Onaylı Yorumlar

Öncelikle çocuklar ve gençler olmak üzere, yetişkinlerin de “düşünme ve sorgulama” becerisini geliştiren gelmiş geçmiş en iyi kitaplardan birisi olan Felsefe Makinesi’nin yazarı Peter Worley’in bir başka şaheseridir bu kitap. Homeros’un Odysseia’in Truva’ya gidişi ve vatanı Yunanistan’a geri dönüşünün anlatıldığı destan, muhteşem bir şekilde küçük öykülere bölünmüş. Her öyküden sonra, o öyküdeki temel konuya göre sorular düzenlenmiş. Savaş nedir? adalet nedir? mutluluk nedir? liderlik nedir? bir insan niye yaşar? gibi sorgulamaların olduğu dehşet bir kitap olmuş. Felsefe Makinesi ve Felsefe Gemisi’nin, bir çocuğun veya bir gencin felsefeye olan yatkınlığını ölçmenin çok üzerinde bir etkisi var: Düşünmeyi/Tefekkürü öğretiyorlar. Üst düzey çeviri ve sayfa düzeni için, çevirmeni, yayınevini ve bu kitabı satışa sunan Kitapyurdu’nu tebrik ederim. Bütün ilkokul öğretmenlerine, anne babalara veya eğitim alanında çalışan herkese şiddetle öneririm. Muhteşem.

Çağan Irmak'tan bu kez kardeşim ve ben hikayesi.. Ayrılıştan kavramların içlerinin aslında ne kadarda boş olduğunu, aslında onların bizlerin onlara yüklediği anlamlarla anlam kazandığını öğrendim. Nitekim çoğu kişinin kulağına sevimsiz gelen "ayrılış" kelimesi kimileri için kurtuluş hatta başlangıç anlamı taşıyor. Kitapta baş karakterler olan yapışık ikizler için de ayrılış kelimesi aslında hayatla birleşme anlamı taşıyor.. Kitap boyunca ikizlerin yaşam mücadelesine tanıklık ederken, öte yandan da yan hikayelerle diğer karakterlerin hikayelerine ortak oluyoruz. Benim için bir çırpıda biten, Sarsıcı bir Çağan Irmak hikayesi oldu "Ayrılış"

Yazarı edebi yazım tarzı için okuyorum. Kitaptaki bazı duygusal durumlar ve kişisel düşünceler çok abartılmışsa da bunu edebiyata bağlayabiliriz. Özellikle tarih hakkında herkes kendi bakış açısında yazıyor. Şafak'ın bakış açısını herkes biliyor bu kitapta da bir farklılık yok. Ada karakteri yaşı gibi davranmıyor biraz histerik bu histerikliği de direk edebi kurguya otursun diye fırtınalı bir içses yaratmış. Genel anlamda güzel bir eser ama "hemen her şeyi bırakıp okuyayım ne olacak acaba" etkisi yaratmadı bende. Sürükleyici değil normal bir anlatı diyebiliriz. En iyi yerleri de İncir ağacının kısımlarıydı. Hatta alıntıladığım yerler özellikle ağacın bakış açısıydı. Tabi farklı yaş gruplarının etkileneceği farklı cümleler muhakkak olacaktır.

Kitabı okuduktan sonra bir alışkanlık edinme defterine ihtiyaç duyduğumu fark ettim. Alışkanlıklarımı gözden geçirmenin, daha düzenli takip etmenin faydalı olacağını düşündüm. Bu sayede hangi alışkanlığımın bana ne kadar fayda sağlayacağını daha net görebileceğim. Kitapta da belirttiği gibi hedef belirmekten daha çok sisteme odaklanacağım. Siz de kötü alışkanlıklarınıza son vermek daha iyi alışkanlıklar edinmek istiyorsanız bu kitabı okumanızı, alışkanlık edinme defteri tutmanızı tavsiye ederim.

1. Mutlaka okunması gerekiyor. Herkes mi? esasen artık hayır. Artık felsefe ve sosyal bilimler alanında çalışanlar için elzem bir kitap, çünkü, tam o zaman, 19. yüzyılın sonunda bir anti-kutsal kitap yazma girişiminin gözünden erdemi, ahlakı ve ilişkin algıları görebilmek için... Neden erdemi didikliyordu Nietzsche? Kapitalizmi besleyen protestan ahlakının içinde filizlenen riyayı mı keşfetmişti? Güzel. Peki, 4. Reich'ın Zerdüşt'ü "kullandığını" biliyoruz. Kitapta nasıl kullandığını görebiliyor muyuz?
Felsefe donanımım son akşam yemeği davetlilerini deşifre etmeye yetmedi. Ancak soru şu: Acaba yazar Tavasin'i okudu mu? Çünkü zerdüştün dediği oldu;; erdem yürürlükten kalktı, her şey birer kudret ilişkisi oldu, gün o gündür. Peki, kim kazandı? Sahicilik mi, üst insan mı, yoksa Mephistopheles mi?

Bireyin varoluş sorunları ile metropolde yaşamanın zorluklarını bir araya getiren distopik bir eser. Yine bilinç akışı yöntemi ve üst kurmacanın olanaklarını kullanmış. Bu sefer bir seri katil profili yaratmak için. O katilin peşinden hem İstanbul’da gezecek hem de bilimsel - felsefik bir bakışın rehberliğinde göçmenliği, ötekiliği ve yabancılığı anlamaya çalışıp yorumlatıyor. Yeri geldi mi öfkelendiren, yeri geldi mi gülümseten, bazen coşkulu bir sevişmenin tutkusunu hissettiren, çoğunlukla "işte bütün bunlar gerçekten oluyor" dedirten farklı bir kitap olmuş. Özellikle şu kitaplarla olan yakınlığı çok hoşuma gitti. 1984, Otomatik Portakal, Cesur Yeni Dünya…

Borsa yatırımcılarının okuması gereken bir kitap ama içinde yer alan formüllerden kaçını kullanabilirim derseniz bence bir iki formül belki günümüz piyasa koşullarına uygulanarak kullanılabilir. Kendisi de bir röportajında zaten bu formüllerin o günün piyasa koşullarına uygun olduğunu bugün farklı formüller kullanılması gerektiğini belirtiyor. Ama yine de sizi hatalı kararlar almaktan sakındıracak bilgiler barındırıyor. Haddim olmayarak bu kitabı okuduktan sonra Morgan Housel'in paranın psikolojisi kitabını da okumanızı tavsiye ederim. İkisi arasındaki bağlantıyı kullanarak daha sağlıklı yatırımlar yapmak mümkün.

Patates Jazzı kitabı gerçekten ilginç bir kitap! Patatesin müziği olur mu, bilmiyorum ama yazar bunu öyle güzel anlatmış ki sanki her patatesin bir hikayesi var. Kitap, doğumdan ölüme kadar olan annelik bağını ele alıyor ve bu bağ çok karmaşık. “Çirkin” bir çocuğun gözünden anlatılan bu hikayeler, ilk aşkın acılarını ve çirkinliğin etkilerini gösteriyor. Ortak karakterler sürekli kaybolup geri geliyor, bu da okumayı daha eğlenceli hale getiriyor. Hüzünlü ve ironik öyküler, annesini unutmayan herkes için bir şeyler söylüyor. Okuduktan sonra kafamda birçok soru kaldı, bence kesinlikle okunması gereken bir kitap!

Nevi şahsına münhasır, kitabı anlatmaya buradan başlamak gerek herhalde. Mogador beşlisi ne zamandır listemde okunmayı bekliyordu, ve başladım. Tam olarak nasıl anlatmalı, tanımlamalıyım bilmiyorum. Ama hoş, Meksikalı bir yazarın Fas’a dair yazması bile başlı başına afallatıyor insanı. Bir şeyler hayli kurmaca ama yoksa değil mi? sanırım seri ilerledikçe artık Fas’tan biri olacağız. şu bir gerçek ki, hayal ya da değil Fas’a elinizde bu seriyle gidip, iz peşinde koşmak isteyeceksiniz, en azından bende durum bu olacak gibi.

Geçtiğimiz ay yolum Ankara'ya düştü. Müzeye dönüştürülen Ulucanlar Cezaevi'ni gezdim. Bu gezi bana yazar Feride Çiçekoğlu'nun 72'de ODTÜ Mimarlık Fakültesi'ni 1.likle bitirip 73'de Fullbright Bursu ile ABD'ye gidip 76'da Dr. ünvanı ile geri döndüğünü, üniversitede hocalık yaparken 80 ihtilalinde solculuktan tutuklanıp, işkence göreceği Mamak Cezaevi'ne gönderildiğini, ardından tutukluluğunun son 2 yılını Ulucanlar'da geçirdiğini ve romanını da burada yaşadıklarından esinlenerek yazdığını hatırlattı. İlk okumamdan neredeyse 35 yıl sonra eseri yeniden okudum. Küçük Barış'ın tahliye olan İnci' ye gönderdiği mektuplar sosyalist bakış açısı ile ülkemizin yönetim felsefesine ve bu felsefeyi içselleştiren toplumumuza eleştiriler içeriyor. Kara mizahın zirvesindeki bu roman Romain Gary'nin Onca Yoksulluk Varken romanını da andırıyor. Okunmalı.