Onaylı Yorumlar

Aynadaki Muamma, okurken insanı “neden varız, hayat bizim için ne ifade ediyor ve ölüm karşısında nasıl düşünmeliyiz?” gibi soruların üzerine düşünmeye iten bir roman. Konusu oldukça hüzünlü olmasına rağmen yalnızca üzüntü hissettirmiyor, aksine yaşama bakışımızı değiştirmeye ve günlük hayatın içinde fark edemediğimiz şeyleri görmemizi sağlıyor. Cecilie ile Ariel arasındaki konuşmalar üzerinden insan olmayı, yaşamı, ölümü, ruhu ve varoluşu sorgularken, bildiğimiz dünyaya başka bir pencereden bakmamızı sağlıyor. Gaarder’in kitaplarında sevdiğim bir başka nokta da bu, her kitabında okuyucuya farklı bir pencere açıyor ve daha önce üzerinde düşünmediğimiz soruların peşinden gitmemizi sağlıyor. Aynadaki Muamma da hüznün içinden yaşamın değerini göstermeye çalışan, düşündürücü ve farklı bir roman. Çok etkileyiciydi...

Uzun şiirleri, bu çağımıza eş bir mesnevi havasında okudum. Ve aynı zamanda bende bir roman okuyorum havası uyandırdı. Şiirlerde verilen bu kadar büyük emek, çok çeşitli düşüncelere, hissiyatlara ve fütiristik anlayışlara yol vermektedir. Böylelikle şairin şiirleriyle, kelimelerin hıçkırıklı doğumuna şahitlik ediyoruz. Son tahlilde şairin yazınsal sofrasının imajlarla, imge ve meteforlarla çevrili olduğunu söylememiz mümkün. Şiirlerdeki meteforik, simgesel ve imgesel gayretler, hem şiir sanatını hem de şairin kuramı olan "ileri-metin" anlayışını beslemektedir. Bu kadar buluşun yanında şairin kolay okur istemediğinin de altını çizmemiz gerekir.

türkiyeden gözüken neredeyse tüm takım yıldızlar var gökyüzüne bakınca neyin nerede olduğunu kuzeyin aşağı yukarı nerede olduğunu bilmek insana huzur veriyor otobüs beklerken ve metroda beklerken takımyıldızları rahatlıkla öğrenilebiliyor. otobüse 15 dk falan olduğunda şehrin elverdiği ölçüde karanlık bir yere geçip gökyüzünün keyfini çıkarabiliyorum. eleştiri olarak özellikle arapça kökenli yıldızların adları ingiliz transkripsiyonunda kalmış mesela Algedi yıldızı aslında alcedi diye okunuyor ama alfabelerimizdeki telaffuz farkını bilmeyen birisi kolaylıkla yıldızın isminde hata yapabilir ona dikkat etmek lazım.

Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın anlatımını sevdiğim için bu kitabı da severek okudum. Özellikle Meyhanede Kadınlar hikâyesinde, Cumhuriyet’in ilk dönemlerindeki toplumsal değişime ve kadınların özgürlük anlayışına yönelik ince eleştirileri dikkatimi çekti. Kadınların özgürleşmesini değil, özgürlüğün örf, adet, gelenek ve toplumun değerleri tamamen göz ardı edilerek anlaşılmasını sorgulayan bir yaklaşım hissettim.

Yazarın bunu okuyucuya doğrudan anlatmak yerine olayların ve karakterlerin üzerinden, yer yer mizahla ve ince göndermelerle vermesini çok sevdim. Diğer hikâyeleri de benim için keyifliydi; kitabın genelindeki anlatım dili ve düşündüren tarafı hoşuma gitti. Güzel bir Hüseyin Rahmi okuması oldu.

Bu kitap, Osmanlı tarihinin en önemli kırılma noktalarından birini ele alıyor. 1877-78 Savaşı’nın Osmanlı’nın askerî ve siyasî gücünü nasıl sarstığını, adeta devletin omurgasını nasıl kırdığını görmek açısından önemli bir çalışma.

Kitabın dikkat çeken yönü, savaşın askerî seyrinden ziyade esirler, esaret şartları ve farklı taraflar arasındaki insan ilişkilerine ağırlık vermesi. Bu yönüyle klasik bir savaş anlatısından ayrılıyor ve döneme farklı bir pencereden bakma imkânı sunuyor.

Bizde tarih anlatılırken yenilgiler, zaferler kadar fazla konuşulmuyor. Oysa tarihten ders çıkarmak için yenilgileri de iyi anlamak gerekiyor. Bu nedenle 93 Harbi gibi dönemleri farklı yönleriyle ele alan çalışmaların önemli olduğunu düşünüyorum. Bu kitabın ardından Gazi Osman Paşa kitabı okunmalı.

Liderlik, Alex Ferguson’ın Manchester United’daki başarılarını anlatmaktan çok, bu başarının arkasındaki çalışma disiplini ve liderlik anlayışını ortaya koyuyor. Ferguson sihirli bir yönetim formülü sunmuyor; disiplin, süreklilik, detaylara dikkat, doğru insanları yetiştirme ve mükemmellik arayışı gibi zamansız ilkeleri kendi deneyimleri üzerinden anlatıyor.

Özellikle genç oyuncuların gelişimine verdiği önem dikkat çekici. Beckham, Giggs, Scholes ve Neville kardeşlerin yetiştiği Manchester United akademisinin arkasındaki anlayış, başarıyı yalnızca transferlerle açıklayan yaklaşımdan farklı bir perspektif sunuyor.

Kitabın futbolun dışına taşan tarafı da değerli. Ferguson’ın takım yönetiminden çıkardığı dersler; şirket, proje veya herhangi bir ekip yönetiminde karşılık bulabiliyor.

Benim için kitabın en önemli mesajı şu: Başarı tek bir büyük hamleden değil, her gün tekrarlanan doğru alışkanlıklardan oluşuyor. Liderliği deneyim üzerinden anlamak isteyenlere tavsiye ederim.

Çınar’ın basketbola olan tutkusu nedeniyle derslerini ikinci plana atmasıyla başlayan hikâye, zamanla başarıdan çok daha önemli bir noktaya uzanıyor:

Kendini tanımak, yeteneklerinin farkına varmak ve doğru yöntemleri keşfetmek.

Kitapta özellikle ders çalışma alışkanlıkları ve öğrenme yöntemleri üzerine verilen mesajları çok değerli buldum.

Matematik, Fen Bilimleri ve Sosyal Bilgiler gibi derslerde nasıl daha verimli çalışılabileceğinin anlatılması, kitabı sıradan bir çocuk romanından ayırıyor.

Üstelik yalnızca “daha çok çalış” demek yerine, nasıl çalışılması gerektiği üzerine düşündürüyor.

Tenefüslerde bile sürekli ders çalışmanın doğru olup olmadığı, hareket etmenin ve biraz nefes almanın öğrenme sürecindeki yeri gibi ayrıntıların işlenmesi de hoşuma gitti.

Çocuklara başarıyı baskıyla değil, doğru alışkanlıklar ve kendini keşfetme yoluyla anlatması bence kitabın en güçlü taraflarından biri.

Kendi hayatını seçmekle, toplumun ve ailenin senden beklediği hayatı yaşamak arasındaki çatışma hiç de kolay değil. Kitap da işte tam burada insanı düşündürüyor: Gerçekten kendi istediğimiz hayatı mı yaşıyoruz, yoksa başkalarının bizim için çizdiği yolda mı ilerliyoruz?
Bence Ölü Ozanlar Derneği sadece gençlerin hikâyesini anlatan bir kitap değil. Yaşımız kaç olursa olsun, kendi hayallerimizi ne kadar ertelediğimizi ve başkalarının beklentilerinin hayatımızda ne kadar yer kapladığını sorgulatıyor ve zaman zaman durup, insana kendi hayatına dışarıdan bakma isteği uyandırıyor.
Düşündüren, iz bırakan ve bitirdikten sonra da etkisi devam eden bu kitabı gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.

Bazı kitaplar bilgi verir, bazıları ise insanı kendi düşüncelerini sorgulamaya iter. Bu kitap benim için ikincisiydi. Giordano Bruno’nun hikâyesini okurken beni en çok etkileyen şey, düşünmenin ve sorgulamanın bedelinin ne kadar ağır olabildiğini görmek oldu. Bugün bize oldukça sıradan gelen bazı düşüncelerin, yüzyıllar önce bir insanın hayatına mal olabilmesi gerçekten düşündürücü. Kitap çok uzun değil ama Bruno’nun fikirleri üzerine düşünmek için fazlasıyla malzeme bırakıyor. Özellikle “Doğru bildiğinden vazgeçmek mi, yoksa bunun bedelini ödemek mi?” sorusunu zihninizde bırakıyor.

Kristin Hannah’dan okuduğum ilk kitap Bülbül oldu. Kalınlığı kesinlikle gözünüzü korkutmasın; hikâyeye girdikçe sayfalar su gibi akıyor. Bazen 10, 20, hatta 50 sayfayı fark etmeden okuduğumu gördüm.

Savaşın karmaşası, kardeşlik, aşk, kayıp, fedakârlık ve yarım kalan hayatlar çok etkileyici işlenmişti. Özellikle Isabelle’in cesareti ve mücadele ruhu beni çok etkiledi. Vianne ise bana bazen geri planda kalmanın ve sevdiklerini korumak için kendinden vazgeçmenin de büyük bir cesaret olduğunu düşündürdü. Onu, diğerleri yanmasın diye kendini ateşe atan bir kibrit gibi gördüm.

Kitabın atmosferi ve betimlemeleri o kadar canlıydı ki birçok sahne gözümde adeta film gibi canlandı. Uzun zamandır okuduğum kitaplardan bu kadar görsel bir his almamıştım.

Çevirisini de başarılı buldum. Akıcı, duygusu güçlü ve merak uyandıran bir romandı. Benim için kusursuz olmasa da Kristin Hannah ile tanışmak için güzel bir başlangıç oldu. Başka kitaplarını kesinlikle okumak istiyorum.