Onaylı Yorumlar

Samipaşazade'nin tek romanıdır. Yazarlığının ilk yıllarında yazdığı için acemilik dönemi diyebiliriz. Ancak acemilik dönemine göre çok başarılı bir eser olmuştur. Özellikle tasvir ve betimleme sanatını çok başarılı kullanmıştır. Çok kısa bir eser olduğu halde bu tasvirler önemli yer tutar. Tasvir ve betimleme bir romandaki en önemli unsurlar olduğuna göre ve yazar bunu başardığına göre çok iyi bir romancı olacakmış. Yani şunu diyebiliriz eğer yazar roman yazmaya devam etseymiş Yaşar Kemal, Orhan Kemal tarzında ve başarısında romanlar çıkacakmış.

Sergüzeşt Romanı edebiyatımızın kölelik ve köle ticareti konusuna eğilen en önemli eserdir herhalde. Bu konuda öncesi ve sonrası var mı bilmiyorum ama ben anımsamıyorum.

Ayrıca romanda hem romantizm hem de realizm akımının tesirlerini görebiliyoruz.

Çalınan Dikkat ile tanıdığım yazarın bu kitabı çok güzeldi. Her kitabında olduğu gibi çalışmalar, bilimsel sonuçlar ve kendi kişisel deneyimine yer vererek konuyu çok güzel açıklamış. Johann Hari'nin kitaplarını yazarken ki dürüstlüğü benim için çok kıymetli. Zayıflama iğnesini kendisi kullanırken araştırıyor. Araştırmaları tarafsız bir şekilde bizimle paylaşıyor. Bu kitabı okumadan önce zayıflama iğneleri hakkında neredeyse hiç fikrim yokken şu an faydaları, yan etkileri, uygulanma sebebi dahil her konuda bilgiye sahibim.

Bu romandaki malzemeyi bir felaket tellalına (meselâ Haneke'ye) verseniz herhalde okuyucuda ciğer bırakmazdı. Ama Ginzburg öyle yapmıyor: anlattığı olaylara soğuk bakıyor ("sudan soğuk bakıyor"), karakterlerle arasına mesafe koyuyor.

Bu bir dönem romanı. İkinci Dünya Savaşı İtalyasını anlatıyor. Bu tür romanlar için yazarlar genellikle çok çalışır, azımsanmayacak okumalar yapar, hatta tanıklıkları kovalar. Ginzburg'unki öyle değil: Hafızadan yazıyor. Savaşı yaşamış bir yazar. Kocasını da savaşta kaybetmiş. Bu, "yazar da her şeyi biliyor" eleştirilerine verilecek bir yanıt aynı zamanda: her şeyi biliyor, çünkü her şeyin olduğu yerdeydi, "oradaydı".

Hiper-gerçekçi bir roman da diyebiliriz. Yazar iyimser değil. İkinci Dünya Savaşı romanlarındaki "iyilik" klişesi yok burada. Ülkenin durumu kötü, hayat kötü, insanlar kötülüğün içinde yaşıyorlar. "Niye iyilik, iyimserlik yok, niye duygu yok?" diyenler için de bir çünküsü var yazarın: gizi karakterlerin "kusur"larında gizli.

Bu kitabı okurken en çok hissettiğim duygu sakinlik oldu. Ardıç tohumunun kendine ait bir yer arayışı, acele etmeyen ama kararlı bir yolculuk gibi ilerliyor. Büyük olaylar yok; tam tersine, doğanın kendi ritmi var. Bu yönüyle kitap, insana durup nefes almayı hatırlatıyor.
Ardıç tohumu, yalnızca bir bitki değil; ait olma duygusunu arayan herkesin temsili gibi. Nereye kök salacağını bilmemek, yanlış yerde büyümekten korkmak ama yine de umudu kaybetmemek. Bu arayış çok sade anlatılıyor. Didaktik olmaya yaklaşsa da bunu rahatsız edici bir şekilde yapmıyor. Öğretmek istediklerini bağırarak değil, fısıldayarak anlatıyor. Ağaçlar, toprak ve doğa bilgisi hikâyenin içinde doğal bir şekilde yer alıyor. Çocuklar için farkında olmadan öğrenilen bir metin; yetişkinler içinse içsel bir durak.
Kitabın mesajı şu: Herkes her yerde büyüyemez. Doğru yer, doğru zaman ve sabır gerekiyor. Bu da onu yalnızca bir çocuk kitabı olmaktan çıkarıp, her yaşa hitap eden küçük ama anlamlı bir hikâyeye dönüştürüyor.

Yine, yeniden Mustafa Kutlu. Evvela üstada arz-ı hürmet ediyorum. Türk edebiyatında uzun hikâye türünün en başarılı ismi şüphesiz Mustafa Kutlu. Farklı bir cenahta olsaydı bugün bu eserler kültürel iktidarın baş konusu, gündemi idi. Neyse... Bu böyledir. Bütün Mustafa Kutlu hikâyelerinde gördüğümüz samimiyet, sıcaklık, dürüstlük, nahiflik burada da bizi hemen otelin giriş kapısında karşılıyor. Anadolu coğrafyasının farklı yüzleri, farklı maceraları, hüzünleri, yarım kalmışlıkları, pişmanlıkları sizi Muhabbet Kapısı'nın eşiğine getiriyor. Sonra ayrılamıyorsunuz o eşikten. Çok da anlatmayalım. Okuyup meşk edelim. Bu son kitabında da Kutlu'daki Yahya Kemal ve Tanpınar esintilerini iliklerinizde hissedeceksin. Eserin kurgusuna yönelik eleştirilere gelince... Hayat dediğimiz şey de parçalanmışlıklardan, yarım kalmışlıklardan, vazgeçişlerden ibaret değil mi erenler?

Öyle güzel bir kitap okudum ki.. Ana tema doğa gibi görünse de, onlarca yazarın ve kitabın doğayla olan birliğine temas ediyor. Fuat hocayı zaten çook severek okuyorum ama bu kitaptan öyle lezzet aldım ki.. Ama bu kadar az satması da kalbimi kırdı. Umarım artık "piyasadaki" yeri sağlam olduğu için okuru çok takmadığını hissettiren yazarlar yerine böyle güzel kitaplar ve çok donanımlı yazarlar da keşfedilir.. Günümüzde, değeri zamanında bilinmeyen bir sürü yazar okuyoruz. Hâlâ yaşayan yazarlarımızı da buna mahkum etmeyelim.

Kitap dönüşümlü olarak iki kişinin anlattıklarıyla ilerliyor. Biz bir yandan ailenin iç dünyasına ve düşüncelerine tanıklık ederken, diğer yandan da “kim öldü?” ve “katil kim?” sorularıyla merakla çeviriyoruz sayfaları. Kitap, en parlak ve gösterişli görünen insanların bile sakladıkları sırlar olduğunu, hatta çok zengin olanların da bir noktadan sonra özgür bir yaşam kurmanın hayalini kurdukları anlatılıyor. Okura “Para gerçekten her şey mi, yoksa aile ve insani değerler mi daha önemli?” sorusunu sordururken; diğer yandan da güç ve servetin insan ruhunda açtığı çatlaklar da çarpıcı bir dille gözler önüne serilmiş. Hem düşündüren hem de sarsan bu hikâyeyi çok ama çok beğendim.

Bir doktor tarafından yazılmış olması kitabın konusu kadar ilgimi çekti hemen okumaya başladım tıbbi terimler güzel kullanılmıştı ne fazla detaya girmiş ne de çok yüzeysel bırakılmış herkesin anlayabileceği şekilde.. konu zaten ilgi çekici olmakla birlikte her bölümde yeni merak uyandırıyor .. Anlatılan olaylar aslında çok fazla değil daha çok açıklamalar var ve gerçekten her biri yerli yerinde ben okurken hiç sıkılmadım açıklamalar kısmı gayet başarılı idi . beğendim tavsiye ederim. konu ile ilgilenenlere şimdiden iyi okumalar

Düşünmenin rastgele gelişen bir süreç değil, bilinçli biçimde eğitilebilen ve geliştirilebilen bir beceri olduğunu savunan temel bir felsefi metin niteliğinde yazılmış. Yazar özellikle “yansıtıcı düşünme” kavramı üzerinde durmuş ve bireyin karşılaştığı sorunlara aceleci yargılarla değil, sorgulayıcı ve sistemli bir yaklaşımla yönelmesi gerektiğini vurgulamış. Kitapta düşünmenin aşamaları sade bir dille ele alınmış; problemin fark edilmesi, olası çözüm yollarının üretilmesi, bu seçeneklerin mantıksal olarak sınanması ve sonuçların değerlendirilmesi ayrıntılı biçimde açıklanmış. Dewey’e göre eğitim, yalnızca bilgi aktarmakla sınırlı kalmamalı, bireyin sağlıklı düşünme alışkanlıkları kazanmasını sağlamalıdır. Bu yönüyle eser, öğretmenler için olduğu kadar eleştirel düşünmeyi yaşamının merkezine almak isteyen bireyler için de yol gösterici olduğunu düşünüyorum. Günlük yaşamla düşünme arasında güçlü bir bağ kurması, kitabı bugün hâlâ güncel ve değerli kılmaktadır. Keyifli okumalar.

Farklı coğrafya ve farklı kültürlerin, farklı haz ve yaşamların nasıl aynı denkleme gelerek çözüldüğünü hissettiriyor. Kimi zaman ayaklar altında kalan bir yaşamın çabalar ile dirilişini, kimi zaman çabanın yok oluşunu, ortak tutkuların aslında sadece 3 karakter ile değil genel sorun olmasının acı yansımasını, kimi üzülerek, kimi mendile sarılarak, kimi ahh’larla duyumsuyorsunuz. Bazen halinize şükrediyor, bazen “aynııı” nidaları ile yükleniyorsunuz satırlara. Döngü, güçlü kadınların, olumsuz ve imkansız sayıldığı halde başarma, başarabilme potansiyelini yavaş yavaş istenen noktaya taşıyor. Dev düşünceli bir kitap