Onaylı Yorumlar

Kısacık bir kitap ama bıraktığı etki hiç de kısa değil. Steinbeck’in bu kadar az sayfada bu kadar çok şey anlatabilmesine gerçekten hayran kaldım. Kino’nun yaşadıklarını okurken hem umutlandım hem de içim acıdı. Başta bir umut, bir kurtuluş gibi görünen inci zamanla her şeyi nasıl da değiştirdi… İnsanların açgözlülüğünü ve hiçbir şeyin göründüğü kadar masum olmadığını çok güzel anlatmış yazar. Çok sade bir anlatımı var ama okurken insanı içine çekiyor. Yazar ile tanışmak için çok uygun bir seçim.

Bazı kitaplar vardır; okurken sadece sayfaları çevirmekle kalmaz, aynı zamanda sürekli düşünür, ipuçlarını birleştirmeye çalışır ve zihninizdeki boşlukları doldurursunuz. Tuhaf Resimler benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren beni içine çeken, merak duygusunu hiç kaybetmeyen ve son sayfasına kadar gizemini koruyan oldukça farklı bir deneyimdi.
Kitap birbirinden bağımsız gibi görünen dört ayrı hikâyeden oluşuyor. İlk başta bu hikâyeler arasında herhangi bir bağlantı kurmak pek mümkün görünmüyor. Ancak ilerledikçe küçük detaylar, çizimler ve olaylar yavaş yavaş birbirine bağlanmaya başlıyor. İşte kitabın en etkileyici yanı da burada ortaya çıkıyor. Okur olarak siz de karakterlerle birlikte ipuçlarını takip ediyor, anlam veremediğiniz çizimlerin ardındaki sırları çözmeye çalışıyorsunuz.
En çok hoşuma giden şeylerden biri, resimlerin hikâyenin merkezinde yer alması oldu.

Bir Afgan vatanından ayrı kalma duygusunu, “Yeryüzünde sadece nefes alıp veriyorsun, geriye kalan hiçbir şey sana ait değil.” diyerek dile getiriyor. Savaşlar, ekonomik sorunlar, doğal afetler, işsizlik gibi meseleler olmasa insan kendi vatanından neden göç etsin ki ?Ötekileştirmenin tavan yaptığı günümüzde göçmen olmak çok zor. Yazar hikayeler üzerinden anlatımını yaparken genel göç ile alakalı bilgiler de veriyor. Kitabın sonunda kaynakça da mevcut. Göç olgusuna ve göçmenlere bakış açımızı değiştireceğine inandığım bu eseri okumanızı tavsiye ederim.

Kitap bir adamın eşine göndermek istediği mesajı yanlışlıkla iş arkadaşına göndermesiyle başlayan ve ardından gelen olaylar hakkında. Tek bir mesajla adamın hayatında daha önce fark etmediği bir kapı açılıyor ve sonrasında davranışlarını açıklamaya, anlamlandırmaya ve hatta romantikleştirmeye çalışıyor.

Kitabı dümdüz okursanız konu klasik bir aldatma macerası. Ancak kitabın sonuna geldiğinizde karakterlerin olaylara bakış açısı, yorumlayışı, hissedilenler ve geçmişten kopup gelen anılara dikkat ederseniz sizi başka derinliklere sürüklüyor. Bazen birileri çıkar karşımıza ve bize hayatımıza, evliliğimize, arzularımıza ve geçmişimize bakmamıza vesile olur. Ve yazar bunu usulca ve zorlamadan yapmayı başarıyor.

Ayrıca kitabın sonu bizi asla öğrenemeyeceğimiz bir şüpheyle baş başa bırakıyor. Çıtır çıtır, yormadan ve keyifle okumalar dilerim.

Ahmet Taşağıl hocamızdan müthiş bir eser daha. Kendisinin kadim yurtlarımıza giderek gözlemlediği, bilgiler aldığı, saha çalışmalarında yapmış olduğu katkılarla beraber, yeni çalışmalara ön ayak olduğu bu tarihi yolculukları yazıya dökmesi çok kıymetli olmuş.Hakasya, Tuva, Altay gibi çok eski kadim Türk yurtları hakkında bilgi sahibi olmak çok güzel.Ve daha sonra Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan da dahil oluyor. Kazak milletinin doğuşu, en eski Türk boyu olan Kırgızlar, Altınordanın yıkılması ile çıkan Özbekler ve tarihte geniş yer tutan Oğuzlar.Hepsini bir bir anlatıyor. Moğolistan ve Doğu Türkistan Türk milletinin doğu toprakları ile bize bakıyor.Çoğu yerde Türk tarihinde önemli bir yere sahip olan en yakın arkadaşı Servet Somuncuoğlu'nu anması hocamızın vefakar özelliğini gösteriyor ki birçok tarihi yolculuğunu Servet Somuncuoğlu ile yapmıştır.Beraber saha çalışmalarında bulunmaları, birçok zorlu yolu beraber aşmaları takdire şahandır. Memnun kaldım.Tavsiye ederim.

Bu tarzda bir kitabı daha önce okumamıştım, benim için farklı bir okuma oldu. Hikâyenin kardeşlik ve dostluk üzerine kurduğu bağları sevdim. Kan bağı olmadan da insanların birbirine nasıl kardeş olabileceğini güzel ve sade bir hikâyeyle anlatmış.

Akıcı, yormayan ve sıkmadan ilerleyen bir kitap. Özellikle sonlara doğru kurgu açıldıkça hikâye daha da merak uyandırıcı bir hâl aldı. Gençlik romanlarını sevenlerin ve samimi bir dostluk-kardeşlik hikâyesi okumak isteyenlerin keyif alabileceğini düşünüyorum.

Sekeller hakkında teferruatlı bilgi veren kıymetli bir eser. Esasen Avrupa Hun devletinin kavimlerinden biri olan Ogurlardır. Macarlar Hazar kağanlığından ayrılıp bugünkü Macar topraklarına geldiklerinde Ogurları sakin, yerleşik bir halde bulduklarından Macarca yerleşik anlamına gelen szek diye tabir etmişlerdir. Ve zamanla Hun, Oğur toplulukları Szek ve günümüze Sekel olarak gelmiştir. Kitapta öncelikle Macarların tarihi anlatılarak giriş yapılıyor.Daha sonra Sekel tarihine giriş yapılıyor. Macarlar da olduğu gibi Sekellerde geçmişi Attila dayandırıyor. Hatta bana göre Sekeller bizzat bu konuda Macarlardan önde.Bütün Sekellerin kadim yazıları olan Runik alfabesini bilmek zorunda olması onların geçmisine ne kadar sahip olduklarını gösteriyor.Runik Alfabeyle beraber Alacageyik efsanesi de önemli yer tutuyor. Milli sembolleri ise Tuğrul kuşu. Tuğrul kuşu Macarlar içinde önemli. Bugün kü Moldova da yaşıyorlar. Memnun kaldım bu eserden.Çok geniş bilgiler hakim. Herkese tavsiye ediyorum.

Kesişen Yazgılar Şatosu, biçimsel olarak eşine az rastlanır türden bir anlatım mimarisine sahip.

Konuşma yetilerini kaybeden insanların hikayelerini tarot kartlarıyla anlatmaya başlamaları, başta yalnızca yaratıcı bir kurgu fikri gibi görünse de kitap ilerledikçe kartlar bir araca dönüşüyor ve asıl mesele hikaye anlatmanın kendisi oluyor.

Aynı kart bir anlatıcının elinde tutkulu bir aşkı simgelerken diğerinde ihanete veya ölüme dönüşebiliyor; kartların sırası değiştikçe kaderler de baştan yazılıyor. Calvino, sınırlı sayıda sembolden sayısız ihtimal çıkarırken insan zihninin aynı imgelere nasıl bambaşka anlamlar yükleyebildiğini de ustalıkla gösteriyor.

Bu anlatım biçimi kitabı yaratıcı kıldığı kadar okumasını da zorlaştırıyor. Fikrine bayıldığım bir kitabın okurken beni bu kadar yorması da sanırım bu okumanın en büyük çelişkisiydi.

Belki de elimizde sandığımız kadar çok hikaye yoktur; değişen yalnızca aynı arzuların, korkuların, kayıpların ve seçimlerin aldığı biçimlerdir.

Freida McFadden kitaplarında mantık hatalarına ya da zorlama tesadüflere genellikle çok takılmıyorum. Yüksek tempo, merak duygusu ve iyi bir ters köşe çoğu zaman diğer kusurları görmezden gelmeme yetiyor. Kaza da hızlı bir başlangıç yapınca yine aynı hissi vereceğini düşündüm.

Ancak hikaye ilerledikçe merakım giderek azaldı. Olayların aynı döngünün içinde kalması ve karakterlerin aldığı mantıksız kararlar bir süre sonra hikayeye inanmamı zorlaştırdı. Finale geldiğimde ise ters köşeler de fikrimi değiştirmedi. Bir kısmı tahmin edilebilir, geri kalanı ise benim için fazlasıyla zorlamaydı.

Kitabı bitirdiğimde sanki yeni bir McFadden kitabı çıkmış olsun diye yazılmış ve üzerinde yeterince durulmadan yayımlanmış gibi hissettim. Şimdiye kadar yazardan okuduklarım arasında en zayıf bulduğum kitaplardan biri oldu.

Kitaba başladığımda farklı bir zihnin verimliliğini tartmak niyetiyle başladım. Bilinmeyen, tanınmayan görece çok yeni bir yazarın farklı bir evren üzerine ne kadar farklı şeyler ortaya koyacağını merak ediyordum. Özellikle tekrara, kurguda çelişkiye düştüğü noktaları bulmaya çalışıyordum. Çünkü yeni olanı tecrübe etmek gerektiğini düşünüyorum. Fakat kitap beni şaşırttı. Olayların akışı ve kurgunun sağlamlığı karşısında sadece tebrik hisleriyle kitabı bir solukta bitirdim. Dil de, olay akışı da tekdüze değil. Hem edebi bir olgunluğa hem de muazzam bir akışa sahip olduğu için kitap okurken bir sinema filmi seyretmiş gibi oldum. Seriye devam etmek artık benim için bir zorunluluk.