Onaylı Yorumlar

Bitmeyecek öykü o kadar güzel bir kitap ki, gerçek dünyayı ve harika Fantazya evrenini birleştiriyor. Siz kitabı okurken "Yazar böyle güzel ve ayrıntılı bir kitabı nasıl yazabilmiş" diyeceksiniz. Harry Potter okuyucuları için, "neredeyse Harry Potter'dan daha güzel bir kitap" diyebileceğiniz bir derecede ama hayır, Harry Potter daha güzel.. Ama bu kitabı okuduğunuza pişman olmayacaksınız, almanızı kesinlikle tavsiye ederim. Zaten kitabın yazarı Michael Ende'nin kitapları güzel olan bir yazar olduğunu diğer kitaplarından da tanıyabilirsiniz, içindeki anlamlı ama uzun ve boğucu olmayan şiirler de kitaba değer veriyor. Her yaştan kişi okuyabilir, sadece küçük yaştaki çocuklar kitabın bazı bölümlerine anlam veremeyebilir. Bazı soyut şeyler olabilir. Kitabın kapağına bakarak ön yargılı yaklaşmayın, ki kitabın kapağı ön yargılı yaklaşılacak gibi de değil. İyi okumalar:D

“Kalbimdeki Orkestra”yı okurken aslında hepimizin içinde bir müzik olduğunu yeniden fark ettim. Tuğçe Zengin çok sade ama etkileyici bir dille, duygularımızın birer enstrüman gibi nasıl uyum içinde (ya da bazen uyumsuz) çalıştığını anlatıyor. Kitap çocuklara hitap ediyor gibi görünse de bence her yaştan insanın kendinden bir şey bulabileceği bir anlatı.
En çok hoşuma giden şey, duyguların bastırılması gereken şeyler değil, aksine doğru şekilde yönetildiğinde ortaya çok güzel bir “melodi” çıkarabileceği fikriydi. Çizimler de hikâyeyi tamamlayan çok sıcak ve samimi detaylar içeriyor, özellikle o sahne hissi kitabı daha da canlı kılıyor.
Kısacık bir kitap olmasına rağmen verdiği mesaj oldukça derin: Kendini dinlemek, duygularını anlamak ve hepsine yer açmak… Bence hem çocuklarla birlikte okunabilecek hem de büyüklere küçük bir hatırlatma yapacak çok tatlı bir kitap.

Kitabın ismi zihinde gıybeti çağrıştırıyor fakat içeriği hiç de öyle değil, tam olarak 20 konuyu ele almış. Günlük hayatta yaptığımız fakat günahı veya mahsuru olduğunun farkında bile olmadığımız ve ciddiyetini idrak edemediğimiz çok önemli kavramları izah etmiş.

Bir kavramı açıklarken o eylemi sergilemeye neden olan iç etkenleri, dış etkenleri, eylemin sonuçlarını, çözüm yollarını ve çarelerini vermiş.

Konuları Ayet, Hadis, Sahabe ve Hikmet ehlinin sözleri ve olaylar üzerinden açıklamış. Bazen cehennem manzaralarına yer vererek ürpertmiş bazen de cennet nimetlerine değinerek ümitlendirmiş.

Kitaptan çıkardığım en önemli ders; dilin afetlerini çok geniş kapsamlı düşünmemiz gerektiğidir.

Her biri çok önemli ve hepimizin öğrenmesi gereken konular, herkese tavsiye ederim. Kendisinin de ifade ettiği gibi tüm kötü huyların ilacı ilim ve ameldir, dolayısıyla okumalıyız.

Eserin isminden de anlaşılacağı gibi zorunluluk, kitabın ismini aldığı öykünün, merkezde yer alıyor. İstemeden yapmak zorunda kaldıkları, katlandıkları var. Aile üzerine yazılan öyküler ağırlıkta. Zorluklar karşısında " sessizlik çığlık" ön plana çıkıyor. Sessiz çığlık, içten içe kendini tüketmek olarak da düşünebilir. Mecburiyetlerin yıpratıcı yönü ön plana çıkıyor. Çocukluğun da unutulmadığını görüyoruz. Çocukluğun hayata etkisi, hemen her eserde olduğu gibi, bir kez daha kendini gösteriyor. Metinlerarasılıktan rahatlıkla bahsedebileceğimiz bir öykü kitabıdır. Kurgular değişik ama hatırlatma gücü oldukça fazla. Hemen her öyküde, eserin girişindeki epigraflar dikkat çekiyor. Bunu da metinlerarasılıkla ilişkilendirebiliriz. Öykülerin çoğunun devamı gelecekmiş gibi hissettiriyor. Yazar, okurlara bilerek boşluk bırakmış gibi. Okurun tamamlamasını bekliyor.

Bu kitap benim için sadece bir edebi eser değil, aynı zamanda çok kıymetli bir miras. Yazarı olan dayımın vefat etmeden önce bizlere bıraktığı bu son yolculuk, onun hayata ve insana dair derin bakış açısını en yalın haliyle yansıtıyor. Her satırında onun sesini duymak, düşüncelerinde yeniden buluşmak tarif edilemez bir duygu. Hem bir yeğeni hem de bir okuru olarak söyleyebilirim ki kalemiyle bizleri 'her yerden alıp hiçbir yere' götüren bu derin yolculuk, kütüphanemin en özel köşesinde duracak. Ruhu şad olsun, kaleminin izi hiç silinmesin...

Kaliteli bir eser. İlgi çekici bir giriş yazısı ile başlıyor. yazarın anlatım dili merak uyandırıcı, duygusal ve mizahi bir dil. Kitabı güzel yapan da bu oldu benim için. Yaşlı hizmetçi Emerenc, akıl almaz ölçüde çalışkan, " insanı hayran bırakacak kadar cesur, utandıracak ölçüde küstah, şeytani derecede zeki". İnsanlar onu öyle kabul ediyor, saygı duyuyor ve seviyor. Roman boyunca onun çeşitli gündelik olaylar karşısında davranış ve tepkilerine, duygu ve duygusuzluklarına şahit oluyor, sayfaları çevirdikçe onu ve başından geçenleri daha iyi anlıyoruz. Unutamayacağım karakterler arasına girdi Emerenc.

Psikolojik Felsefi/varoluşasal roman ile Yorumum: kitap 3 bölümden oluşuyor.Rahel ile Yakup, Ölümsüz Kardeşin Gözleri ve Üçüncü Güvercinin Hikayesi. Metin, teolojik bir tartışmadan ziyade psikolojik ve fenomenolojik bir çözümleme gibi. İnsanın inançla olan ilişkisinin ne kadar kırılgan ve aynı zamanda ne kadar derin olabileceğini çarpıcı bir şekilde gördüm. Rahel karakteri üzerinden ilerleyen hikâye, yalnızca bireysel bir isyanı değil, aynı zamanda anlam arayışının evrenselliğini de yansıtmış. Rahel’in Tanrı’yla kurduğu diyalog aslında kendi iç dünyasıyla yüzleşmesinin bir yansıması gibi.Rahel’in çelişkileri ve duygusal iniş çıkışları oldukça gerçekçi; bu da karakterle bağ kurmayı kolaylaştırmış. Kesin cevap yerine sorular sorarak okuyucusunu düşündürüyor. İnanç, şüphe ve insan ruhunun derinlikleri üzerine yoğunlaşan, okuru rahatsız etmekten çekinmeyen ama tam da bu yüzden etkili olan bir roman. Bana göre eser, modern bireyin metafizik arayışını anlamak açısından dikkate değer.

Kitabın ilk başları küçük bir kız çocuğunun büyüdüğü ortam, cinsellikle ilgili merak ettikleri, soruları, sorgulamaları açısından ilgi çekici ve hepimizin az çok bildiği kısımlar. Ama yetişkin bir kadın olmaya başladığı andan itibaren yaşadıklarını okumak sıkıcı, saçma ve biraz da bu kadar da olmaz dedirtiyor insana. Kitap kadının yaşadığı olumsuzlukları, var olma çabasını ve hak arayışını anlatmaya çalışmış ama bunun yolu canının istediğini yapmak olmamalı bence. Etik diye de bir şey olmalı. Kitap akıcı, yalın ama edebi bir dili yok. Bir kadının yaşam hikayesi var ama kurgu yok. Olaylar bağlantısız. Yazar aklına geldikçe yazmış gibi.

"Masalları artık değiştirmek lazım dostum, ormanın sultanı artık aslan değil tilki olmalı." ile başlayıp yine "Masalları artık değiştirmek lazım dostum, ormanın sultanı artık aslan değil tilki olmalı." diye aynı cümle ile biten, soluksuz okuduğum nefes nefese kahramanlar peşinde sürüklendiğim bir kitap oldu Soygun. Bitmişken başa dönüp ilk cümleden devam etme isteği duydum. Bölümün son cümlesinin, bir sonraki bölümün ilk cümlesi olması ve her bölümde farklı bir kahramanın anlatımına tanıklık etmek farklı bir deneyimdi. Saraydan yapılacak soygun etrafında yönetime, devrin sosyal olaylarına, yeniliklere, insan ilişkilerine, güvene, vatanseverliğe, vefaya, ihanete, intikama, gizeme, sırlara, aşka ve dahi nice duygulara tanıklık etti zihnimle ruhum. Heyecanla o dönem coğrafyasında iz sürerken âdeta oralarda hissettirdi bana. Dilini, anlatımını, işlenişi sevdim. İskender Pala kitaplarını severek okurdum, Soygun sevgimi perçinledi, diyebilirim.

Nurettin Topçu Hocamızın iç dünyasına kapı aralayan "Ben Sevdiklerime Zor Yazabiliyorum" isimli eser, raflardaki yerini alır almaz ilk baskısında alıp okudum. Bazı kitapların birinci baskısıyla buluşmak aramızda her zaman özel bir bağ kurar, bu eser de merakla beklediğim, taze bir kitap olarak bendeki yerini aldı. 148 sayfalık bu kıymetli çalışma, Topçu’nun, annesinden, Celaleddin Ökten’e, Ali Ulvi Kurucu’dan Maurice Blondel’e kadar uzanan geniş bir yelpazedeki mektuplarını kapsıyor. İsmail Kara’nın titiz çalışması ve derlemedeki şeffaflığı, kitabın her sayfasında kendisini hissettiriyor.
Kitabın görsel zenginliği, mektupların orijinallerine ait görsellerin paylaşılmış olmasıyla bambaşka bir boyuta taşınmıştı.