Onaylı Yorumlar

Hüseyin Rahmi Gürpınar’dan yine büyük keyifle okuduğum eserlerden biri oldu. Oldukça akıcı bir anlatıma sahip ve kitabın sonlarına doğru heyecanı giderek artıyor. Özellikle Kirkor ile Agop’un diyalogları efsaneydi; birçok yerde beni gerçekten çok güldürdü.

Kitabın kısa olması sayesinde olaylar gereksiz uzamadan hızlı bir şekilde ilerliyor. Buna rağmen karakterlerle bağ kurmakta hiç zorlanmadım; yaşanan olayları adeta hissederek okudum. Mizahı, heyecanı ve akıcılığı çok başarılı bir şekilde harmanlayan bir eserdi.

Türk edebiyatı klasikleri okumayı seven, hem güldüren hem de heyecanlandıran kısa ve sürükleyici bir roman arayan herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.

Tam anlamıyla o tedirgin edici hissi yavaş yavaş yükselten kitaplardan biri. İlk sayfalarda her şey sıradan gibi başlıyor ama sayfalar ilerledikçe o “bir şeyler ters” duygusu iyice yerleşiyor. Sürekli biri izliyormuş hissi, karakterlerin içine işlediği kadar bana da geçti.
Yazarın en sevdiğim yanı, gerilimi abartmadan kurması. Büyük olaylar pat pat yaşanmıyor belki ama küçük detaylarla insanın içini huzursuz etmeyi çok iyi biliyor. Karakterlerin geçmişleri ve sırları yavaş yavaş açıldıkça hikâye daha da derinleşiyor. Herkesin bir şey saklıyor olması, kime güveneceğini bilememe hissi gerçekten iyi verilmiş.
Bazı yerlerde tempo biraz düşüyor gibi hissettim ama bu da aslında atmosferi kurmak için bilinçli yapılmış gibiydi. Final kısmı ise beklentimi karşıladı; öyle aşırı şaşırtıcı olmasa da tatmin edici bir kapanıştı.

David Eagleman’ın Incognito ve Beyin kitaplarını çok beğenerek okumuştum, Yaratıcı Tür de beklentimi boşa çıkarmadı. Nörobilimci Anthony Brandt ile birlikte, "Yaratıcılık doğuştan gelen bir yetenek mi yoksa öğrenilebilir mi?" sorusuna harika bir yanıt vermişler. Kitabın odağında zihnin yeni bir şey üretirken kullandığı üç temel mekanizma var: Bükme, Birleştirme ve Bölme. Mimariden müziğe, bilimden modaya kadar günlük hayattan verilen somut örnekler konuyu çok iyi pekiştiriyor. Sıkıcı ve ağır bir bilimsel dili yok, görsellerle desteklendiği için de su gibi akıyor. Zihnin çalışma yapısını ve fikirlerin doğuşunu merak edenlerin ufkunu açacak bir çalışma, kesinlikle tavsiye ederim.

Sadiye Erol Aykaç ile Kitap Yurdu Okur Ödülleri vesilesi ile tanıştım. İlk okuduğum kitabı "Ben Zübeyde" Dilinin şefkatini, yumuşaklığını, pozitifliğini ve özgünlüğünü sevmiştim.
"Ben Rabia" kitabını da ilk kitabını bitirir bitirmez sipariş ettim. Bir yazarın kitaplarını art arda okumamaya çalışıyorum ki aşinalık olmadan her kitabında yazarı tekrar tekrar keşfedeyim.
Gelelim kitabaaa. Bu kitap Zübeyde'den biraz daha farklı. Okurken bazen hikayeye kapılıp giderken bazen o kadar derin hususlara giriyor ki önce sindirmek için kitaba ara verme ihtiyacı duyuyorsun.
Kitapta o kadar çok cümlenin altını çizdim ki. Ama tek bir cümle seçme hakkım olsa cümle "Belki de onun kabul olmuş duasıyım." olurdu. Hepimizin anlam arayışında olduğu bu dönemde yüreğime dokundu.
Kitaptan bana kalan daha az hırs, daha çok şükür, daha az telaş ve daha çok gönül ferahlığı oldu.
Yorumlara bakarak kitap alan okur; tam vakti, hadi sipariş et, bekleme. İyi okumalar dilerim.

Usta ile Margarita, bende bitirdikten sonra da yaşamaya devam eden romanlardan biri oldu.

En çok düşündüren karakter Pilatus’tu. Yüzyıllar önce verdiği bir kararın vicdan azabını hâlâ taşıyor olması, zaman geçse de bazı yüklerin insanın içinde yaşamaya devam edebileceğini gösteriyordu.

Romanın sonunda Usta’nın Pilatus’un hikâyesini yazması beni ayrıca etkiledi. Sanki İsa’nın acısını ve Pilatus’un vicdanını yeniden dünyaya taşıyarak onların yükünü bir anlamda paylaşmış gibiydi. Belki de bu yüzden ona “ışık” değil, “huzur” verildi. Bana göre bu, bir ödülden çok uzun süren bir yorgunluğun dinlenmesiydi.

Margarita’nın ödülü ise sevgisinin ve sadakatinin doğal bir karşılığı gibiydi. Woland ise kötülüğün tek başına bir simgesi olmaktan çok, insanların ikiyüzlülüğünü, açgözlülüğünü ve korkularını ortaya çıkaran bir güç olarak hafızamda kaldı.

Kitabı bitirdiğimde aklımda tek bir düşünce vardı: Bazı hikâyeler zamanın içinde kaybolmuyor; iyi edebiyat onları yeniden yaşatıyor.

Uzun zamandır yazarın çaylak ile filozof kitaplarını okuyorum, ilk okumaya başladığımda üçüncü kitabı yeni çıkmıştı diye hatırlıyorum. Her kitabında ayrı düşünsel dünyalara sürüklendim ve bu kitapların açtığı kapıların birçoğundan hala gider gelirim o düşünsel sorgulayıcı dünyalara. Zamanla yeni kitaplar da çıktıkça bir yerde vasatlığa bağlar artık zannımda hep yanıldım, her kitapta yeniden sorgulamaya, zihnimi çalıştırmaya devam ettim. Bir yetişkin de bu kitaplarla haşır neşir olup okudukları üzerine uzun uzun düşünebilir, bunu gördüm. Dokuzuncu kitapta bahsedilen anı yaşamak, yakalamak konusunun işlenişi çok hoşuma gitti. Anı yaşamanın neden sadece "an"la ilişkili olmadığı, geçmiş ve gelecek ile nasıl ilişkisi olduğu ve olmasının da pek tabii olduğu oldukça anlaşılır, nahif şekilde anlatılmış. Kendimi birçok mevzuyu yeniden ve yeniden işler bulduğum bu kitabı ve tüm çaylak ile filozof kitap serisini herkese öneriyorum.

"Gece Yarısı Kütüphanesi"ni okuyan biri olarak "Gece Yarısı Treni"ni görünce sabırsızlıkla okumayı bekledim. Kesinlikle aldığıma değdi. Bir tarafta hayatını tamamlamış Wilbur diğer tarafta hayatının tam ortasında önemli bir karar verme noktasında bir Wilbur. İkisinin de olaylara bakış açısı birbirinden çok farklı. Özellikle annelerinin cenazesindeki tavırları bunu çok güzel gösterdi. "Yaşamadan öğrenemezsin" sözü gibi yanlışta olsa bir yaşam bitirenin gençliğine ışık tuttuğu çok güzel ve sürükleyici bir hikaye. Kitapta bir yerden sonra risk alarak sonu belli olmayan bir değişim yaşanıyor.

Mekin Gani Pehlivan’ın Cep Sudoku 1 kitabı, bulmaca severler için pratik bir seçenek. Ancak seviye dengesi konusunda beklentiyi doğru ayarlamak gerekiyor.

Sürekli Sudoku çözen biri olarak kitaptaki kolay, orta ve zor seviyelerden başlangıç yapıp hepsini denedim. Düzenli Sudoku çözen kişilere kolay seviye gerçekten oldukça kolay gelecektir. Hatta kitapta "zor" olarak belirtilen seviyenin bile aslında kolay ile orta arası bir zorlukta kaldığını söyleyebilirim. Yani sürekli bulmaca çözen biri için zor diye belirtilen seviye pek zorlayıcı değil.

Buna rağmen, Sudoku'ya yeni başlayanlar veya seviyesini adım adım geliştirmek isteyenler için gayet ideal bir bulmaca kitabı olmuş. Yeni başlayanlara tavsiye ederim.

Kendini tarihçi, filozof, sosyoloji eleştirmeni, siyaset felsefesi eleştirmeni, işçi arşivleri araştırmacısı ve edebiyat yorumcusu olarak niteliyor Ranciere. Yine kendi tabiriyle O bir antagonist, yani müzmin bir muhalif. Eser, Ranciere külliyatına giriş olarak da okunabilir. Platon'la başlayıp Marx'a ve nihayet çağdaşı Bourdieu'ya uzanan tarihin en etkili filozof ve sosyologları üzerinden toplumsal sınıf kavramı eleştirisi. Ağdalı ve fazlasıyla akademik dili nedeniyle alanın profesyonelleri için bile takibi zor olabilir. Bu kadar zorlu bir metni çeviren Aziz Kılıç'ı da ayrıca tebrik etmek gerekir.

3,5 → 4
Melisa Kesmez'in Çiçeklenmeler kitabında yakaladığı o dönüşüm hikayesini çok sevdiğim için Bazen Bahar’a da benzer bir beklentiyle başladım. Elbette bir öykü kitabında farklı duygularla karşılaşmayı bekliyordum; ancak öykülerin geneline hakim olan hüzün, kayıp ve yalnızlık hissi bir süre sonra beni biraz yormaya başladı.

Bu yoğun kasvetin yanında, yazarın kendine özgü şiirsel dili de bu kitapta bana yer yer fazla geldi. Karakterlerin diyaloglarında bile aynı edebi tonun hissettirilmesi, ne yazık ki kimi hikayelerin doğallığını zayıflatmış. Bu nedenle bazı anlarda hikayenin içine girmek yerine yazarın üslubunu daha fazla hissederek okudum.

Genel olarak beğenerek okuduğum, ancak duygusal tonu ve anlatım tercihi nedeniyle zaman zaman kopukluk hissettiğim bir öykü kitabı oldu.

Beğendiğim Öyküler: Yılbaşı Ağacı, Telefon Kulübesi, Domates Tohumları, Kurtarma Gemisi, Bir Bahçeyi Beklemek