Onaylı Yorumlar

Tam da Saraybosna da yakılan şehrin sembolü olan kütüphanenin önünde okumak nasip oldu kitabın sonunu. Savaş sırasında 3 gün 3 gece sürmüş kütüphane yangını. Kitapta geçen bir öyküde uçuşan kağıt küllerini gördüklerinde kişinin ne kadar kitabı varmış diye tahminde bulunduklarıyla ilgili bir ifade geçiyordu. Aklıma hemen o öykü geldi gezerken Bu bir savaş kitabı değil, acıları kıyımları ölümleri anlatan belgesel tadında bir kitap arayanlara göre değil. Aksine savaş sırasında günlük yaşamlarına devam etmeye çalışan savaşla birlikte bozulan rutine ayak uydurmaya çalışan halkın sıradan öyküleri. Ajitasyon dram duygu sömürüsü yok bu sebeple biraz duygusuz bulunmuş bir çok okur tarafından ama ben bir çok hikayeyi ve bu olgun duruşlu sıradan insanları sevdim. Bana çok dokunan bir alıntıyla bitireyim incelememi,
"Saraybosna olduğu yerde duruyor ama artık biz orada yokuz."

Kişisel gelişim kitaplarını pek sevmem genelde altı boş "kendine güven başarırsın" mesajı vererek insanları aldatmacanın içine soktuğunu düşünürüm ama bu kitabın vermek istediği mesajları genel olarak sevdim. Çünkü insanların düşünce gücüyle iyileşebildiğine, hastalıkları yenebildiğine, bilinç altının gücüne, olumlu düşüncelerle potansiyellerini ortaya çıkarabileceklerine inanıyorum. Rezonans, titreşim, yankı; rezonans kanunu ise evrendeki her şeyin bir titreşimi olduğu ve bu sayede etkileşim içerisinde olup birbirini etkilediğini söyler.
Dili oldukça anlaşılır ve akıcı, okuması çok kolay bir kitap ama içindeki öğretileri  uygulaması hayatın günlük akışına yerleştirmesi bakış açısını değiştirmesi çokça emek ve çaba istiyor. Yine de farkındalık kazanmak bir yerlerden başlamak için tavsiyedir.

"Efendim, sen düzeltme, ben düzeltmeyeyim, nasıl düzelecek bu memleket, diye sesini yükseltince
Usta onu durdurup: -Önce kendimizi düzeltelim Fikri abi. Birinciye bunu koy, dedi..."

6 yıllık bekleyişin sonu Canimmm Kutlu'nun yeni öykü kitabıyla son buldu. Özlemişim kalemini, halktan sıradan bizden hikaye içinde hikayelerini. Sanki okumuyorsun da o kasaba kahvesinde anlatıyor sen elinde çayın dinliyorsun gibi Alışveriş listesi yazsa okurum dediğim yazarlardan olur kendisi. Kendine has sıcacık samimi üslubuyla terapi gibi gelir insana yazdıkları. Sıradan hayatları öyle yalın öyle akıcı anlatır, vermek istediği mesajı karakterlerin ağzından öyle güzel verir ki alt metine kafa yormana gerek kalmadan anlarsın derdini. Halihazırda belirli bir okur kitlesi vardır zaten ama kalemiyle tanışmayanlar için tavsiyedir biline

Papini kitabının bir yerinde şöyle diyor: " Eğer söylediklerimi iyi söylediysem, neden onları daha kötü bir şekilde tekrar ediyorsunuz?" Dolayısıyla onu tekrarlamaktan imtina ediyorum çünkü beğendiğim bir kitap oldu. Düşünce olarak yoğun bir kitap, yazarı anlayarak kendinizi onun yerine koyarak bazen görüşlerine itiraz ederek çoğu kez onda kendinizi bulup düşüncelere dalarak okuyabileceğiniz bir kitap. İlk sayfalarda kendisini itici bulmuştum ancak kitap bittiğinde hayranlık duydum. Yazarın düşüncelerini olduğu gibi okuyucuyla paylaşması bence cesurca.

Zarifoğlu kitabı oluşturan yazılarında; yaşadığı dönemin siyasi ve sosyal atmosferini İslam penceresinden değerlendirmiş, İslam’ın iyi öğrenilmesi ve tatbik edilmesinden, bireylerin ve toplumun İslam’a göre şekil alması gerektiğinden bahsederek toplumun İslam ile bilinçleneceğine inandığını ifade etmiştir. Müslüman olmayı sadece inanmak ve namaz kılmak gibi ritüellerden ibaret görmemiş aksine, Müslüman olmayı “sorumlu” olmakla eşdeğer tutmuştur. İbadetlerin amacını “Allah’ın hatırlanması” olarak ifade ederek, Allah hatırlandığı sürece yapılan her şeyi ibadet mesabesinde değerlendirmiştir. Namazın sadece kalıpla/şekille ilişkili olmadığını, kalbin iştiraki nispetinde anlam kazandığını belirtmiştir. Yazılarında ; Afganistan İşgali, Hama Katliamı ve 12 Eylül sürecine değinerek, Müslümanların yaşadığı olaylara kayıtsız kalmadığını göstermiştir. Bu itibarla; kitabı oluşturan yazıları, mecrasında usulca akan suyun bir anda debisinin yükselerek coşup kabarması olarak düşünebiliriz.

Mehmet Akif Ersoy deyince herkes milli şair der istiklal marşının yazarı der illa az yada çok biliriz onu ama onu anlamak safahat ı anlamak safahat ı anlamak o dönemi tarihi Türk ü anlamak o yüzden keşke o dili gerçekten bilerek okuyabilsek altta açıklamaları kırk defa okuyarak baka baka zara zora okumaya çalışarak bile bu denli içe kalbe işliyorsa kim bilir tam manası ile anlasak nasıl bir tat alıcaz her genç evladın safahat ı bir kere olsun okumasını isterim benim kalbimde yüreğimde yeri başkadır hep ıssız bir adam gibi yaşamaya çalışması aslında ruhumda ki kalabalık yanlızlığından onun ahh tekerrür eden tarih ne yazık seni yazacak bir Mehmet Akif te yok artık….

Kitabın ilk 7-8 bölümünde olay örgüsüne olan ilgim açıkçası yazımın zayıflığı nedeniyle düşüktü. Daha çok liseli gençlere hitaben gibi gelmişti ama kitap ilerledikçe olay örgüsü ilginçleşti ve kendimi kitabı bir çırpıda bitirmiş halde buldum. Ayrıca yazım da o ilk bölümlere nazaran daha iyi, akıcıydı. Sanırım bunda karakterlerin yaşlarının lise civarlarında olmasının da nedeni var. Hikaye bir noktadan sonra sürükleyici hâle geliyor. Başlarda çok ümitli olmasam da şu anda ikinci kitabı merak etmiyorum desem yalan olur. Kısacası yazım açısından ağdalı değil, standart bir dilin eşliğinde sonradan açılan bir hikaye okumak isterseniz öneririm. Ben okurken her şeye rağmen keyif aldım.

İnsanlık varoluşundan beri bir yandan hayatın anlamını ararken öbür taraftan kendi ile yüzleşmekten korktuğu için hep kendinden kaçtı. Ama yine hep kendine yakalandı. Anlayabilenler anladı ki insanın yolculuğu kendinden kendine imiş. İnanç Özgen hocamız bu kitabında kısa; ama aslında yüzlerce sayfaya sığacak hayatı, duygu ve düşünce yalın ama yoğun, kısa ama özlü, bir kervan dolusu sözü bir heybeye yükleyip okurken sürekli kendinden bir şeyler bulduğu aha bu benim, işte şunu da yaşamıştım dedirten sayfa sayısı az ama içerik bakımından en kalın kitabını yazmış.

Kitabı okurken toplumsal yargı ve normları aşan iki yalnız insanın arasındaki ilişkinin evrelerine şahit oluyoruz. Dış görünüş, yaş, sosyal çevre herhangi bir şey farketmeksizin yanlızlığı, sessizliği veya sadece ortak bir an'ı paylaşabilmek bazen duygusal bir bağın oluşması için yeterli. Tsukiko ve sensei arasındaki doğal ve naif ilişki bize bunu gösteriyor. Kitabı okurken de bir insanı bizim için özel yapan, iki insanın birbirine yaklaştıran tam olarak nedir diye düşünüyorsunuz. Önyargısız olarak alıp okumanız ve toplumsal normlar gerçekten bir insanın hayatında belirleyici mi olmalı düşünmeniz tavsiye edilir.

Kitabın içindeki mağdur ve sanık ifadelerini, operasyonu yapan polis müdürünün röportajını okurken adeta midem bulandı. Sinirlerim tepeme çıktı. 40 yıl Türkiye'de cirit atan bir suç örgütüne kimse dokunamamış ya da dokunmamış. Siyasileri ve bürokratları bile ağlarına düşürmüş adamlar. Adamlar milletin kızlarına musallat olmuş STK lar, kadın dernekleri, devletin görevli mercileri çıkıpta ne bir açıklama yapmış ne de bir müdahale. Bu kitabı gençlerin özellikle genç kadınların okuması gerekli diye düşünüyorum. Okunsun ki bu ve buna benzer tarikatların nasıl pis bir zihniyete sahip olduklarını, insanları nasıl kandırdıklarını görsünler.