Onaylı Yorumlar

yazma işi ile uğraşmak isteyenler için, okuma kalitesini artırmak isteyenler için kısacası edebiyata bakış açısı için faydası olacak bir kitap. özellikle içinde bahsi geçen eserleri de okuyarak derinleşen okuma yapılırsa daha kalıcı olacak bilgiler var.

kitap klasik yazı eğitimlerinin örgüsünde gitmiyor. karakter, olay örgüsü gibi kavramlar önce yazı amacı anlaşıldıktan sonra veriliyor. bu da yazma amacına bütünlük veren, yazı unsurlarını bir bütünün parçası olarak anlatan bir üslup oluşturuyor. konu edilen, alıntı yapılan eserler ile de daha kalıcı ve etkileyici olması sağlanıyor.

sadece yazı için değil kurgu içeren tüm sanatlar için okuması faydalı olacak bir kitap. yazar eğitimler de vermekte. herhangi bir atölye çalışmasına gidecekseniz de işin teorik yönünü kuvvetli tutmak için tavsiye ederim. bu kitabın yanında yazarın diğer kitaplarından ve kitabın içinde alıntı yapılmış, ismi geçmiş kitapların okunması da faydayı artıracaktır.

Irvin Yalom'un kitaplarını okurken her zaman aynı hissi yaşıyorum: Karşımda yalnızca bir terapist değil, insan olmanın karmaşasını anlamaya çalışan biri var. Kalp Saati de tam olarak böyle bir kitap. Pandemi döneminde gerçekleştirilen tek seanslık terapilerden oluşuyor ve her bölümde farklı bir insanın hayatına, korkularına, kayıplarına ve arayışlarına kısa süreliğine misafir oluyoruz. Kitapta tek bir konuya odaklanılmıyor. Ölüm korkusu, yaşlanmak, yalnızlık, demans, kimlik arayışı, hayatın anlamı ve insan ilişkileri gibi pek çok tema iç içe ilerliyor. Aslında her danışanın hikâyesi farklı olsa da hepsinin ortak bir noktası var: İnsan olmanın getirdiği kırılganlık.

Alice Feeney’i ve kitaplarını gerçekten çok seviyorum. Özellikle Taş Kâğıt Makas benim için hâlâ bambaşka bir yerde. Bu yüzden bu kitaptan beklentim de oldukça yüksekti.
Aslında konusu güzel ve kitap ilerledikçe merak uyandırıyor. Ancak okurken sürekli daha önceki kitaplarındaki sahneleri ve atmosferleri tekrar ediyormuş hissine kapıldım. Mekânlar ve bazı sahneler bana fazlasıyla tanıdık geldi; sanki hikâye yeterince başka bir dünyaya açılmadı.
Kurgunun ilerleyişini de biraz kopuk ve dağınık buldum. Özellikle sona doğru parçaları birleştirirken, Taş Kâğıt Makas’ta hissettiğim o “geri dönüp her şeye başka gözle bakma” duygusunu yakalayamadım. Sanki yazar o kitaptaki etkiyi yeniden yaratmaya çalışmış ama bu kez aynı başarıya ulaşamamış.
Beni gerçekten şaşırtan çok fazla şey olmadı. Yalnızca finaldeki son sahne ve özellikle son bölüm oldukça farklı ve güzeldi; kitabın en sevdiğim kısmı kesinlikle orası oldu.

"Doğduğun Ev Kaderindir" felsefesini çok net bir şekilde vurgulayan kitap; bir yandan da "Kardeşler Ayni Evde Doğsalar da Ayni Gerçeklikle Büyümezler" fikrinin de savunucusu gibi olmuş...Zira herkesin yaşadığını hissetmesi, kabullenip baş etmesi ya da onlara karşı duruşu, tutumu bambaşka çünkü herkesin aynı ev içinde bile olsa karşısında duran bireyler ve onların duruşları bambaşka...Kitap içerik olarak 17 Haziran'ın paralel evrende başka bir boyutu gibi..Öyle ki gol kenarındaki kasvetli ev, para dolu kavanoz, çocuklarına duyarsız kendileri odaklı ebeveynler gibi detaylar sanki stabil kalmış da çocuk oyuncular değişmiş gibi...17 Haziran'ın Vidar'ı burda Benjamin olmuş ve yaşadığı büyük travma sonucu hafızasını resetleyen de O...Yine 17 Hazirandaki aile içi sorunlara kendini kapatan abla burda abi rolünde. Öte yandan KARDEŞ dediğimiz olgunun hem insanı en çok yaralayan hem de en kolay iyileştiren varlık olduğunun altını çiziyor yazar..

7. sınıftan itibaren herkesin okuyabileceği ,bir solukta bitireceği bir kitap. Tüm zorluklara rağmen "düzgün, onurlu, sevgi dolu" yetişen, resimlerini en büyük dayanağı yapan Will'e çaresiz kaldığında, üzüldüğünde sarılmak isteyeceğiniz bir eser.
Anlatımı yormayan, iyi kalpli ve güzel bir gencin hikayesi.
Güzel çizimler sıklıkla kullanılarak, yer yer çizgi roman tadında, çocukların okurken sıkılmayacağı şekilde hazırlanmış bu kitabı sadece genç okurlar değil, çocukların dünyasına iyilik ve güzellikle girmek isteyen tüm yetişkinler okuyabilir. Etkisi derinden hissedilecek bu eser tavsiye olunur.

Nanomorf serisinin ilk kitabı Değişikler, Vural Aksankur’un kaleminden çıkan, bilimkurgu sevenleri hemen yakalayan bir başlangıç. Uzay, bilinmeyen yapılar ve insanın kendi sınırlarını zorladığı o klasik gerilim burada taze bir dille işlenmiş. Okurken “acaba bundan sonra ne olacak?” hissini hiç kaybetmedim. Karakterler abartısız, olay örgüsü akıcı ve tempolu. Özellikle atmosfer betimlemeleri çok güçlü; sanki o soğuk, ıssız ortamda sen de yürüyormuşsun gibi hissettiriyor. Serinin devamını merakla bekletecek kadar başarılı bir giriş kitabı. Bilimkurguya meraklı herkese gönül rahatlığıyla öneririm.

Geppetto Usta'nın Pinokyo'dan önce bir kukla yaptığını biliyor muydunuz?Hatta o kuklanım Nikola Tesla tarafından verilen bir akımla konuşmaya başladığını,duyduğunu...Hayır,tabi ki şaka değil.Pinokyo'nun hikayesi yazıldığında Tesla da 27 yaşında.Yalan değil yani anlatılanlar.Bu kuklanın bir kusuru var ki o da bacak boylarının eşit olmaması.Usta bu kusura dayanamaz ve onu bir sandığa kapatır.150 yıl kapalı bir sandıkta yaşayan kuklanın başına birçok olay gelir ve bir gün kendini elinden telefon düşmeyen her şeyi reklam yapan insanların elinde bulur.Yolu buraya düşmeden de gerçek bir dost edinmiştir ki bu dostluk bağı onları zaten birbirinden koparamayacaktır.Ve en sonunda ise kuklamız ait olduğu yeri bulur ve kitaplarla mutlu bir hayat sürer.Hikayemiz böyle...Bir masalın hiç bilinmeyen bir tarafı ile sorgulanan teknoloji bağımlılığı,hayatı öteleme,duygusuzluğa karşı gerçek duygu ihtiyacı...Kitap sonunda kafamızda o soru: Acaba Pinokyo'dan öncesi var mıydı ya da Pinokyo hiç yok muydu?

Dönemine göre iyi bir bilim kurgu eseri. Şu an mevcut bilim kurgu konulu kitap ve filmleri aratmıyor. İlginç, nedense yazar oldukça ileri bir tarihe gitmiş 802701?! Gittiği dönemi ayrıntılı şekilde tasvir etmiş. Macera, korku, merak...Sonunu merak edip bitirmek istiyorsunuz. Ayrıca yazar yaşadığı dönem ile gittiği dönemi insanlık, ekonomi, teknoloji açısından karşılaştırmış. Hep ileri gidiş yerine insanlığın gerileyebileceğini işlemiş. Alt ve üst dünya, güzel ve çirkin, hırs ve sükunet, doymaz insan tutumlarıyla dünyanın nereye evrilebileceği gibi kavramları iki zaman arasında öne çıkarmış. Okumak güzeldi.

Düşündüklerim ile yazdıklarımın arasından nasıl sağ çıkacağım bilmiyorum.

Ginzburg hiç tanımadığım ama merakımdan bulaştığım bir yazar. Kendisi de sanki bu konuya karıştığından kesinlikle pişmandır:)

Velhasıl ana karakterimiz değirmenci Menocchio’ya gelirsek düşünen, yaşayan, okuyan ama sadece öyle kalmayan bir karakter ; sorguluyor ve dile getiriyor ama sanki biraz da gevşek :) her şeyi söyleyip sonra sözünden dönmesi enteresan…

Peynir ve peynirde oluşan kurtlar üzerinden evreni okuması, oradan yaratılışa ve tanrı kavramına ulaştırması ile beynimde oluşturduğu fırtına muazzam.

Peki; yargılanması ve ortadan kaldırılması düşünülen birisinin engizisyon belgeleri ile zamanımıza ulaşması ; değirmencinin zihninde dolaşmamız da mahkeme açısından kara mizah olarak değerlendirilebilir

Tavsiye eder miyim; sizi yakar mıyım?

Uzun uzun boşluğa bakın. ️️

Şairin ruhunu ve iç dünyasını saklamadan okurun önüne serdiği, içsel hesaplaşmalarla örülü sarsıcı bir şiir kitabı. Modern insanın varoluşsal sancılarını, aşkın bıraktığı kırgınlıkları ve gündelik hayatın karmaşasındaki dürüst hisleri filtresiz bir dille mısralara döküyor.
Şiirlerdeki serbest ve samimi üslup, karmaşık biçimsel kalıplar yerine doğrudan ruha dokunan yalın bir anlatımı tercih ediyor. "Teşhiri ruhumun şiirlerim" diyerek iç dünyasını cesurca açan ses; yalnızlıktan sitemlere, hayatın yüklerinden kendiyle yüzleşmelere kadar pek çok duyguyu büyük bir içtenlikle işliyor. Bazen kırılgan bazen de sarsıcı bir ton yakalayan bu mısralar, okura kendi duygusal yansımalarını bulacağı derin bir alan sunuyor.
Şairin duygularını böylesine cesur ve dürüst bir dille paylaştığı bu kıymetli çalışmayı tebrik ediyor, başarılarının devamını diliyorum.