Onaylı Yorumlar

Kitap ile ilgili iki tarafın farklı görüşleri olduğunu öğrenince merak ettiğim için bir an önce okumak istedim. Akıcı bir anlatıma ve muntazam bir çeviriye sahip. Üç farklı kişinin anlatımıyla, ama birbiri ile bağlantılı bölümlerden oluşuyor. Kitabın konusu ürpertici kimi zaman rahatsız edici detaylar barındırsa da alt metinde çok önemli ve üzerine düşünülecek mesajlar içeriyor. Bir an önce bitirmek isterken bir yandan bitmesin istedim. Derinden etkiledi beni. Başarılı ve anlamlı bir kitap. Yazarın kalemini çok sevdim. Diğer eserlerini okumak için sabırsızlanıyorum.

Kitabın içeriğine dair çok güzel şeyler söylenebilir, taktirler sıralanabilir. Ama kitabı farklı üslubu bence. Yazarın en başta sonu söylemesi. Babasının öldüğünü bilerek, kitabın varacağı yere bilerek okumaya devam etmek okuyucu için de çok ilginç bir deneyim. Ama süreç, ölüme giden yol, oğlunun süreçteki olgunluğu ya da olgunlaşma yolculuğu, insan ve insanın dünyaya sardığı hayalleri, bağları, keşkeleri, geleceğe dair umutları. İnsan öleceğini bile bile bahçeye, tarlaya bir şey eker mi? Yiyemeyeceğini bile bile de olsa? Evet diyorsun tam o anda, evet bu tam da insana dair bir eylem. Durup durup okumak istiyorsunuz, bazen biran önce bitirip geçmek isteyeceğiniz kitaplardan değil. Çünkü sonu belli. Ama yolda olanlara odaklanıyorsunuz yazarla. İşte bu üslup acele etmemeyi, skor yapma heves olmadan okumaya çağırıyor insanı. Bu dikey okumaya da götüren bir üslup. Okuyucunun da olgunlaştığı bir kitap. Okudukça kendi yaşamındaki iz düşümleri düşünüp, hatırlayıp durma. Belki zorunlu duraklar

Çocuk kitabı gibi görünse de yetişkinlere de hitap edebilecek, belki de daha önce farketmediğiniz bir bakış açısı kazandıracak bir kitap. "Cesaret sevmediğin şeyleri yapmak için kendini zorlamak değildir, bir şeyleri değiştirme gücüne sahip olmaktır." gibi

Kitabın girişinde de yazan şu cümle kitabın temel amacı; "Yeni anılar yaratmaktan daha güzel bir şey varsa o da, o anıları yazıp sevdiklerinizle paylaşabilmektir."

İçeriğindeki betimlemeli görsellerde kitabı daha da güzelleştirmiş. Umarım serinin devamı da satışa sunulur (bu kitap 4 kitaplık bir serinin ilk kitabı).
Tavsiyemdir. :)

Herkesin duyduğu ve kitapta da ifade edilen İhsan Fazlıoğlu'nun ''Türkler İslamlaştıkça İslam da Türkleşti'' cümlesindeki sürecin ilk başlangıç aşamasını anlatıyor. Bunu da önce din değiştirme süreçlerini sonra ise Türklerin tanışma ve kabul evresini bir bütün halinde anlatarak okuyucunun hafızasına ilmek ilmek işliyor. Özellikle Emevi ve Abbasî dönemlerinin Türkler üzerindeki etkilerini anlatarak kılıç zoruyla Müslüman olundu ifadesinin ne kadar yanlış olduğunu ayrıntılara girip boğmadan başarılı bir şekilde anlatan eser niteliği taşıyor. Başarılı bir kitap olup okumak gerektiğini düşünüyorum.

Canım dayım Emirali Yağan’ın bu dünyadan geçerken bıraktığı en derin izlerden biri bu eser. 'Gitmek Bir Uzun Öykü', şimdi onun yokluğunda çok daha farklı bir anlam taşıyor benim için. Her satırında onun o bilge sesini, dünyaya bakışındaki o naif ama güçlü duruşu duyabiliyorum.

O sadece kağıda kelimeler dökmedi bize gitmenin, kalmanın ve insan olmanın sancısını en zarif haliyle anlattı. Fiziken aramızdan ayrılmış olsa da, bu öyküde ve yazdığı her cümlede nefes almaya devam ediyor. Kalemine, o güzel yüreğine sağlık dayıcığım. Seninle her zaman gurur duyacağız, bıraktığın bu ışık hiç sönmeyecek.

Milo da maalesef her çocuk gibi küçük yaştan itibaren sık sık ekrana maruz kalmıştı. Bu durum onun göz bebeklerinin kare kare olmasına ve etrafını piksel piksel görmesine sebep olmuştu. Buna "ekran alerjisi" deniyordu. Bu durum Milo'nun okul başarısını da olumsuz etkilemişti. Öğrenme güçlüğü yaşamaktaydı. Peki bu sorunu nasıl çözeceklerdi?
Günümüzün en önemli sorunu "ekran bağımlılığına" harika bir kurgu ile farkındalık sağlayan, az cümlelerle önemli dersler veren, muhteşem karakalem çizimleri ile dikkat çeken bu müthiş kitabı ilkokul seviyesinden başlayarak tüm öğrencilere, eğitimcilere ve ebeveynlere tavsiye ediyorum.

Emevilerin Arap merkezli ve zaman zaman sert politikaları nedeniyle Türklerin İslam’a uzun süre mesafeli kaldığı görülse de, Abbasiler döneminde bu durum değişmeye başlıyor. Erkan Göksu’ya göre Türklerin İslam’a geçişi bir “sil baştan” değil, belirli bir devamlılık içinde ele alınmalı. Eski inançlarla İslam arasında bazı paralellikler bulunması, adaptasyonu kolaylaştıran unsurlardan biri olarak öne çıkıyor. Ayrıca süreç tek taraflı değil; Türkler İslamlaşırken İslam da Türkler üzerinden yeni bir yorum kazanıyor. Bu yönüyle kitap, özümsemeden çok bir sentez fikrini düşündürücü biçimde ortaya koyuyor. Burada Ebu Hanife ve Maturidi gibi Türklere yakın dini şahsiyetlerin payı büyük. Akıcı dili sayesinde rahat okunan, genel çerçeve için faydalı bir çalışma.

Açıkçası çok fazla beklentim olmayan ama beklentilerimi fazlasıyla karşılayan bir kitaptı. Yazar sadece koparılmış aile bağları, bitirilen dostluklar değil aynı zamanda bazı bölümlerinde ırkçılığa da yer vermiş. Ayrıca Zoe'nin yemekle uğraşması ve yıllarca hapiste kalmış olsa da Marcus'u kurtarmaya çabalaması çok güzel. Zoe'nin Trevor'un onun hakkında söylemiş olduğu kalp kırıcı şeylerden sonra bile onu affetmesi, büyükannesinin sırf Zoe'yi Marcus'la konuşturmak için kendi kızına yalan söylemesi veya annesinin Marcus'un suçlu olduğunu düşündüğü halde onu konuşturması. Yani yazarın kalemi çok güçlü ve güzel gerçekten. Başarılı...

Okurken hem gülümsedim hem de bazı satırlarda içim burkuldu. Daha isminden farklı bir hikâye okuyacağımı hissetmiştim ama bu kadar içten ve samimi bir anlatımla karşılaşmayı beklemiyordum. Kitap, bir çocuğun dünyasından hayatı anlamaya çalışmayı o kadar doğal bir şekilde anlatıyor ki kendimi zaman zaman kendi çocukluğuma dönmüş gibi hissettim.
En çok hoşuma giden şey, olayların abartıya kaçmadan, sade ama etkileyici bir dille aktarılması oldu. Karakterin duyguları çok gerçekti; kırgınlıkları, hayalleri, küçük mutlulukları… “Dikdörtgen kalp” metaforu ise bence kitabın en anlamlı kısmıydı. Herkesin kalbi yuvarlak ve kusursuz olmak zorunda değil; bazen farklı olmak da güzeldir mesajını çok tatlı bir şekilde veriyor.
Okurken bazı yerlerde düşündüm, bazı yerlerde ise içim ısındı. Özellikle empati duygusunu güçlendiren bir kitap olduğunu düşünüyorum. Çocukların dünyasını anlamak isteyen herkesin okuyabileceği, kısa ama etkisi uzun süren bir hikâye.

Bir doktorun hastalarının hayat hikayelerini anlatması ne kadar doğru bunları kitaba çevirmesi ne kadar etik tabi ki tartışılır ama bunlara rağmen bütün kitaplarını alıp okudum. Bu kitap şunu gösteriyor ki insan hiç bir ortak yönü ortak acısı olmadan da bir kişinin acısını çok fazla özümseyip içselleştirebilirmiş. Hayatta insanın boğazının kurudu tükürüğünün boğazında düğümlendiği anlar olur ya işte sizde tanımadığınız bu kızın hayat hikayesini okurken gözlerinizden yaşlar akacak bir eliniz ağzınızda bağırmamak için dururken nefesi bile zor alığınızı hissedeceksiniz. bu acılar üzerine çok söz söylenir ama önce kitabı okumalısınız.