Onaylı Yorumlar

"Ciddi işlerin de mizahı olur" dedirten;
bitirmeden elinizden bırakamayacağınız güzellik ve akıcılıkda harika bir eser...
Kitabın baş kahramanı olan Aden'in beni etkileyen onca cümlesindeki favori tespiti ise "Keşke herkes kendi mahallesiyle ilgili mizaha ortaknolabilse" sözü olmuştur.
Bitirirken:
Hayatınızı mizah kılabilmenizi; işe ise, bu kitaptan fazlaca edinip çevrenize hediye ederek başlamanızı temenni ederim.
Böylece mizah yayılır, önce yazarı kazanır, sonra siz kazanırsınız ve en çok da bu günlerde muhtemel karamsar düşüncelerde olan dostlarınızın yüzünde oluşacak tebessümle insanlık kazanır.
İyi okumalar dilerim.

ben kitabı değil o beni bitirdi resmen. ilk başlardan ortalarına doğru bunu neden bu kadar abartmışlar diye düşündüm bunun sebebi de full mektuplardan ilerlememiz. sanki bi bilgisayar içerisinde ya da tek ortamda gecen filmler/diziler gibi hissettirdi. daha sonra Sybil’le bağ kurmaya başladığımı farkettim(belirtmeliyim ki bence bağ kurulması ve yakın hissedilmesi zor bi karakter). kitabın sonlarına doğru okurken aynı zamanda kendi hayatımı, tüm hayatım boyunca ne yaptığımı, ne yapacağımı sorguladım. yaşlılığımda geriye dönüp baktığımda güzel ve dolu dolu bi hayat geçirmem için çabalamalıyım düşüncemi ortaya çıkardı bu kitap. şu anda sahip olduğumuz aslında çok büyük lükslerin sırf sahip olduğumuz için basitleştiğini düşündüm. 70 küsur yıl kadar onunla olan ve bir çok başarısına eşlik etmiş olan görme yetisini 70 yaşından sonra yavaş yavaş kaybetmesi bana çok farklı hissettirdi. bununla beraber hayatının belki de en büyük ve en önemli parçasını, yazmayı da, beraberinde yitirdi.

Etkileyici ve samimi bir anlatı. Askı Sütürleri, bir hekimin mesleki deneyimleri üzerinden hafıza, dostluk, aşk, yalnızlık ve hayat üzerine düşündürüyor. Sade, edebî ve içten diliyle okuru kendi geçmişiyle de buluşturuyor.

Kitabın en sevdiğim yanı, büyük sözler söylemek yerine küçük ayrıntılardan büyük anlamlar çıkarabilmesi. “Askı sütürleri” de bu anlamda güçlü bir metafor: İnsan hayat boyunca kimi zaman görünmez bağlarla, kimi zaman dostluklarla, anılarla ve umutlarla ayakta kalıyor.

Okunmaya, üzerinde düşünülmeye ve yeniden dönülmeye değer bir kitap.

Üçüncü sınıfa geçen oğlum bu yaz okudu ve kitabı elinden bırakmadan, büyük bir merakla tamamladı. Özellikle deniz altındaki eğlenceli dünya, renkli karakterler ve macera dolu anlatım çok hoşuna gitti. Kitabın çocukları sıkmadan okuma isteği uyandırmasını çok değerli buldum. Eğlenceli bir hikâyenin içine merak, keşif ve arkadaşlık gibi güzel temaların yerleştirilmesi de kitabı daha anlamlı kılıyor. Oğlumun okurken bazı bölümleri bana heyecanla anlatması, kitabı gerçekten sevdiğini gösterdi. Yaz tatilinde çocuğuna hem keyifli vakit geçirtecek hem de severek okutacak bir kitap arayanlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim. Özellikle macera ve eğlenceli hikâyeleri seven çocukların ilgisini çekeceğini düşünüyorum.

Uyku Atlası, kelimelerin en ince ayrıntısına kadar işlenip dantel gibi örüldüğü, görselliğiyle de metni tamamlayan çok zarif bir kitap. Kolajları, çizimleri ve anlatımı birbirine öylesine güzel eşlik ediyor ki sayfalar arasında dolaşmak başlı başına bir keyfe dönüşüyor.

Çok severek okudum. Bana kalırsa okul öncesinden ziyade kendi okumaya geçmiş çocukların rafında durması, ara ara eline alıp sayfalarını karıştırması, bazı cümlelerin ve görsellerin üzerinde yeniden durması gereken bir kitap. Her okuyuşta başka bir ayrıntısını fark ettirecek, tatlı ve incelikli bir dünya kurmuş.

Bu kitabı gerçekten çok sevdim. İlk okumaya başladığım andan itibaren beni kendi içerisine aldı, çok akıcıydı.

Bağlanma travmasının çocuklarda nasıl ortaya çıktığını, davranış problemleriyle nasıl karıştırılabildiğini ve güvenli bağlanmanın yeniden nasıl inşa edilebileceğini çok anlaşılır bir şekilde anlatıyor.

En sevdiğim tarafı ise sadece bilgi vermekle kalmaması. Öfke patlamaları, endişe verici davranışlar, bağ kurmakta zorlanma gibi günlük hayatta karşılaşabileceğimiz durumlar için uygulanabilir örnekler, örnek cümleler ve çalışmalar da içeriyor.

Çoğu yerin altını çizdim. Biraz rehber, biraz uygulama kitabı gibi.

Ben çok beğendim, özellikle çocuklarla çalışan uzmanlar ve ebeveynler için tavsiye ederim.

Kitabı gerçekten sevdim. Bir terapist ve bir kadının konuşmalarına yer verilmiş ancak olayı, ne yaşadıklarını, kim olduklarını bilmiyoruz. hayat içerisinde zorlandığı ya da travmatize olduğu durumlardan çıkamadığı kısımları okuyucuya göstermeden aktarılmış. Teslimiyet ve inanç noktasında çok güzel bir rehber sayılabilir bu yönüyle. Ben çok sevdim. Bir kurgu yok kitapta ama anlatılanlar, örnekler vs çok güzeldi. Akıcı değildi ben bunu hayatı yoran konuların verdiği bir ağırlık olarak görüyorum. Zor bir konu anlatılıyorsa kitabı okumak da zor gelebiliyor ve o kısımları genelde yavaş okuyorum. Bu da rahatsız etmedi hatta güzel bir seyir oluşturdu. Okuyacaklara tavsiye ederim.

Melisa Kesmez'in öyle bir kalemi var ki başladığınızda bırakmak istemiyorsunuz. Bir sonraki sayfada ne olacağını, karakterin ne hissedeceğini merak ediyorsunuz. Bir olayı, bir duyguyu ya da bir düşünceyi anlatma şekli o kadar güçlü ki okurken siz de onun içindeymişsiniz gibi oluyor. Sanki onun üzüntüsünü siz de hissediyor, yaşadıklarına siz de ortak oluyorsunuz.

Melisa Kesmez'le ilk olarak Nohut Oda’da tanışmıştım. O kitabı okurken insanların yaşadıkları beni biraz etkilemişti galiba çünkü ilk başta çok sevemedim sanmıştım. Sonra durup düşününce aslında beni etkileyen şeyin tam da yazarın kalemi olduğunu fark ettim.

Bu kitapta da yas sürecinde, hayallerini belki geride bırakmış, belki de hiç kuramamış, zamanla biraz kendini unutmuş bir kadının yeniden yaşama dönmesini okuyoruz.

Ben gerçekten çok etkilendim. Bitirdikten sonra bir süre daha kitabın içinde kaldım sanki hatta birkaç gün daha Türkan’la yaşayacağım gibi duruyor. Çok sevdim, tavsiye ederim.

Bir tane martının gözünden her şeyi önkabulle kabullenmiş bir sürünün içinden kendine inanarak ve bazı zorluklara da katlanarak ayrılıp gitmenin ne demek olduğunu anlatan güzel bir hikaye. Aslında bizi özelde ise bence bizim toplumu anlatan bir kitap diyebilirim kafa yapısı olarak. Sen bir şey yapmaya niyetlendiğinde ve adım attığında önce başta ailen ve sonra çevrende bilgisi//tecrübesi olmayan ama her konuda fikri olan tipler başlar akıl vermeye. O olmaz, yapamazsın, boşuna uğraşma... ardı arkası gelmez bu akıl vermelerin. Ama ne zamanki onları dinlemez ben bu işi yaparım diyerek azimle o işe girişip başarıya ulaşırsanız kalkıp bir tanesi de tebrik etmez, çıkarları varsa sana yanlarlar sadece. Eğer başarısız olursan "ben demiştim zaten" naralarına da hazır olmanız gerek. Ama neticede bence hayat herkesi ciddiye alıp dinlemek için çok kısa, aptallar da yaşlanır nitekim. O yüzden hazır olduğunda doğru olduğuna inandığın adımı atman gerek çevreye kulak tıkayıp.

Kitabı bir kız babası olarak okudum. Kitabı bitirip kapattığım zaman dakikalarca insanlığı sorguladım. Ve duygularıma hakim olamayıp göz yaşlarına boğuldum.

kitap beni o kadar derinden etkiledi ki elimden bırakamadım. Zavallı diana keşke ebeveynlik şuurunda olan bir ailen olsaydı.

Kitap Fransada yaşanmış gerçek bir hayat hikayesi baz alınarak yazılmış. Zavallı diananın yaşadıklarını okurken acaba dünyada kaç çocuk bu muamelelere maruz kalıyor diye düşünmekten, üzülmekten kahrolmaktan kendimi alamadım.

Kendisini dünyaya getirdiğin bir günahsız çocuğa eziyet etmek hangi akla hangi vicdana sığar. Madem bu çocuğu sevmeyecektin neden onu dünya'ya getirdin. Üstelik bu bir çocuk daha doğruyu yanlışı bilmeyen bir insan. Kitap beni derinden etkiledi. Çocuğun yaramazlık yaptığı vakit kızarsın anlatırsın uyarırsın yeri geldiğin de dozunda ceza verirsin ama çocuğa işkence etmek ne demek. Zaten dini bi kenara bıraksak bile böyle bir muameleyi insan vicdanı kabul etmez.