Onaylı Yorumlar

Gustav Meyrink’in Golem kitabını okuduğumda, beni ilginç bir dünyanın içine sürüklemişti. Kitapta, Prag’ın gizemli ve karanlık sokaklarında dolaşırken gerçek ile hayal arasındaki sınırın nasıl belirsizleştiğini hissediyorsunuz. Anlatımı tam anlamıyla korku ya da fantastik bir roman değil, ama her ikisinden de izler taşıyor. Golem figürü ise sanki insanın bilinçaltındaki korkularla ilgili bir metafor gibiydi. Bilemiyorum... Kitap, özellikle sembollerle dolu yapısıyla okuru düşündürüyor ve bazı yerlerde kaybolmuş gibi hissettiriyor. Bu yönleriyle oldukça etkileyiciydi.

Orhan Pamuk’un İstanbul kitabını okuduğumda, şehre dair benzer bir bakış açısına sahip olmamız beni hem şaşırtmış hem de mutlu etmişti. Ben mesela, İstanbul’un özellikle sisli, yağmurlu ve kasvetli havalarda gerçek kimliğine büründüğünü ve bu havaların şehre bir hüzün verdiğini düşünürüm. Bu yüzden yazın bence İstanbul, gerçek İstanbul değildir. Pamuk’un, aynı nedenlerle olmasa da, İstanbul’u hüzünle bağdaştırması benim için güzeldi. Kitap, İstanbul’un sokaklarını, tarihini ve kültürünü anlatırken, aynı zamanda Pamuk’un kişisel anılarıyla da dolu. Pamuk’un Abdülhak Şinasi Hisar ve Reşad Ekrem Koçu’yu seviyor olması ise beni özellikle çok etkilemişti, çünkü bu iki yazar da İstanbul'u bambaşka bir derinlikle anlatıyor.

Alberto Manguel’in Okumanın Tarihi kitabını 2009 yılında okumuştum sanırım. Umberto Eco’nun Anlatı Ormanlarında Altı Gezinti kitabında anlatı kavramını öğrenmem gibi, bu kitapta da "okuma" kavramının ne kadar geniş bir anlam taşıdığını fark etmiştim. Kitap, okuma pratiklerinin tarih boyunca nasıl değişip dönüştüğünü anlatıyordu ve okumanın sadece bir kitabın başına oturup sayfaları çevirmekten ibaret olmadığını gösterdi. Eski çağlardan bugüne, okumanın sosyal, kültürel ve hatta politik bir eylem olarak nasıl şekillendiğini görmek gerçekten ilginçti. Kitap, okuma alışkanlıklarıma yeni bir bakış açısı kazandırdı; sadece kelimelerle değil, farklı yollarla da "okumanın" mümkün olduğunu anlamıştım.

On bölümden oluşan eser her bölümde Rousseau'nun yalnız gezileri sırasında zihninden geçen düşünceler, anılar, gözlemler ve duygularını barındırıyor. Özellikle insan doğası, toplum ve bireysellik üzerine düşünceleri yoğun bir şekilde yer alıyor kitapta.Toplum baskıları ve insanların ikiyüzlülüğünden duyduğu rahatsızlığı dile getirirken, bireysel özgürlüğü ve içsel huzurun önemi dile getiriyor.Eser bu açıdan bir tür içsel yolculuk ve kendini keşfetme süreci olarak değerlendirilebilir.Bazı bölümlerde doğaya olan hayranlığını ve doğayla içsel bir uyum içinde yaşama arzusunu dile getiriyor.Doğanın saflığı ve güzelliği onun için bir kaçış ve huzur kaynağı olarak karşımıza çıkıyor.Kitap sadece bir düşünürün gezileri değil aynı zamanda derin bir duygusal yaşantıya sahip bir insanın içsel yolculuğunu da gözler önüne seriyor.Özellikle Rousseau'un sade ve samimi dili kitabın beğendiğim özelliği.Keyif alarak okuduğum bir kitap oldu.İlgisi olanlara tavsiyemdir.

Yazardan okuduğum ilk kitap oldu.Kitap bir Çınar ağacının dilinden insanların modenleşme ve gelişme uğruna yaptıkları çevresel tahribatı, ağaçların tanıklığını, maruz kaldıkları ihanetleri, çaresizliği ve doğa ile insan arasındaki savaşı açık bir şekilde anlatıyor.Yenilik ve gelişim adına yapılan kesimler, kitapta bir eleştiri odağı olsada ele aldığı mesele sadece çevresel tahribatla sınırlı değil aynı zamanda toplumsal değerler ve etik üzerine de düşünceler sunuyor.Doğayı feda etmenin bedelini hatırlatıp doğayı korumanın aslında kendi geleceğimizi korumak olduğunu vurgulayarak bu konuda güçlü mesajlar vermeye çalışılmış kitapta.Bir okuyucu olarak Çınar ağacıyla çokça empati kurduğumu söyleyebilirim.Kırgınlıklarını, hüznünü, üzüntüsünü onunla birlikte yaşadım.Beklentimi tam olarak karşılamasa da keyif aldığım bir sonla bitti kitap

Kitap daha çok bir kasabanın akıl hastanesinde bulunan eğitimli hasta olan Ivan Dmitriç ile doktor Andrey Yefimıç arasındaki felsefi çatışmaya odaklanır.Altıncı kağuş hastanenin bölümüdür.Stoacılık düşüncesini bu kitapla öğrendim diyebilirim.Ivan Dmitriç takip edilme korkusu olan bir hastadır.Doktor kasabanın sıkıcılığından ve konuşulacak insanın olmamasından yakınırken İvan ile tanışmıştır.İleri sayfalarda bu durumu “Benim hastalığım,yirmi yıl içinde bütün kasabada tek bir akıllı adam bulabilmemde.Ama o da bir deli!”der.Kitapta felsefi çatışmaları yanı sıra insan psikolojisinden de derin analizler bulunuyor.Kitabın sonralarına doğru doktorun deli olduğunu düşünülmesi ve yaşadığı o süreci sıkıntıyla okudum.Onun o çıkmaz ve kısırdögüsü içindeki durumu bende de aynı etkiyi yarattı diyebilirim.Her açıdan beğendiğim bir kitap oldu kesinlikle tavsiye ediyorum.

Yazar felsefi ve psikolojik temaları bir araya getirerek hayal ürünü bir hikaye aracılığıyla Nietzsche'nin iç dünyasını ve fikirlerini sunuyor.Felsefi derinlikleri-güç istenci, üstinsan gibi kavramlar- yanında içsel monologlar aracılığıyla işlemiş.Yine çokça psikolojik unsurlar Bruner'in psikoterapi uygulamaları eşliğinde Nietzsche'nin yaşadığı zihinsel, duygusal mücadeleler ve iyileşme süreçlerine dair çalışmalarla aktarılmış kitapta.Bunun yanı sıra dostluk ve insan ilişkileri kitapta belirgin olarak ele alınmış.Breuer ve Nietzsche arasındaki ilişki sadece bir doktor-hasta dinamiği olarak değil aynı zamanda iki farklı bireyin dostluğu ve bu ilişki üzerinden birbirlerine etkileri , derin varoluş sorgulamaları ve bireylerin kendi kaderleriyle yüzleşmesi üzerinden aktarılmış.Uzun zaman sonra okuduğum ve bana çok iyi gelen bir kitap oldu diyebilirim.Karakterler, olay örgüsü ,yapılan analizler, sorgulamalar tüm beklentilerimi çokça karşıladı.

Roman,toplum meselelerini,bireyin sorunlarını bir şehir otobüsünün yolcuları üzerinden anlatır.Otobüste yolculuk yapan insanların düşünceleri aktarılırken, kendi dünyalarında kendi hayatlarını düşünmeleri,akıllarından geçirdikleri anlatımda yer alır.Otobüsteki insanların kendileri dışındaki yolcular hakkında düşündükleriyle de toplumdaki önyargı meselesi irdelenir.
Kitap belli notalarda rahatsız eder.Bazen diliyle,bazen anlattığıyla,bazen karakteriyle.Zaten amacı da budur: Rahatsızlık vermek.En çok bu ayrıntıyı beğendim.Zira bazen rahatsızlık duymadan derin uykudan,yani kitabın adı olan taş uykusundan uyanılmaz.
Kitapta Türkiye’nin hayli yakın tarihlerde yaşadığı hadiseler yer alıyor.
Roman özellikle son yıllarda var olan toplumdaki iletişimsizliğe ,tahammülsüzlüğe,şiddete,mutsuzluğa,sığlaşmaya ve buna bağlı olarak doğan duyarsızlığa farklı bir pencereden bakar.

Üniversite yıllarında tanıştığım Acar Baltaş’ı bu kadar ara sonra okumanın pişmanlığını yaşıyorum. Hayatın bir reçete gibi ısmarlama yaşanmayacağının ön kabulüyle; bilimsel verilerden, kişisel gözlem ve deneyimlerinden hareketle hayatın anlamı üzerine okuyucuya rehberlik yapıyor yazar.
Anlamlı bir hayat yaşamanın yolu, psikolojik dayanıklılıktan, anlamı arayacağın doğru kaynaklardan, işini sevmekten, başkalarına iyilikle dokunmak gibi kendi dışında bir amaç edinmekten geçiyor. Gençlikte, derinlik kazanmaya vesile ortam ve kişilerle etkileşimde bulunmak, spor-hobi gibi sürdürülebilir bir edimle meşgul olmak, ufku genişletecek aktiviteler insanın hem ömrünü bereketlendiriyor hem de yaşlılığa büyük bir psikolojik sermaye… “Ne için varım, ne olacağım?” sorularının yerini ileriki yıllarda -mış’lı ifadeler alıyor zira…

Harmatan kitabı ile Afrika’dan başlayıp Pakistan, İran, Ortadoğu, İtalya ve Türkiye'de sosyal ve kültürel konuları içeren güzel bir geziye tanık olduk .

Yazarın gençlik heyecanı ve siyasi eğilimlerini ve yaşadığı ilginç olayları, sevgili köpeği “Kunta” ile gençliğindeki maceraları ile bağlılık, sadakat ve vefa duygusuna empati yapması ve en önemlisi de bizde bilinen “Leyla ile Mecnun” aşkını aratmayacak kadar acıklı.

“Herr ve Rancha’nın” büyük aşk öyküsü ile harmanlanmış ve adeta büyük bir buket çiçek gibi birçok sosyal konuyu içeren ve okuyucuyu sıkmayan güzel bir kitap .

Tavsiye ediyorum.