Onaylı Yorumlar

Saklı Resimler her ne kadar “yılın korku kitabı” olarak geçse de, bence korkudan çok psikolojik gizem tarafı ağır basıyor. Paranormal olayları anlatan film ve kitapları seven biri olarak, kitabı gerçekten başarılı buldum. Ama açık konuşayım, korku kısmı beklentimi karşılamadı. Öyle tüyleri diken diken eden bir atmosfer yoktu ancak kitabın anlatımı çok akıcıydı, elimden bırakamadım desem yeridir. Karakterlerin iç dünyasına yapılan kısa dokunuşlar, özellikle Mallory’nin geçmişiyle yüzleşme süreci, hikâyeye derinlik katmıştı. Final kısmıysa tam anlamıyla ters köşeydi ve beni gerçekten şaşırttı.

Sonuç olarak, Saklı Resimler korku beklentisine giren okurlar için tatmin edici olmasa da, gizem, merak ve psikolojik gerilim sevenlerin kesinlikle okuması gereken bir kitap. Ben okurken keyif aldım.

Tefsir derslerini keyifle dinlediğim Firuzan Çetin'den; nokta atışı, okurken sıkmayan, akıcı, anlaşılır dili ve naif bir üslubu olan, incecik ama gönülde yeri kocaman, çok kıymetli bir eser.
İnsan ömrünün 5 vakit namaz şeklinde tasvir edilmesi konulu, "Hepimizin hayat hikayemizin yazarı olduğumuz şu dünyada, ayak izlerimizi hayat izlerimize dönüştürebilmenin yollarını sizlerle paylaşmaya çalıştım." dediği bu ilk yazılı çalışmasını kutluyorum hocamızın.
Ayrıca; kapak tasarımı ve iç sayfalardaki çizimlerin zarifliği adına, kitapta emeği geçen herkesi ayrı ayrı kutluyorum.
Yolu açık, okuru, istifade edeni bol olması duasıyla..

Romanın baş kahramanı Süreyya geçmişinden dolayı yalnız ve özgür bir yaşam anlayışını tercih edecektir. Hayatına girenler, çıkanlar ve çıkarılanlar olacaktır. Ancak hiç biri onun düşüncelerini bir telefon ile hayatına ani giriş yapacak olan annesi kadar etkilemeyecektir.
Süreyya yazar olarak harika romanlar yazacak ancak bunları hiç bir zaman kendi adıyla yayınlamayacaktır. Yazarın kitabında kahramanın yazdığı romanlara yumuşak geçişler yapması ve dönemin siyasi, ekonomik, sosyal ve sanat olaylarını kısaca ele alması kitaba ayrı bir güzellik katmış diye düşünüyorum.

Okurların yazmış olduğu yorumları okuyarak kalemiyle tanıştığım yazarın kitapları kısa sürede kitaplığımda yerini aldı.

Eğitim fakültesi mezunu olarak amfilerde ismini duyduğum bir yazardı. Bence bizim kanayan bir yaramız. Çocuklukta yere çöp atmamasını kazandırmak için çeşitli metalarla teşvik edilen o çocuklar büyüdüğünde metalara bağımlı hale geliyor ve acınası ki topluma girdiğinde o ana baba şefkatini bulamıyor. Bu durumda kimlik karmaşası yaşayan bireylerden teşekkül ediyor. Temel sorun tam da çocuklukta ve bence anne karnında başlıyor. Ah bu cezalar ve ödüller. Araçtan amaca dönen bu ögeleri doğru ve dozunda kullanmak şart.

Cemile, sade ancak etkili bir hikaye anlatıyor. Fabrika duvarlarının ardında ezilen emekçilerin, umutla yıpranmış bir kuşağın sesini okudum. Orhan Kemal'in dili yalın, duygusu yoğun, süslü betimlemelerden uzak, insanın ve toplumun gerçeğine odaklı bir anlatım kuruyor. Cemile'nin bakışlarında, yoksulluğun gölgesinde filizlenen insan onurunu, sevmenin ve direnmenin sade güzelliğinin harmanlandığını görüyoruz. Aynı zamanda hem kırılganlık hem de kararlılık var. Her sayfada insan, kendi içindeki direnci ve yaşamın yüküne rağmen ayakta kalmanın anlamını yeniden hatırlıyor.

O, hayatın dar sokaklarında bile zarafetiyle yürüyen bir kadındı, yorgun ama asla yenik değil.

Yazarın çok beğenerek okuduğum bir romanıydı. Hatta okurken sıklıkla, dizisi olsa muhakkak izlerim diye de düşündüm.
Roman kurgusu 1900'ler ve günümüz diyebileceğimiz yıllar arasında sıçrayışlarla ilerliyor. Fransızca öğretmeni Özge, eşiyle İstanbul'a dönmüş, evliliğini ve hayatını sorgulamaya başlamıştır. Bu arada babasının yatırım amaçlı aldığı eski bir yalıda oturacaktır. Özge yalının bodrum katını ve müştemilatını temizleyip tasnif ederken bir hatıra defteri bulur. Bundan sonra da defterin sahibi Buğlem Hanım'ın hayaletiyle beraber yaşayacaktır. Ta ki olaylar çözümleninceye kadar. Kendi aile geçmişi de yer yer hikayeye dahil olur, Kurtuluş Savaşı'nın İstanbul'a etkileri görülür, bir kaç kere okuyucu ters köşeye savrulur, roman boyunca sıklıkla "alacakaranlık" etkisi yaratılır Ben kesinlikle çok beğendim. Keşke tv lerde veya dizi-film kanallarında kısa dizisi de yapılsa. Ama kısa yani, ben uzayınca sevmiyorum. Okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum

Türkçe alanında Yüksek Lisans eğitimim esnasında öğrendiğim, geç öğrendiğime üzüldüğüm fakat keşfetmem dolayısı ile de mutlu olduğum sayfa sayısı az ama anlattığı değer kocaman olan o güzel kitap: Farkında. Günümüz dünyasında farklılıkların dezavantaj ve türlü kötü ithamlarla anıldığı günlerde özellikle okumak, çocuklarımıza okutmak gerektiğini düşünüyorum. Çünkü milyarlarca kişinin olduğu bu dünyada herkesin farklı bir rengi var. Bu renkler yalnız başına bir anlam ifade etmiyor. Birlikte olduğunda ise olağanüstü bir tablo ortaya çıkıyor. Bu tabloyu izlemek gibiydi bu eser. Çizimleri ve geniş boyutu ile çocuklarımızın da kullanımına uygun üstelik. İlkokul düzeyinden başlayarak tüm çocuklarımıza, velilerimize önerimdir. Farklılıklarımızla ve kitaplarla kalalım. İyi okumalar.

Zaman zaman günlükler okurum. Günlükleri hem daha öznel hem de daha sevimli, cana yakın bulurum. Yine aynı şekilde bu içten samimi günlükleri; şiir, hatıra ve deneme havasında okudum. Daha çok gür sesli şiirleriyle tanıdığımız Ahmet Doğru hocanın, diğer edebi türlerde ki ürünlerini de gayet başarılı bulduğumu söyleyebilirim. Günlüklerde yaşanılanlar ve düşünceler açık ve serbest bir şekilde ifade edildiği için makbul olan yazarının ölümünden sonra günlüklerin yayınlanmasıdır. Yazarı hayatta iken yayınlanan günlüklerde bazı kaygılardan dolayı günlük içeriğindeki samimiyet sekteye uğrayabilmektedir. Öyle ya yazarın hayatı, kırılganlıkları, sıkıntıları, aşkları gibi birçok yaşanmışlığı içermektedir. Yine de yazar hiçbir kaygıya mahal vermeden cesaretle, içtenlikle kalemini kullandığını görmekteyiz. İyi okumalar dilerim.

Tarık Tufan’ın Gece Açan Çiçekler romanı bence yazarın bugüne kadar yazdığı en derin, en iyi eseri. Hikâyenin dokusu o kadar içe işliyor ki, okurken sadece bir roman değil, bir ruhun yankısını dinliyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Halide’nin kardeşleriyle yaptığı konuşmalar, hayatla bağı çoktan kopmuş bir insanın iç hesaplaşmasını o kadar yalın ama vurucu bir dille anlatıyor ki, her sayfa bir yara izi gibi kalıyor insanda. Bir yerde Halide şöyle der: “Yalnızlık her gün yeni çehrelerle, yeni sızılarla kendini çoğaltıyor. Öyle ki, saf ve gerçek yalnızlığı bu dünyada ilk ben keşfetmişim gibi hissediyorum.” Bu cümle romanın kalbini özetliyor aslında — insanın kendi karanlığıyla baş başa kalışını. Yazarın dili hem kırılgan hem güçlü; ölüm, hafıza ve pişmanlık arasında dolaşan bir sükûneti var. “İnsanın hafızası zalimdir. İntikam peşinde koşarcasına en çok ölürken eziyet eder.” cümlesi ise kitabın ruhunu mühürlüyor. Çok dokunaklı, çok insanca bir hikâye.

Bir insanı yakından tanımak yük müdür? Yazara göre biz insanlar birbirimize bazen sığınak, bazen ayna, bazen de sadece sessiz bir eşlikçi oluruz. İşte bu kitap yıllardır aynı evi paylaştıkları halde birbirini tanımaya çalışmamış iki arkadaşın hayatını konu ediniyor. Arkadaşlık, öğrenci evi, üniversite hayatı, manevi çalkantılar, toplumsal sorunlar, geçmişin yaraları, yalnızlık, vicdan, azim, fedakarlık, umut…Hikayenin yaşanmışlığı esere ayrı bir kıymet katıyor. Yazar ortam tasvirlerini yaparken eşya ile insan ruhu arasında irtibat kurmamızı sağlıyor. Tanımadığım bir yazarı okurken tereddütlerim vardı. Yazarın ilk kitabı olmasına rağmen gayet başarılı bir roman olmuş. Yazar görmediğimiz, göremediğimiz, görmezden geldiğimiz sıkıntıları, dertleri, yaraları anlatarak farkındalık oluşturmaya çalışırken bizi duygusal bir hikayeye davet ediyor.
“Meğer hayatın kendisi gibiymiş; değersiz sandığımız detaylar, bir gün karşımıza en kritik soru olarak çıkabiliyormuş.”