Onaylı Yorumlar

Kitabı spoilersız anlatmak zor. Ana karakterimizin annesi doğum yaparken ölüyor, babası da çocukken intihar ediyor. Kahramanımız da amcasının yanına sığınıyor ama sonu yetimhane oluyor. Zamanla aynalarla konuşmaya başlayıp şizofrene bağlıyor. Psikoloji okuyamaya başlıyor. Üniversitede kendisini sağ-sol kavgasının ortasında bulan kahramanımız bir kadına saplantı derecesinde aşık oluyor. Sonra kendisini tımarhanede bulan kahramanımızın başından geçenleri okuyoruz. Yaşadığı dönemi, tımarhanedeki tedavi (!) yöntemlerini okuyoruz.

Kitabın sonu beklediğim gibi bitmedi. Kendi düşündüğüm final, bir zamandan sonra yaşadığı her şeyin, konuştuğu kişilerin, üniversitedeki arkadaşlarının, tımarhanedeki arkadaşlarının şizofreniye bağlı görülen hayaller olduğu, hastanede de bir şekilde bunu fark etmesi ve iyileşmesi şeklindeydi.

Yazarın anlatım tarzını beğendim, diğer kitaplarını da okuyacağım.

Harikulade bir eser. İlk olarak sesli kitap versiyonunu dinlemiştim. Aydoğan Temel'in seslendirmesini burada hassaten tavsiye ederim. Kitapta yalnızca devrimci Rus gençler anlatılmıyor, insanların sıkı sıkıya bağlı olduğu siyasî-dinî-toplumsal olgular da şöyle bir sallanıyor. Tabiri caizse; sallanan o köklü ağaçlardan taze, faydalı, albenili yemişler mi yoksa çürük, tatsız meyvalar mı düşecek, işte bu soru veya sorunlar üzerine düşündürüyor eser. Aklımda yer edinen kısım, belki de kitabın vermek istediği asıl büyük mesajdan yalnızca küçük bir parça barındıran "ideali olan insan" vurgusu. Bu tip bir insan, önündeki engellere gülümseyerek yaklaşır, yılmaz, yıldırılamaz..

Gece Kancığı sert bir metin.Eminim her dönem zordur ama modern çağda sanki daha zor annelik."Bebek de yaparım kariyer de" söylemleri maalesef lafta kalıyor ve bence insanı daha kötü hissettiriyor. Terazide dengeyi kurmak çok zor. Çalışmayan anne için de zor. Çekirdek aile kavramı ile anne çalışmıyorsa tüm gün çocuklarla birlikte. "Kusursuz annelik" dayatması ile de kendini yetersiz hisseden anne mutlu olamıyor. İşte romanda kariyerini bırakıp oğlu ile baş başa kalan, eşi iş seyahatine çıkan bir genç kadının vahşi içgüdüsel duygularının sonucu olarak bir köpeğe dönüşme hikâyesini okuyoruz.

Roman bana sık sık vahşi kadın arketipini mitler ve masallar üzerinden anlatan Clarissa Pincola Estes'in "Kurtlarla Koşan Kadınlar'ını anımsattı. Kitabı sevdim mi dersem sanırım cevabım pek değil olacak. Nedeni romanda anlatılanların sertliği değil. Sanki formülize edilerek yazılmışlık hissi verdi bana. Bir yapaylık hali.

Dostoyevski'yi edebiyat dünyasına kazandıran bir eser olması açısından çok önemli ve bu eserin Grigoroviç ile Nekrasov tarafından okunup etkisinde kalmaları sayesinde de bize en büyük yazarlardan biriyle tanıştırmaları takdire şayan. Gerçekten de seçtiği konu, olay örgüsü ve dolaylı olarak verdiği mesajlar ile ilgi çekici, akıcı bir eser. Dostoyevski bu eserde üstün bir kabiliyet ile karakterlerin gizli ve dile getirilmeyen düşüncelerini mektuplar ile ifade etmiştir. Yüzeyde görünmenden daha önemli olanı satır aralarında ifade ettikleridir. Karakterlerin yaşadığı yoksulluk, duygu ve düşünceler ile ikilemde kaldığı veya kendi kendisiyle çeliştiği durumlar çok güzel işlenmiş. Varvara ve Devuşkin... İyi ki bir Dostoyevski'si var bu yalan dünyanın. İyi okumalar.

Yıllardır Mehmet Paksu’nun radyo programlarını dinleyen biri olarak bu kitabı merak ederek aldım. Paksu Hoca’nın din kültürü öğretmeni Selim Hoca’yı resmediş şekline hayran kaldım. Bizim zamanlarımızda okullarda din kültürü öğretmenleri biraz daha “pasif” kalıyordu, en azından genellikle öğrencilerin rol model aldıkları öğretmenlerden değildi. Ama yazarın resmettiği profil “Selim Hoca” tam bu zamanın çocuklarına hitap eden, sevgi dolu, espritüel, “cool” bir öğretmen. Onun haricinde Allah’a iman konusunda bir çocuğun bilmesi gereken başlıklar kitapta eğlenceli bir kurgu içinde derli toplu sunulmuş. Çocukların “tefekkür” kavramını içselleştirmeleri ve “tahkiki iman” kazanmaları noktasında çok güzel bir eser. Bu gibi eserlerin yıllardır bu konularda programlar yapan, seminerler düzenleyen, kitaplar yazan birileri tarafından kaleme alınmış olunması da bence çok iyi bir mühim. Keşke serinin devamı gelse… Zira çocuklarımızın imanî meseleleri yetkin kalemlerden öğrenmeleri gerek. Sevgiler…

"Hurda zamanlar satın almış gibiyim
Neye elimi uzatıyorsam
İzbe ve hovarda
Aylak bekçileri var şiirsiz evlerin
Şiirli hanelerin aylak teessürleri"

Nurullah Genç'in okuyup hayran kaldığım bilmem kaçıncı kitabı. Her kitapta ayrı bir his, ayrı bir tat. ​Söyle Bana Hindiba da, insana kaybettiği eski, iddiasız akşamları hatırlatıyor. Şair, kelimeleri beylik laflar etmek için değil, sanki yan koltukta oturan dosta sessizce içini dökmek için seçmiş gibi. Sayfalar arasında gezinirken, bir şairin dünyasından ziyade kendi evinizin, kendi sokağınızın unutulmuş, sessiz köşelerini geziyormuş gibi hissediyorsunuz.
​Günün bütün yorgunluğunu, olanca koşturmacasını pencerenin pervazında bırakıp sakince soluklanmak için nefis bir bahane şu sayfalar. İnsanın kendiyle baş başa kaldığı kırılgan anlarda elinin altında olmasını isteyeceği, sarıp sarmalayan, çok içten ve tanıdık bir ses...
Tavsiye ederim.

Tarih kitaplarında Yavuz'un seferini,Çaldıran zaferini veya Osmanlı'nın Ortadoğu'ya yayılışını okur öğreniriz.Ancak,her ne kadar kurmaca da olsa öğrenmenin de ötesine gereçek bu tarihte yaşamayı deneyimlediğim bir kitap oldu Şah ve Sultan.O dönemin insanlarıyla yine o dönemin diliyle konuştum, tehlikelerinden ürktüm, kavgaların yıkıcı etkisini yaşadım.Ayrıca, bir Doğulu olarak aynı coğrafyada yaşadığım için daha da içine çekti beni.Çok merak ettiğim tarihi karakterlerin bu denli yakınında bulunmak, adı sanı geçmeyen nice insanın bu iki devin kapışması sonucunda savrulmalarını izlemek, geçmişte kalan bir olayda yaşayıp hiç gelmeyecek bir gelecek için endişelenmek çok başka bir deneyimdi benim için.Tarih kitaplarının o donuk anlatısındaki karakterlerin fedakârlık, aşk ve cesaret gibi en insanî duygularla yeniden canlanışı bu eserin en güçlü yanı bence.Nihayetinde yukarıda anlattıklarım,bu eserden beklentilerimdi ve doğrusunu söylemek gerekirse beklentilerimi karşılayan bir kitap oldu

Bazı hikâyeler vardır, sadece okunmaz… İçine işler, kalbinizde sessiz bir iz bırakır.

Bugün sizlere Birim Özer Sili’nin kaleminden çıkan Yalnızlığı Sen Seçmedin kitabından bahsetmek istiyorum. Sare’nin, eşi Mehmet’in ani ölümüyle değişen hayatını okurken sadece bir kaybın değil; özlemin, şüphenin ve gerçeği arayan bir kalbin hikâyesine tanıklık ediyoruz. Herkes bunun bir kaza olduğunu söylerken Sare’nin içindeki o susturamadığı his, okuyucuyu da peşinden sürüklüyor. Kitabın en etkileyici yanı ise aşkı yalnızca fiziksel dünyaya hapsetmemesi oldu. Ruhsal bağlar, sezgiler, mistik dokunuşlar ve ölümün ardındaki bilinmezlik hikâyeye farklı bir derinlik katıyor. Özellikle Sare’nin Mehmet’i hissetmeye çalıştığı sahnelerde duygu yoğunluğu oldukça yüksekti. Yazarın dili sade ama duyguları hissettirmeyi başarıyor. Sayfalar ilerledikçe romantik bir hikâyeden çok daha fazlasını okuduğunuzu fark ediyorsunuz.

Gizem, dram ve spiritüel dokular birbirine güzel bir şekilde harmanlanmış.

Çocukken top oynarken her hareketimize karışan disiplinli,apartmanların ve mahalle kültürünün tonton karakterlerinden biridir “Tacettin amca”.Çocuk parkının karşısında beş katlı bir apartmanın en üst katından çocuklara pencereden “ses yapmayın” diyen Tacettin amca ve diğer katlarda tatlı apartman sakinleri ile mahalle kültürünü yaşatan on numara beş yıldız apartmanıTacettin amca bir gün sessizliğe bürünür.Ne çocukları uyarır ne de pencerede görünür.Durumdan endişelenen çocuklar onun başına bir şey geldiğini düşünerek durumu çözmeye çalışırlar. Mahalle bakkalı Hayri Amca’dan, apartmandaki tüm komşulara kadar el birliği ile yardıma koşarlar.Bugün dijital dünyada büyüyen çocuklara, unutulmaya yüz tutmuş komşuluk kültürünü,yardımlaşmayı sevdirmek, teknolojinin iyi yanlarını kullanmayı öğretmek için eğitici güzel bir kitap.
Mahalle kültürüyle büyüyen ve o günleri özleyenlere, komşuluğu,sokak oyunlarını ve yitip giden dostlukları hatırlamak isteyen yetişkinlere de önerilir.

Kitap konu olarak birbirinden bağımsız ama mizahta buluşan yaklaşık 20 öyküden oluşmaktadır. Kitabı 1988'de basılmış. Açıkçası Aziz Nesin'e şaşıyorum nasıl bu kadar farklı konudan mizah üretmiş. Normal insanlara sorsan aslında gülünecek az konu var derler. Bu konulardan da çok azı yazmaya değer derler. Sanki Aziz Nesin, görünmez bir gözlük takmış da her olayın mizaha çevrilecek yönünü sadece o görmüş. Çünkü anlattığı mizah öykülerini normal biri anlatsa belki oturup ağlarız, "Gülünecek bir şey yok burada ağlanacak çok şey var." deriz. Aziz Nesin'in kitaplarını iyi anlamak için Aziz Nesin'in kendisini anlamak gerektiğini düşünüyorum yoksa sadece gülmece yazıyor der ve geçersiniz.