Onaylı Yorumlar

Öncelikle eserin çok hızlı bittiğini söyleyebilirim. Tasavvufi kitaplarda genellikle gözlemlediğim ağır dil bu eserde yerini gayet sade cümlelere bırakarak okuyucuya anlama fırsatını sunuyor.
Eser peygamberlerin dönemlerinde yaşadıkları zorlukları anlatan bir bölüm ile başlayıp, dinimizce de sevap ve yasak olan bazı davranışları küçük olaylarla da örneklerin verildiği bir bölümle de devam ediyor. Akabinde Rabbimizin kalbimize dokunacak sözleri başlığında Kuranı Kerim’de geçen ayetlerden alıntı yapılarak dualara yer verilirken son bölümde de Allah dostlarından kısa hikayelere yer veriliyor.
Mevlana’nın Altın sözlerine de yer verildikten sonra Dr. Senai Demircinin La Tahzen ile başlayan paragrafları ile eser son buluyor.
Kitabın son paragrafı ile yorumuma son veriyorum: Üzülme! Kaldır yüzünü yerden. Omuzlarından sarsıp kendine getirmek istiyor seni Sevgili. ‘Rabbin sana küsmedi ki…’ Gözlerinin içine içine bak sevdiklerinin. ‘Rabbim seni unutup yalnız bırakmadı ki…’

Tüm kitaplarını roman okur gibi bir solukta okuduğum arkeolog ve yazar Eric H. Cline, bu kitapta M.Ö. 1177: Medeniyetin Çöktüğü Yıl adlı eseriyle başlattığı hikâyeyi devam ettirerek Geç Tunç Çağı Çöküşü'nden sonraki dönemi inceliyor.

Arkeolojik buluntulara, yazıtlara ve mektuplara dayanarak entelektüel bir şeffaflık hedefleyen ve okuyucuya her bir toplumun hikâyesini anlatmayı amaçlayan Cline, günümüz dünyasındaki potansiyel felaketlerle başa çıkmak için geçmişten öğrenilen derslerin hayatımıza nasıl tatbik edilebileceğini de ele almaktadır. Geçmiş medeniyetlerin çöküşü ve yeniden inşası üzerine yapılan araştırmalara değerli bir katkı sunduğu bu kitapta okuyucuyu tarihin derinliklerinden bugünün dünyasına götürmektedir.

Mısır, Mezopotamya, Ege ve Anadolu tarihi/arkeolojisi meraklıları için bu ve önceki kitabı tam bir başucu kitabı.

Uzun zamandır okuduğum en keyifli ve bir o kadar da bilgilendirici bir kitap oldu benim için. Kitabın bölümleri, adeta bir roman gibi sade ve anlaşılır bir şekilde bir çırpıda okunuyor. Özellikle, yazarın uzmanlığı olan arkeoloji ve antropoloji konularında çok fazla araştırma yapılıp güncel bilgilerin taranıp kitapta bahsedilmesi okuyucu için tam bir kaynak kitap haline getiriyor. Ayrıca, kitabın sonundaki okuma önerileri ve kaynakça da benim gibi daha kapsamlı okuma yapmak isteyen meraklılar için çok değerli.

Her Murakami öyküsü/romanında olduğu gibi okuyucuyu hemen kurgunun içine katıveriyor ve böylece akıp gidiyor. Nadir bir öykü okuyucusu olarak birkaç öyküyü pek sevemezsem de yine her kitabında olduğu gibi akıcı ve gayet hızlı bir şekilde okudum bu öykü derlemesini de. Murakami edebiyatının yapı taşlarını oluşturduğu, 1980-91 yılları arasında çeşitli dergilerde yayımlanmış 17 öyküden oluşan bu derleme, ne yazsa okurum dediğim nadide yazarlardan biri olan Murakami'nin çağdaş dünya edebiyatında yeri apayrıdır benim için. Ayrıca ülkemizde, çağdaş ve klasik Japon edebiyatına olan ilginin artmasında da Murakami'nin çokça payının olduğunu düşünenlerdenim.

“April ve kutup ayısının hikâyesi bitti mi?” diye merak edenler için kitabın devam hikayesi. Bu kez April artık eve dönmüş ama aklı hâlâ o ayıda. Onun güvende olup olmadığını, iyi beslenip beslenmediğini düşünüp duruyor. Zaten bir yerden sonra dayanamayıp tekrar harekete geçiyor. İşte burada yine macera başlıyor.

İlk kitapta daha çok dostluk ve keşif vardı, bu kitapta sorumluluk daha ön plana alınmış. April büyümüş, olaylara daha bilinçli bakıyor ama aynı zamanda hâlâ içindeki iyiliği ve cesareti koruyor. Bu kez sadece kutup ayısı için değil, doğa için de daha büyük bir mücadele veriyor.

“Bir kişi dünyayı değiştirebilir mi?” sorusuna cevap buluyoruz. April çevresindekilerden tepki alsa da gerçekten de bir insanın, hatta bir çocuğun bile hayatta fark yaratabileceğini gösteriyor bize.

İlk kitap gibi devam kitabı da çok etkileyiciydi.

Kitap sıcacık bir hikâye! İklim krizi, yalnızlık, dostluk ve değişim gibi ağır konuları öyle güzel işliyor ki hem içimizi ısıtıyor hem de düşündürüyor.

April, babasıyla birlikte Norveç’teki uzak bir adaya gidiyor. Babası işine o kadar gömülmüş ki April yalnız başına doğayla, buzlarla, sessizlikle baş başa kalıyor. Derken orada, artık soyunun tükendiği düşünülen bir kutup ayısı ile karşılaşıyor. İşte asıl hikâye burada başlıyor. April ve bu muhteşem yaratık arasında öyle güçlü bir bağ kuruluyor ki okurken hayran kalıyorsun.

Ama işin üzücü tarafı şu: Kutup ayısı aslında çok zor durumda. Buzullar eridiği için yiyecek bulamıyor, zayıf düşmüş… İşte burada kitabın çevre bilinci ve iklim değişikliği mesajı devreye giriyor. April’in azmi, inadı ve kocaman yüreği sayesinde, hem onun hem de ayının hayatı değişiyor. Nasıl mı? Okuyun ve öğrenin. Keyifli okumalar :)

Bu kitap tam anlamıyla bir iç dökme hikâyesi. İki karakterin; biri erkek biri kadın, kendi defterlerine yazdıkları üzerinden anlatılan bir roman. Ama öyle bildiğimiz, dümdüz ilerleyen bir hikâye değil. Sayfaları çevirirken adeta iki farklı zihne giriyorsun, iki ayrı dünyaya misafir oluyorsun. Geçmişin izleri, pişmanlıklar, kaçırılmış fırsatlar ve yalnızlık hissi… Kitap boyunca bunların içinde dolanıyorsun adeta. Karakterlerle birlikte bir şeyleri sorgulamamızı sağlıyor yazar. Bir de o anlatım tekniği o kadar ilginç ki olayları iki farklı gözden görmek, gerçeğin ne olduğunu sorgulatıyor insana.

Ayfer Tunç’un dili sade ama derin. Fazla süslü cümleler yok, ama bazen bir cümle gelip tam kalbine oturuyor. Öyle ki, bazı yerlerde durup düşünme ihtiyacı hissediyorsun diğer kitaplarında da olduğu gibi..

Hayata, geçmişe ve insan ilişkilerine dair derin düşünmeyi seviyorsanız mutlaka okuyun.

Unutmanın en iyi yolu hatırlamaktır ve hatırlamanın en iyi yolu unutmaktır.
Çaresizlik öyküleri...Bize anlatılan Afrika çaresiz, yalnız, sömürülen ve sömürülmeye mahkum. Ancak kitaptaki öyküler, çaresizliği sadece yokluk değil küçümsenmek ve alaycılığa karşı cevap verememek olarak da anlatan, o duyguları okuyucuya filtresiz ulaştırıyor. Ve dikkatli bakan herkesin aslında Afrika'yı çaresizlikle değil 'umut' ile anacağını düşünüyorum. Tüm o yoksulluğa, sömürülmeye, açlığa, kötülüğe ve terk edilmişliğine rağmen Afrika bir 'umut anakarası'.
Kolektif bir öykü kitabından bekleneceği gibi birçok farklı lezzet bir arada. Afrika'nın birçok farklı sorununa tanık olmanızı, insanlarıyla empati kurmanızı ve var olma çabalarına hayranlık duymanızı sağlıyor. Çok kültürlü, çok dilli, çok dinli, çok renkli bu kıtaya dair içeriden bilgi edinmek oldukça keyifli. Yapacak çok iş var dedirten bir eserdi.

Orman yangınları, uzun bir süredir kanayan yaramız. Sadece Türkiye de değil, dünyanın geneli bundan kaynaklı çok büyük kayıplar yaşıyor. Kaç canlı, kaç tür yok olup gidiyor. Doğal felaketler belli ki gittikçe artacak, azalmayacak. Bu konuda başta toplumsal sonra küresel ve çözüm odaklı bir bilinç geliştirmemiz şart. İşe tüm açıklığıyla çocuklara bu konuyu anlatmakla başlayalım. Bu kitap, okuru duygudaşlığa davet ediyor. Okur, yangınla yüz yüze gelen kendi olsaydı ne yapardı düşüncesini derinden hissettiriyor. Kaybın ağırlığını, alevlerin sıcağını... Çocukları gerçeklerden kaçırmayın, bırakın yüzleşsinler ve izleyin, sizden bile iyi çözümler bulacaklar.

Bauer ile tarih kitapları (özellikle Antik çağ dünyası) ile tanışmış, anlatımına, üslubuna ve izahına hayran kalmıştım. Tercümanı da aynı başarıyı sergileyen Mehmet Moralı idi, bu kitapta da aynı başarı hem yazar hem de tercüman için tekrarlanabilir.
Bilim kitaplarındaki en büyük problemlerden birisinin bu konuya ilgi duymayan kişiler tarafından anlaşılabilir anlatımı olarak düşünüyorum. Bilim kendi başına zor bir mecra malumunuz. Bu kitap bunu benim nezdimde anlaşılabilir kılmış. Takıldığınız bir iki kuram olsa dahi internetten çok rahat erişilebilir bilgiler bulabilirsiniz.
Kitap, anladığımız gibi bir bilim tarihi kitabı değil. Ne bulduk, nasıl bulduk gibi sorulara değil de, neden oraya baktık? Gibi bilimsel araştırmanın seyrini etkileyen ve değiştiren kitaplar inceliyor. Bir bilimyazımı tarihi olarak düşünülebilir. Ben pek keyif aldım bu nedenle de öneriyorum.