Onaylı Yorumlar

Kitabı ne sevdim ne de sevmedim, o sebeple nasıl anlatsam ne desem bilemiyorum.

Ana karakter Süreyya çok kasvetli bir karakterdi. Annesi tarafından terk edildiğine inanmış, ne kendinin “sevilebilir biri” olduğuna, ne de dünyada sevebileceği bir şey olduğuna inancı olmuş. Hayatını her yeri, herkesi ve her şeyi terk ederek, kökten, bağdan korkarak yaşamış.

Kitaba sekiz puan gibi iyi bir değerlendirme yapmam sanırım 500 gibi hatrı sayılır bir sayfa sayısında, böylesi karamsar bir karakterle sıkmadan ve akıcı bir okuma sunmasındandı. Ayrıca Türkiye’nin siyasi ve toplumsal tarihinden olaylar ve kişilerle ilgili hatırlatmaları da benim için kitabın sevdiğim taraflarından oldu.

Tavsiye değil ama pişman da değilim diyeyim.

Sevil Atasoy’u okumak hem serüven yaşamak hem de suçla ilgili bir hocanın dağarcığından hem de çok yönlü olarak bilgi edinmektir. Bu kitapla casusluk-ajanlık tarihine meraklı bir yolculuk yapmak, şaşırmak, neler olmuş neler duygularından, acaba günümüzde neler oluyordur düşüncelerine savrulacaksınız. Akıcı bir dille karşınızda oturup konuşan Atasoy’un okuruyum. Bu kitap da enfes. Zaman zaman filme, dizilere veya kitaplara konu olan olayları da okura dip not olarak söylemesi okumanızı bir adım ileri götürecek. Kaynakçaları kitabın üzerinde titizlikle çalışıldığının bir kanıtı. Açıklayıcı bilgiler okunan metnin bütünleşmesi için çok yararlı. Böylece kitaptan hiç kopmadan başka kaynaklara bakma gereği duymadan zevkle kesintisiz okuma yapıyorsunuz. Bu kitapla tarih bilgimize yeni bir pencere açılıyor.

Pal Sokağı Çocukları sadece çocukların oyun alanı mücadelesini anlatan bir hikâye değil; dostluk, sadakat, cesaret ve aidiyet duygusunu çok etkileyici şekilde işleyen derin bir eser. Başta basit bir çocuk kavgası gibi görünen olayların aslında çocukların dünyasında ne kadar büyük anlamlar taşıdığını fark ediyoruz. Çünkü onların gözünde Pal Sokağı yalnızca oyun oynadıkları bir yer değil, anılar biriktirdikleri ve kendilerini ait hissettikleri özel bir dünya. Bu yüzden o yeri korumak için verdikleri mücadele, aslında değer verdikleri şeyleri savunma çabasıdır.
En çok etkilendiğim karakter Nemecsek oldu. Fiziksel olarak grubun en küçük ve en güçsüz üyesi olmasına rağmen, yüreği en büyük olan kişinin o olması kitabın en anlamlı yönlerinden biri. Kitap ayrıca çocukların masum dünyasında bile gurur, rekabet, dışlanma ve bağlılık gibi duyguların ne kadar yoğun yaşandığını gösteriyor. Yalnızca çocuklara değil, yetişkinlere de hitap ediyor ve dostluk ve cesaret hakkında uzun süre düşündürüyor.

Bu kitap önüme tam 3 kez çıktı. Bu yüzden tevafuk kavramına çok inanıyorum. Ve gerçekten kendi içimde ki acılarla savaşırken karşılaşmak beni çok derinden etkiledi. Her defasında satın alıp kalp kırıklığı yaşadığını düşündüğüm insanlara hediye ettim henüz okumadan. Şimdi ise 2 günde bitirdim… Kitap, kötü insanlardan çok çekmiş ve erken yaşlarda olgunlaşmış bir yazarın kaleminden adeta yazıya dökülmüş. Kendi iç dünyamda yaşadığım zorlukların ve düzen değişikliklerinin aslında birer olgunlaşma evresi olduğunu fark etmeme sebep olması beni çok memnun etti. Zira, bir insanın bu kitabı bitirdiğinde şunu söylemesini sağlıyor. “ifrat ve tefritten kaçın mutedil ol! Çünkü insan bir gün elbet kendi özüne kendi içine dönecektir.”

Kafka sevenler için güzel bir kitap seçimi olacağını düşünüyorum. Kitap sürecinde yazarın anlatılarından aslında bir akıl hastanesinde olup anlattıklarının bir çoğunun benzetme veya şizofreni çıkabileceği beklentisindeydim. Ama öyle olmadı. “Profesörü sürekli arayışı” bana bu hissiyatı verdi fakat okuduğunuzda böyle olmadığını, yazarın çaresizce dünyada onu anlayacak birinin olduğunu düşünmek istemesinin böyle bir arayışa sebep olduğunu ve sonunda kimsenin “onun derisine sahip olmadan onu anlayamayacağına” karar verdiğine şahitlik etmiş oluyoruz.

Kitap, 41 yıldır birbirini görmeyen iki dostun yeniden bir araya geldiği bir akşam yemeği sahnesi. Sabaha karşı vedalaşana kadar bütün geçmişleri ve araya giren ayrılık sorgulanıyor. Henrik ve Konrad yatılı okulda tanışıp, arkadaş olmuşlar, bütün çocukluk ve gençlikleri bir arada geçmiş. Sonra ne oldu? Niye oldu? Evet öğreneceksiniz. Ama asıl merak edilen, peşine düşülen gerçek bu değil. Kitabı okurken, aynı hikaye bizde olsa kesin kan çıkardı, hesaplaşması böyle olmazdı diye düşündüm. Sonra Henrik'in dediği gibi, asıl sorun bu değil dedim. Hikaye derin bir benlik ve anlam arayışına sevk ediyor. Aksiyonu az, duygulanım ve varoluş sancısı çok.

Charlie Chaplin aslında bizim için bir komedi simgesi. En güldüklerimizden, hatta hiç konuşmadan güldürebilen belki de tek insan ve bu türün öncüsü. Böyle güldüren insanın hayatının bu kadar acıklı olduğunu öğrenmek de oldukça üzücü. Chaplin’in o hüzünlü ama bir o kadar umut dolu bakışı sayfalara resmen sinmiş. Yer yer çok basit görünen cümlelerin altında inanılmaz bir hayat birikimi var. Özellikle zor zamanlardan geçen biriysen, kitap sana “devam et” demiyor, direkt içinden tutup kaldırıyor gibi hissettiriyor. Ama şunu da söyleyeyim; edebi anlamda derin bir kurgu ya da akıcı bir hikâye arayanlar için değil, daha çok ilham ve his kitabı.

Celal Şengör’ün kendine özgü üslubunu sevenler için oldukça tanıdık bir kitap.Bilimden tarihe,günlük hayattan akademiye uzanan geniş bir yelpazede;çoğu zaman sorulmamış sorulara,doğrudan ve filtresiz cevaplar veriyor.Kitap,klasik bir anlatıdan çok sohbet havasında ilerliyor;sanki karşınızda oturmuş,bildiklerini anlatan bir Şengör var.
Eserin en dikkat çekici yanı,yazarın bilgiyi süslemeden,kimi zaman sert ve kışkırtıcı bir dille sunması.Bilimsel düşünce,cehalet eleştirisi, Türkiye’de akademi ve eğitim sistemi gibi konular açık sözlülükle ele alınıyor.Bu tavır,kitabı bir yandan samimi ve eğlenceli kılarken,diğer yandan okurda itiraz etme ihtiyacı da doğurabiliyor.
Kitap boyunca anekdotlar,kişisel gözlemler ve tarihsel göndermeler ön planda.Ancak bu dağınık yapı,bütünlüklü bir argüman ya da derinlemesine analiz bekleyen okurlar için yorucu olabilir.Ayrıca yazarın kesin yargıları ve zaman zaman genelleyici üslubu,herkesin kolayca benimseyebileceği bir anlatım sunmuyor.

İbrahim Hakkı kitabın yazılış amacını “Alemin ve Âdemin yaratılmasındaki en önemli maksat ve en yüce beklenti Mevlâ’nın bilinip tanınmasıdır.” sözüyle özetliyor. Coğrafyadan fizyolojiye, astronomiden tarihe, ahlak ve tasavvuftan anatomiye kadar birçok ilim-bilim dalını içerisinde muazzam bilgilerle barındıran ansiklopedik bir kitap. Yazar her fende ve her bölümde kitabın asıl amacının Allah'ın kudretini ve mucizelerini göstermek olduğunu tekrar ediyor. Verilen bilgilerden sonra, Allah'a, peygambere (sav), ashaba övgüler zikretmeyi eksik etmiyor. Sayfa sayısı bini geçiyor, tek seferde okumak, anlamak mümkün değil. Tek okumada anlaşılacak, idrak edilecek bir yapıya ve içeriğe sahip değil. İnceleme, işaretleme ve notlama usulü ilerlenirse kitap daha faydalı olur. Her yönüyle insanın algılarını, zihnini, ufkunu açan ve farkındalığını artıran bir şaheser.

Dilek Bekçileri; dilekleri koruyan gizemli varlıklar fikriyle dikkat çeken, hayal gücüne dayalı ve duygusal bir atmosfer sunan sürükleyici bir hikâye. Fantastik unsurları ve merak uyandıran konusu özellikle genç okuyucular için ilgi çekici. Ancak bazı bölümlerde olayların hızlı ilerlemesi ve karakterlerin yeterince derin işlenmemesi hikâyenin etkisini biraz azaltabiliyor. Genel olarak akıcı, keyifli ve okunabilir bir kitap; fakat çok karmaşık ve derin bir kurgu bekleyenler için biraz basit kalabilir.