Onaylı Yorumlar

Çizimler çok güzel. Çocukların ilgisini çekebilecek şekilde rengarenk. Hem gerçekçi hem hayalperest. Ama hikaye için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Bir çocuk, dedesiyle birlikte denize balık tutmaya gider. Oltasına balık haricinde pek çok şey takılır. Ama buna mutsuz olmaz. Çünkü hayat karşısına, aradığı şeyleri başka bir surette çıkarır. Denizden çıkan müzik kutusu, dürbün ya da diğer eşyalar onu mutlu eder. Masal dünyası açısından oldukça romantik bir yaklaşım.

Ancak gerçek dünyaya döndüğümüzde gerçekten öyle mi? Denizlerimiz acımasız bir şekilde kirletilirken, küçücük beyinlere bu durumu masallaştırmak ve güzellemek ne kadar doğru? Denizden çıkan çöpleri bu kadar romantize eden küçücük bir beyinden, büyüdüğünde denize çöp atmaması beklenebilir mi? Ve son bir soru: Çocuk kitabı yazarken bu tarz öğretilere dikkat edilmesi gerekmez mi?

İnsanın yaşadıkları kadar yaşamadıkları, söyledikleri kadar anlatmadıkları da insana yük olur bazen.
Hayatın farklı zor yanlarını görmüş ve birbirlerini tanımayan iki insan olan Selime Teyze ile Meltem'in karşılaşarak karşılıklı hikâyelerini anlattıkları duygu yüklü bir kitap Şermin Yaşar'ın eğlenceli diliyle bizlerle.
Bu kadar duygu insana yük edilmeden nasıl anlatılır, tebessümle okunan kitabın sayfalarında insan yüreği nasıl sızlatılır bilmiyorum. Şermin Yaşar farkına vardırmadan çocukların ve yaşlıların dünyası ile ilgili öyle güzel dersler vermiş ki alınıp okunası, okunup hediye edilesi bir kitap olmuş.
Kalemine sağlık.

Bir bahçe düşün. Çorak ama kendi içinde bir ritmi var. Kırılanların, kaybolanların, susmayı seçenlerin sığınağı.
Orada her çiçek, bir yara izinden doğuyor. Her diken, geçmişin sessiz tanığı.
Ben bu kitabı okurken bir yerlerde kendimi buldum.
Belki yorgunluğumda, belki artık affedemediğim şeylerde.
Ama sonra fark ettim — bazı bahçeler, yeşermese de yaşar.
Ve bazı insanlar, sarsılsa da dimdik kalır.
“Sarsılmışlar Bahçesi’nde Şenlik”, tam da bu yüzden güzel:
Yıkılmış bir kalpten bile yankılanan yaşam isteğini unutturmuyor.

Melisa Kesmez’den okuduğum üçüncü kitap, 2018 yılında yayımlanan ve beş öyküden oluşan Nohut Oda oldu. Biri dışında diğer öyküleri severek okudum. Peki, ne anlatıyor bu hikâyeler?

Gidenin ardından kalanı değil, kalanın içinde kalanları, ev dediğimiz şeyin yalnızca bir mekân değil, bir his olduğunu; bir eşyaya, bir kediye, bir boşluğa sinmiş geçmişi; büyüyememiş yetişkinleri, sevgisiz büyüyen çocukları, baba-kız arasında kurulmamış bir ilişkiyi; hiç yaşanmamış anıların eksikliğini, deprem gibi fiziksel bir yıkımla, duygusal çöküntülerin nasıl benzer titreşimler taşıyabildiğini…

Anlatım tarzı ters köşeydi. Hikâye bir yöne doğru gidiyor gibi görünürken, bir cümleyle başka bir yerden yakalıyor okurunu. Bunu yaparken de kaleminden kırılganlık ve hüzün akıyor yazarın.

Sonuç olarak Nohut Oda, içten, sakin ve incelikli bir kitap. Öykü severler için güzel bir seçim olabilir.

İstanbul’da 1980’lerde başlayan hikâye, 2016’ya kadar uzanıyor. İlk bakışta Peri’nin kendini bulma ve arayış hikâyesi gibi görünse de, yazar diğer karakterlere de kusursuz bir biçimde yer veriyor. Roman, tek bir kişinin iç dünyasına sıkışmadan, dönemin toplumsal ve kültürel atmosferini de incelikle yansıtıyor.

Elif Şafak’ın felsefesini Mevlânâ’nın şu sözüne benzetiyorum:
“Aramakla bulunmaz, ama bulanlar da arayanlardır.”
Bence yazarın okuruna vermek istediği mesaj da tam olarak bu: Aramanın, sorgulamanın önemi. Sorgulamadan inanmanın, bir şeye körü körüne bağlanmanın anlamsızlığı.

Romanın en güçlü yanı, içsel yolculukları bir felsefi derinlikle anlatması. Karakterlerin her biri bir “arayış” içinde: kimisi Tanrı’yı, kimisi anlamı, kimisi geçmişini. Ama hepsi sonunda aynı yere dönüyor: insanın kendisine. Bu da romanı yalnızca bir hikâye olmaktan çıkarıp, bir aynaya dönüştürüyor.

Çok güzel, çok sarsıcı ve çok etkileyici bir roman. Başından sonuna kadar insanı sarıp sarmalayan kolay kolay da bırakmayan bir kitap.
Her bölüm ayrı güzel, her bölüm ayrı etkileyici. Dişi kurdun çevresinde gelişen farklı ama birbiriyle bağlantılı olay örgüsü çok güzel kurgulanmış.
Kader ile ilgili görüşleri, iyi ve kötünün bitmeyen mücadelesi ve bunların yanında uçsuz bucaksız Kırgız Bozkırı'nın; Akbar'a, Abdias'a ve Boston'a yaşam hakkı tanımaması çok etkileyici bir dille kaleme alınmış.
Son bölüm için yorum yapmaya kelimeler yetmiyor. Her okur bu eserden heybesindeki kadar bir şeyler alacaktır.

Uzun zamandır okumayı düşündüğüm yazarlardan biri olan Ayn Rand’ın okuduğum ilk kitabı. Distopik öykü olarak tanımlansa bile bence yaşadığımız zamanda kendi hayatımıza dairde bakış açınızı etkileyecek bir kitap olduğunu düşünüyorum. Her ne kadar kitapta ilk baştı biz kavramından ben kavramına geçiş yapılmış olsa bile, ben kavramının devamında oluşturmak istedikleri içinde yine toplumsallık bulunan bir bakış açısı mevcut. Farklı bakış açılarının ve düşüncelerin bulunduğu öğretici bir kitap. Yazarın diğer kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum.

“Paylaşılmamış bir şeyim var mı benim acaba? Evet, gerçekten paylaşılmamış, paylaşmadığım, sömürülmemiş, çalınmamış, istismara uğramamış, el sürülmemiş el uzatılmamış bir şeyim var mı benim? Emeğim, Ekmeğim, toprağım, kabiliyetim, bilgim, kalemim, sazım, sözüm…”
diye başlayan kitabı bir solukta okudum. Sosyal medyada gördüğüm tavsiye üzerine aldığım ve okuduğum, pişman olmadığım gayet güzel bir kitap. Daha ilk satırlarından kitap seni içine çekiyor. Kalemine ve yüreğine sağlık Kemal Şükrü Sevindik.

Çocuklar tarafından çok sevilerek okunan Mert Arık’ın Robonlar kitabını Maarif Model kapsamında öğrencilerimle beraber okuduk. Çarşamba günü de değerlendirme toplantısını yapacağız. Güzel bir kitaptı.

Kitapta özgürlük sıkça vurgulanmış, zorbalığın tüm canlılar için ne kadar yıpratıcı olduğu üzerinde durulmuş. Robotların her birinin ayrı ayrı hikâyeleri güzel şekilde ele alınmış. İsimlendirmeler de çok tatlı olmuş.

Güzel bir hikâyeydi fakat belki çocuklar için, zorbalığa uğradıklarında yapabilecekleri tek şeyin bulundukları yerden kaçma fikrini oluşturabilir. Bu konuda belki yazarın daha net bir ifadesi olabilirdi.
Öğrencilerimin çokça beğendiği, hemen ikincisini de alıp okudukları bir kitap oldu.

Anlattıkları, düşünce gücünün hayat üzerindeki etkisini sorgulatıyor. Eğer her şey gerçekten bu kadar mümkün olsaydı, belki de tıbba ihtiyaç duymadan birçok şeyi zihnimizle çözebilirdik. Yine de bakış açısı kazandıran, merak uyandıran bir kitap. Dili de oldukça sade. Kişisel gelişim kitapları arasında en iyilerinden kesinlikle. Okuyan herkeste büyük farkındalıklar yaratacağına eminim. Tekrar tekrar dönüp üzerine aldığım notlara baktığım bir kitap, herkesin hayatının bir döneminde bu kitapla yollarının kesişmesini diliyorum