Onaylı Yorumlar

Her yaştan okura hitap eden, kısa ama kıymetli bilgilerle dolu bir eser.

Kitapta Ömer’in yaşam öyküsü; ayet ve hadislerle harmanlanarak hikâye formunda anlatılmış. Yazarın anlatım tarzı, özellikle çocuklar için verilen mesajların hem anlaşılır hem de kalıcı olmasını sağlıyor.

Çocuk yetiştiren ailelerin ve çocukların birlikte okuyabileceği bir kitap. Doğru ile yanlışı, helal ile haramı öğretmeye yardımcı olurken manevi duyguları da güçlendirmeye katkı sağlayacaktır.

“Davetli Listesi”ni okurken başta klasik bir düğün hikâyesi gibi başlayıp bu kadar karanlık bir yere varacağını tahmin etmemiştim. Lucy Foley yine kapalı bir ortam, sınırlı karakterler ve geçmişten taşınan sırlar üzerinden gerilimi yavaş yavaş inşa etmiş. Ada atmosferi o kadar iyi yansıtılmış ki rüzgârı, yağmuru ve o tekinsiz hissi neredeyse hissettim.
Kitapta en sevdiğim şey karakterlerin katman katman açılması oldu. İlk başta herkes “mükemmel” görünüyor ama sayfalar ilerledikçe kimsenin göründüğü gibi olmadığını fark ediyorsun. Her bölümde başka bir karakterin gözünden okumak, kime güveneceğimi sürekli sorgulamama neden oldu. Özellikle geçmişle bugün arasında kurulan bağlar çok başarılıydı.
Ama açıkçası bazı yerlerde tempo benim için biraz düştü. Sürekli gerilim yükseliyor gibi hissettirip tam zirveye ulaşacakken geri çekilmesi yer yer sabrımı zorladı. Final kısmı ise tatmin ediciydi ama “vay be” dedirten bir şaşkınlıktan çok, beklediğim bir noktaya bağlandı diyebilirim.

Günümüzde her şeyin hızlıca aynı yöne aktığı ve bunun iyi ve kötü olması farketmeksizin kontrolsüz üstüne düşünülmemiş bir ortak bilinç oluşturduğunu düşündüğümüzde (ki umarım bunu düşünüyorsunuzdur çünkü otomatik pilottayız ve kararlarımızı düşünüşümüzü varlığımızla biricik olarak vermekten ziyade ortak bilinç tarafından yönleniyoruz bunu çok iyi anlamamız lazım) farkındalıkla orda olmak için çok büyük bir nedenimiz olmuş oluyor. kitap, kişisel gelişim kitabı deyip ortak bir havuza bırakabileceğimiz bir eser değil bir rehber. Doğru sorular ve onlara verilen yeterli cevaplar şeklinde devam eden rehberde rehberimiz ısrarla bu yolculuğun biricik olduğunu ve tamda şuanda olabileceğini hatırlatıyor. Sevgili Müge Hocanın önerisi üzerine edindiğim rehberi severek ve huzurla okudum, okuyorum. ve şimdimi kucaklıyorum gerçekten benim olan müdahale edebileceğim tek gerçek zamanı yani. Okumayı düşünüyorsanız şimdi tam zamanı

Kitap, üç farklı kadının anlatımıyla ilerliyor ancak bu üç kadın hayatta değil. Evet, yanlış okumadınız, üçü de cinayete kurban gitmiş ve kendi hikâyelerini, hatta katillerini anlatıyor.
Açıkçası, kitabın içeriğini önceden bilseydim alıp okumazdım. Çünkü ruhlar ve hayaletler etrafında dönen hikâyeler bana hitap etmiyor. Buna rağmen, ilginç bir şekilde kitap kendini okutmayı başardı. Öte yandan, kitabın alt metninde dikkat çekici bir mesaj da var: Sosyal medya ve özellikle tanışma uygulamalarının göründüğü kadar masum olmadığı. İnsan ilişkilerinde güvenin ne kadar hassas bir konu olduğunu bir kez daha hatırlattı bize. Kısacası, benim tercih ettiğim bir tür değildi ancak bu tarz kurguları seven okurlar için ilgi çekici olabilir.

Yazarın okuduğum 3. kitabı maalesef bu kitap diğerlerinin yanında biraz zayıf kalmış bence. Konusu ise daha önce ülkemizde de yayınlanan Biri Bizi Gözetliyor yarışmasıyla aynı formatta olan Şanslı Galip yarışması ve bu yarışmaya katılan yarışmacılar. Bir takı tasarımcısı, bir senatör, bir yönetici, bir savcı ve bir psikiyatr görünürde birbirleriyle hiç bir bağlantıları yoktur. Yarışma başladığında ise her etap birbirinden de korkunçtur. Yarışmanın arkasındaki kişi kimdir? Neden böyle bir yarışma hazırlamıştır? Neden bu kişiler seçilmiştir? Bir geçmişi bir günümüzü anlatarak sonunda her şey çözülüyor. Kitap kötü değildi sadece sorun ben çok daha iyileri okumuştum.

Çaylak ile Filozof, kitap okuma serüvenime çıkarken yaptığım ilk yolculuğumdu. çocuk kalbi taşıyordum göğsümde, sonra büyüdüm, bir genç kız kalbi taşımaya başladım. ne vakit Çaylak ile Filozof'un bir kitabını okusam içimdeki çocuk kalbi canlandı. O zamandan, bu zamana değişmeyen ender şeylerden biri de bu sanıyorum.
Her kitabında ufkumu açtı, bir şeyleri kalıcı olarak öğretmeyi başardı.
Kıymetli yazarımız, ayrı ayrı itina ile işlediği konuların yanında, en başından itibaren en temel olarak şunu öğretti 'Varlığımızın kıymetli olduğu, Allah katında varlığımızın yokluğumuza tercih edildiğini, bizi var etmeyi dilediğini, bu yıldızların altında bizden bir tane daha olmadığını, ve buna mukabil kâinata şükreden gözlerle bakabilmeyi' öğretmek için ne varsa yaptı.

Kalemi ile çocuk kalbimize iz bırakmayı başaran Özkan Öze'ye sonsuz teşekkürler.
öyle güzel bir yer etti ki, ne vakit hatırlasam...

Gayri ihtiyari, duygulandım. çaylak ile filozof, kitap okuma serüvenime çıkarken yaptığım ilk yolculuğumdu. İlk gençlik çağıma dahi adım atmamıştım. Her serinin son kitabında istisnasız ağlamaktan kendimi alamazdım. Bir zaman sonra o kadar içine çekti beni, Filozof babaannem, çaylak kardeşim oldu. Ben de bir sandalye çevirip yanlarına iliştim, sohbetleri benim de ruhumu doyurdu. Bergamotlu çaylarından bende yudumladım, frambuazlı pastalarından ben de yedim, Filozofun kütüphanesini hayal ettim, kitaplarını inceledim...
Ve bu duygulara gelen kadar onlarca kitapla daha tanıştım. Okumak benim için "yaşamak" kelimesinin içini dolduran yegâne şey oldu.
Ve şimdi son kitabı...
Her kitabında ufku açan bir dili, başka pencerelerden baktırmayı başaran şahane ötesi bir kalemi var.
Özkan Öze'ye sonsuz teşekkürler. Çocuk kalbimize dokunarak neler öğretti...

Chibineko Mutfağı benim için sıcacık bir mola gibiydi. Kitabı okurken kendimi küçük, huzurlu bir mutfağın içinde; tencereden yükselen kokuların arasında hayal ettim. Hikâye sadece yemeklerden ibaret değil, aslında insanların yaralarını, yalnızlıklarını ve umutlarını iyileştiren bir atmosfer sunuyor.
En çok hoşuma giden şey, yemeklerin birer sembol gibi kullanılmasıydı. Her tarif, her sofra aslında bir duyguyu temsil ediyordu. Karakterlerin geçmişleriyle yüzleşmesi ve mutfakta kendilerine yeni bir başlangıç bulmaları çok samimi bir şekilde anlatılmış. Okurken hem hüzünlendim hem de içim ısındı.
Yazarın dili sade ve akıcı. Betimlemeler o kadar canlı ki, bazı sahnelerde gerçekten yemeğin kokusunu alıyormuş gibi hissettim. Özellikle dayanışma ve küçük iyiliklerin insan hayatındaki etkisi çok güzel işlenmiş.

Maggie O'Farrell, Hamnet ile bizleri 16. yüzyılın atmosferine davet ederken, aslında zamansız bir acıyı, evlat kaybını merkeze alıyor. Kitabın dili kabul etmek gerekir ki biraz zorlayıcı; yazarın detaycı ve bazen dolaylı üslubu okuma sürecini yavaşlatabiliyor. Daha önce okuduğum Evlilik Portresi kitabında da aynı şeyi hissetmiştim. Ancak bu ağır dile rağmen hikayenin sonu adeta akıp gidiyor.
​Beni en çok etkileyen ve bir o kadar da üzen kısım, Agnes ve eşi arasındaki iletişimin zamanla kopması oldu. Ortak bir acının iki insanı birbirine bağlaması beklenirken, günümüz ilişkilerini anımsatan bir yüzeyselliğe ve sessizliğe evrilmesi çok çarpıcı işlenmiş. Hamnet’in hikayesi ise insanın kalbine dokunan cinsten. Okuması emek istese de bıraktığı tortu için kesinlikle değer.

Etiyopya tarihini kadınların savaştaki yaptıklarını vurgulayarak anlatmaya çalışmış yazarımız.Zaten romanın yazılış amacı yaptıkları görülmeyen kadınları görünür kılmak.
Hareketli bir roman evet ama bazı şeyler eksik gibi.Olaylar çok hızlı değişiyor ve bu geçişlerde kopukluk hissettim .
Gölge ve ışık vurgusu çok kullanılıyor eserde.İyi-kötü ve (bence) cesur-korkak şeklinde olayları ve kişileri anlatmış.
Gölge Kral ifadesi de birinin yerini almak,gerçek kralın da olayların gölgesinde kalması,saklanması olarak kullanılmış.Aynı zamanda gölgede kalan ,görünür olmayan kölelerin de bu savaşla görünür olmasını da simgeliyor bence.Minim "hiç kimse"nin kral figüranı olması..
Ettore 'nin öldürülen Etiyopyalıların (Habeşlerin) fotoğraflarını çekmekle görevlendirilmesi nasıl bir canilik insanın aklı almıyor.(Bir uçurumdan atılan insanları düşerken fotoğraflıyor!!!)