Onaylı Yorumlar

Gerçekten emek ve özenle hazırlanmış bir eser. Muharrir de Kültür Bakanlığı sanatçılarından olunca netice farklı oluyor haliyle. Eserde Millî Şâirimiz hakkında birbirinden güzel detaylara rastlıyorsunuz. Dünyaya gelen herkes bir şekilde yaşıyor ama sanatçılar dünyayı bir başka görüyor ve hissediyor; hele manevî yolculuğunda mertebe kat eden, "kâmil insan" olabilmeyi de başarmış sanatçı bir başka oluyor. Eser, sade hususî meraka hizmet etmekten dilinin akıcılığı sayesinde sıyrılmış diyebilirim. Mehmet Âkif'in Neyzen Tevfik ile dostluğunun bu mertebede olduğuna da bu eser sayesinde şahit oldum. Yazanın, emeği geçenlerin eline sağlık...

Tatlı mektuplar ve acı gerçekler. Bana göre birinin mektuplarını okumak o insanı tanımak için en açık yoldur. İnsan mektuplarında hiç olmadığı kadar düşünceli, saf ve gerçektir. Çünkü mektuplar düşünülen şeylerdir. Şimdi ise bir karı-kocanın mahremini ve özelini okuyoruz. Tevfik İleri'nin siyasi yaşamı hakkında çok fazla bilgi olmadığı için yargı kılıcını boş yere sallamayacağım. Mektuplardan yola çıkarak eş ve kader arkadaşı olmanın iyi ve kötü günde ne demek olduğunu anlıyoruz. Artık iki insanı tek insan olarak okuyoruz. Kitap çok iyiydi. Hatta belki bir eşe ve sevgiliye hediye edilecek kadar romantik. Hatta tavsiye olarak Tevfik İleri'nin mektuplarında bahsettiği Refik Halid'in 2000 Yılın Sevgilisi kitabıyla hediye edilirse çok daha romantik olur.

Açmak için bekleyen çiçekleri güneşle buluşturan Sezer Öğretmenin 2. hikayesi.

Sezer öğretmenim, müzik dükkanında başlayan ve sahnelerde konserlere kadar ilerleyen süreçte Siyah İnci adını verdiği gitarının dilinden anlattığı, öğrencilerin çok severek okuyacağı bir çocuk kitabı yazmış.

İlkokul öğrencilerinin saf sevgisi, yaratıcılıkları, Minik Notalar olana kadar geçirdikleri süreci yazar akıcı bir dille anlatmış. Öğrencilerin ve öğretmenlerin hayallerine tutulmaları, hayallerini gerçekleştirmek için çalışmaları ve çalıştıkları zaman emeklerinin karşılığını bir şekilde aldığını anlatan güzel bir kitap olmuş.

İnsan bazen ne olduğunu, ne yaptığını bilmez. Samimi bir arkadaşın, dostun veya büyüğün seni ensenden yakalar ve gel buraya der. Gözlerinin içine bakarak; "Hayırdır neyin var?" diye sorar ya... İşte Kamil hoca o samimi dost arkadaş uyaran ve bazen fırça atan bi ağabey... Toplum olarak duygusal oluşumuz çoğu zaman olaylara bilimsel olmayan yönlerden baktığımız için bir türlü işin içinden çıkamıyoruz. Kitapta diyor ki; istersen burdan bi bak. Demokrat bi yaklaşımla. zorlayıcı bir tavrı yok. sadece benim dediğimde doğru demiyor.Zevkle okudum. Eleştiri olarak kitapta karikatür çizimleri olmalıydı.

Okudukça derinleşen bir kitap. Dava inancı ile yola çıkan gençlerin nereden nereye geldiğini birbiriyle ilintili hikayeler şeklinde anlatmış yazar. İnandığı değerler uğruna sonuna kadar mücadele eden insanların yaşadığı sıkıntıları ve zamanla düzene boyun eğen, alışan insanların yollarını çizmiş Mustafa Kutlu. Tam da bu yüzden "Ya tahammül, ya sefer " demiş. İlk okumada karakterler ve olaylar karmaşa yaratsa da, okundukça taşlar yerine oturuyor bir bir. Siyasi, dini ve felsefi dokundurmalar yapan bir kitap olduğunu da söyleyebiliriz rahatlıkla.

ONU OKUMAK ;

Vatanına sevdalıyken “vatan haini” damgasını yiyen birinden, “vatanı” dinlemek,

Sürgüne gönderilip, bedeni başka topraklarda bırakılmak zorunda kalan birinden “hasreti“ dinlemek,

Tek ekmeği kaleminden çıkan dizeleri olan birinden , yasaklanan şiirlerinde “özgürlüğü” dinlemek,

Uzak yakın yaşadığı birçok sevda hikayesinin büyüsünü, yani “aşkı” dinlemek,

Memleketi, aşkı, sevdayı, özgürlüğü , hapisliği, Mehmet’i, yurdu,toprağı, hasreti dinlemek.

Onun hayatını anlatmaya gerek yok. Otobiyografi şiirinde zaten onu da bir başkasına bırakmamış kendi bir güzel anlatmış.

Bir bankanın çocuklar için çıkardığı ve ücretsiz dağıttığı ( ya da müşterilerine hediye ettiği) bir dergi vardı. Bankaya girer, memurlara dil dökerdik. Çoğu zaman elimiz boş çıksak da bazen dergiyi kapmayı başarırdık. Her satırına kadar yalayıp yutardık dergiyi. Yine aynı yıllarda haftalık yayımlanan iki farklı dergiyi ise üç beş arkadaş aramızda topladığımız para ile satın alırdık. Bir önceki bölümlerin devamını okumak için sabırsızlanırdık.
Bütün bunlar ilkokul yıllarında gerçekleşti. Şimdilerde ise çocuklara kitap okutmakta oldukça zorlanıyoruz. Teknolojinin hayatımızdan neler götürdüğünü görmek üzücü... Fahrenheit 451'e bu gözle bakıyorum. Kitapta kitaplara düşman bir otoritenin vahşetine tanık oluyoruz. Günümüzde bu otoritenin yerini dijital cihazlar almış durumda. Cep telefonu, tablet, bilgisayar... Bunlara harcanan zamana bakınca kitaplar için ağlamamak mümkün değil. İnsan ister istemez soruyor: Bizleri kitapların olmayacağı bir dünya mı bekliyor?
Mükemmel bir kitap...

“Ulu Tanrım,perişan hâldeyim”
Bu kitap Norveç edebiyatının ilk modern romanı.Knut Hamsun’un çocukluğunun yoksulluk içinde geçtiğini düşünürsek hayatını kitaba yansıtmış diye düşünüyorum.Bu kitapta içsel monolog tarzını kullanmış.Açlık psikolojisini çok iyi anlatmış.Lakin karakterimiz çok sinir bozucu.Kendi halini kimseye anlatmıyor ve yalan söylüyor,saçma sapan bir gurura sahip.Kendini dışlanmış hissediyor ya da insanları kendinden dışlıyor.Hem dengesiz hem de melankolik bir ruh hali.Aynı zamanda onurlu ve dürüst davranmaya çalışan bir kişilik.Sonuç itibarıyla kitabı beğendim ve yazım tarzı güzel.

Yazarın gözlemlerini kaleme aktarma meziyeti fazla iyi. Kurguda ve olay akışında hiçbir şey yapay gelmiyor. Karakterler ve davranış biçimleri sırıtmıyor. Film izler gibi bir okuma yapayım, macera ve aksiyona doyayım, içinde bir fiske cinayet, bir tutam kaçırılma, biraz polisiye, azıcık da Türkiye olsa hiç fena olmaz diyorsanız, aradığınız kan bulundu. Maggie Bird ile Martini kulübünün dolu dolu casusluk hikayesine hoş geldiniz. Özellikle İstanbul’u bu yazarların kaleminden okumak -hele bir de övgüyle bahsediliyorsa- ayrı bir haz veriyor. İkinci kitabı fazla beklemeyiz umarım.

Her şeyden önce Polat Safi, istihbarat tarihi üzerine yoğunlaşmış biri. Eserleri ya da teşvik ettiği yazılar hep bu konularda. Son dönem istihbarat tarihi üzerine çalışmaları mevcut. Kuşçubaşı Eşref'in biyografisi de daha önce yazılan biyografik eserlere ve kendi hatıratından meydana gelen yanlışları düzletiyor. "Teşkilatı Mahsusa'da bir Kuşçubaşı Eşref varmış" diye dillere pelesenk olan cümle üzerinde tekrar düşünmemizi sağlıyor. Son dönemin özellikle hatıratlarında kendini öne çıkarmayı maalesef Eşref'te görüyoruz. Bu çalışmada bir nevi bunlara dur diyor.