçeklik katıyor.

Kolay okunan bir kitap değil ama zihinde uzun süre kalıyor. Özellikle psikolojik derinliği ve kurum eleştirisi güçlü eserlerden hoşlananların ilgisini çekeceğini düşünüyorum. İyi okumalar diliyorum .

Yanlış Siparişler Restoranı gerçekten fikriyle beni en başından yakalayan bir kitap oldu. Shiro Oguni öyle farklı ve yaratıcı bir konu seçmiş ki, okurken “keşke gerçek olsa” diye düşündüm. Siparişlerin bilinçli olarak “yanlış” geldiği bir restoran fikri hem düşündürücü hem de insanın içini ısıtan bir taraf taşıyor.
Kitap boyunca aslında kusurların, hataların ve insan olmanın ne kadar doğal olduğu çok güzel bir şekilde anlatılıyor. Özellikle empati duygusunu güçlendiren bir yapısı var. Okurken sık sık gülümsedim ama aynı zamanda duygulandıran anlar da oldu.
Anlatımı sade ve akıcı; hiç yormadan, ama mesajını da net bir şekilde veriyor. Büyük olaylar üzerinden değil, küçük ama anlamlı anlar üzerinden ilerlemesi hoşuma gitti.
Benim için hem farklı hem de kalıcı bir okuma oldu. Sadece bir hikâye değil, bakış açısını biraz yumuşatan, insana iyi gelen bir kitap diyebilirim.

Uzun süredir takip ettiğim yazarın bu kitabında, iş görüşmelerine dair en ufak detay bile incelikle düşünülmüş. Özellikle pazarlama alanındaki zorlayıcı soru tiplerini okurken "Böyle bir soru gerçekten sorulmuş mu?" demekten kendimi alamadım. Görüşmelerde yaptığım hataları görmek ve kendimi geliştirmek adına benim için son derece faydalı bir okuma oldu; iş mülakatlarında nerede takıldığını anlamak isteyen herkesin mutlaka okumasını tavsiye ederim. Ayrıca kitabın merhum diğer yazarının yaşam mücadelesini okumak da beni derinden etkiledi. Tüm okurlara tavsiye ederim.

Edebi ve duygusal yönü de güçlü olan Genel Cerrahi Profesörü Alimoğlu, kitabını kendi arşivinden seçtiği fotoğraflar ve tanıklıklarla çok güzel hazırlamış. İyi ki de hazırlamış yayınlamış, bu sayede biz de onun gözünden, bakış açısından dünden bugüne yüreğimizin bir yerinde hala kanamaya devam eden coğrafyamızın önemli bir parçası Filistin Gazze hakkında yeniden bilgilerimizi tazeledik, bilinçlendik, hüzünlendik, umutlandık. Mesleğimizi onurlandıran, güzel örnekliklerden birini sergileyen bu meslek mensubumuzun kitabını okumak için ille de hekim, sağlık çalışanı olmanız gerekmez, aynen Filistin Gazze konusuyla ilgilenmek için müslüman olmak gerekmediği gibi, sadece ve sadece duyarlı ve okumayı seven bir insan olmanız yeter. Kitabı mutlaka alın ve okuyun derim. Bilgi olmadan bilinçlenme ve direniş olmaz, olamaz.

Bazı kitaplar vardır, sadece ismiyle ve görseliyse sizi kendine çeker. Benim için 'Ne Kitapsız Ne Kedisiz' tam da böyle bir kitap oldu. Bilge Karasu’nun farklı zamanlarda yazdığı sekiz denemeden oluşan kitabında, bir yazar olmanın ötesinde kendi tutkulu, sorgulayıcı ve zaman zaman pişmanlıklar barındıran okurluk deneyimlerini tüm samimiyetiyle paylaşıyor. Elimizde okumadığımız kitap varken neden yeni kitaplar almak istediğimizin de cevabını bu kitapta bulacaksınız. Bilge Karasu’nun kitaplarında “ve” bağlacı kullanmayışı, edebi yönden benzersiz bir okuma deneyimi sunuyor. Kitabın dili, parantez içi açıklamalar, dipnotlar ve karmaşık cümle yapıları kullanan Karasu, okuru her cümlede durup düşünmeye zorluyor. Yazarla sohbet tadında geçen okuma deneyimimde bir çok yerde kendimi yazarın sorularına verdiğim cevapları yazarken buldum. Kediyle yaşamayı, ona karşı olan sorumluluklarımızı ve hayvan haklarını etik bir çerçevede anlatan bu kitabı her nitelikli okur okumalı.

Güneşteki Adamlar, küçük hacmine rağmen muazzam bir anlatma gücüne sahip bir roman. Üç Filistinlinin Kuveyt'e göç hikâyesini, yaşadıkları zorlukları, bir su tankerinin içinde çölü geçme maceralarını, fakirliği ve elbette Nakba Günü'nü, Arap - İsrail savaşını anlatıyor. Üç kaçak yolcuyu taşıyan su tankerinin şoförü Ebu'l Hayzuran da diğerleri gibi hayattan yara almış biridir. Dördünün ortak noktası fiziksel ya da ruhsal olarak kaybettikleri ve tabii ki çöl güneşidir. Geriye dönüş tekniğini kullanmayı ve üç karakterin hikâyesini önce teker teker anlatıp sonrasında yol hikâyesiyle birleştirmeyi harikulade başarıyor Kanafani. Tüm bunları da daha yirmili yaşlarının ortasındayken yapıyor. Sadece 73 sayfadan oluşan bu metne -acı gerçekliğin anlatılış şekline ve devamındaki yol hikâyesine- hayran kalmamak mümkün değil. İnsanlığa mutluluk veren güneşin, dört kişinin hayatını nasıl değiştirebildiğini nefis anlatmış yazar. Mehmet Hakkı Suçin'in çevirisi de bir o kadar güzel.

Ne kadar uğraşsam da bir araya getirmeyi başaramayacağım bilgi ve tecrübeleri paylaştığı için değerli hocam Salih Bolat'a teşekkür ederim. Kitap öykücünün hayatı gibi. Kitabın başında çok zorlansam da okudukça o kadar ilgi çekici ve akıcı oldu ki. Her sayfasında yazacağım öykü ile ilgili yeni bir fikir bulamama yardımcı oldu. Eğer siz de öykü yolculuğuna yeni başlıyorsanız ilk olarak öykünüzün iskeletini oluşturup okumaya başlarsanız öykünüz ile ilgili fikirlerin kafanızda uçuştuğuna şahit olacaksınız. Kitabı bitirmek üzereyim. Ancak şunu söylemeliyim ki kitap bana, en sevdiğim meyve olan kayısıdan yaptığım reçelin yaz kahvaltı sofralarında damağımda bıraktığı tadı hatırlattı.

Kısa ama etkisi uzun süren, huzursuz edici bir kitaptı. Schweblin daha ilk sayfalardan itibaren insanın içine bir tedirginlik yerleştiriyor ve bu duygu kitabın sonuna kadar peşimizi bırakmıyor. Özellikle annelik korku kaygı ve koruma içgüdüsü üzerine düşündürmesi çok etkileyiciydi. 104 sayfalık olmasına rağmen atmosferi ve anlatımı oldukça yoğun. Olaylardan çok okurken hissettirdiği gerilim ön planda. Bazı yerlerde bir şey olacak ama ne hissiyle sayfaları çevirdim. Sade ama tekinsiz anlatımı alışılmışın dışında kurgusu ve gerilimi sevenlerin şans vermesi gerektiğini düşünüyorum. Bittiğinde insanı hemen rahat bırakmayan üzerine düşündüren kitaplardan. Spoilersız bir tavsiye: Okuyun ama kitabın size ne hissettireceğini önceden bilmeden başlayın.

Kendisi meslektaşım olan yazarın kısa öykülerden oluşan kitabını beğenerek okudum. Bazı öyküler mitolojik ağırlıklı olduğu için fazla bağ kuramadım ama genel olarak başarılı bir dili var. Kapıları Açmadılar ve Gaslighting ve Nekbe adlı öyküleri özellikle beğendim. Güzel bir eser olmuş emeklerine sağlık. Okumanızı tavsiye ederim. Son olarak beğendiğim bir bölümü alıntılayarak yorumu bitiriyorum.

"Benim hayatımı yargılamadan önce benim ayakkabılarımı giy ve benim geçtiğim yollardan, sokaklardan geç. Benim takıldığım taşlara takıl, yeniden ayağa kalk ve aynı yolu tekrar git benim gittiğim gibi. Anca o zaman beni yargılayabilirsin."

Yerdeniz Büyücüsü’nü grafik roman olarak okumayı tercih ettim; çünkü fantastik dünyaların içine girmekte ve o dünyalarla bağ kurmakta zorlanıyorum. Fakat beklediğim gibi olmadı.

Öncelikle metnin arkasındaki dünyanın ne kadar zengin ve derinlikli olduğu, grafik roman olsa da hissediliyor. Bazı cümleler ve diyaloglar çok güçlü; Le Guin’in bu fantastik dünyanın içine yerleştirdiği düşünsel katmanları da fark ediyorsunuz.

Ama çizimlerdeki karanlık ve bulanıklık ciddi bir sorun. Zaman zaman ayrıntıları seçmekte, sahnede ne olduğunu anlamakta zorlandım. Bir yandan da Le Guin’in, okurun zihninde kurduğu dünyayı kendi hayal gücüyle tamamlamasına önem verdiğini düşününce, bu tercihin bilinçli olup olmadığını merak ettim. Fakat sebebi ne olursa olsun, bu görsel dil bende atmosferden çok belirsizlik yarattı.

Bu yüzden 3 yıldız. Muhtemelen romanını okumuş olsaydım 4 yıldız verirdim. Yerdeniz’i merak edenlere grafik roman yerine doğrudan kitapla başlamalarını tavsiye ederim.