Onaylı Yorumlar

Şermin Yaşar ile tanışma kitabımdı.
Kitap kısa hikayelerden oluşuyor. Dili çok akıcı. Hikayeye başladığınızda sonunu tahmin ettiğinizi düşünüyor; ama asla beklemediğiniz sonlarla karşılaşıyorsunuz.
Bazı hikayeleri bitirince uzun uzun halıya bakıp düşündüm. Kalbim kırıldı ama çok güzel kırıldı.
Çok ince, çok zarif insanların 'böyle bitmesin'li hikayelerini çok sevdim.
Uzun kitaplardan yorulmuş zihinler için, uzun zamandır okumaya ara verenlerin geri dönüşü için nokta atışı bu kitabı tavsiye eder, iyi okumalar dilerim.

Korku edebiyatı seven ve kitaplardan pek korkmadığını düşünen biri olarak gece okuyamadığım sadece gündüz okuyabildiğim, gece yattığımda aklıma gelince uyuyamadığım bütün bunlara rağmen bayıldığım harika bir kitap.
Mehmet Berk Yaltırık'la yeni tanışıyorum. Kendisiyle bu kadar geç tanışmış olmaktan dolayı da üzülüyorum zira Türk edebiyatında kaliteli korku yazarı pek yok ya da ben denk gelmedim.
Küçükken nenelerimizden dedelerimizden dinlediğimiz korku hikayeleri tadında, kültürümüze ait bir çok korku öğesini ustalıkla ele almış yazarımız. Cinler, periler, gulyabaniler ve daha neler neler... Öyle sahneler betimlemiş ki korkuyu en derinden hissediyorsunuz. Kalemi inanılmaz etkileyici, dili, üslubu muazzam. Tarih ve kurgu iç içe. Hikayenin içe girip Periveş'le birlikte maceradan maceraya, korkudan korkuya dalıyorsunuz. Yine de kitaptaki bütün doğaüstü korku öğelerine rağmen insan her zaman daha korkunç, daha kötü.

Bazı fotoğraf kareleri ve geçmişe açılan kapılar… O kapılardan girerek 1940’lı yıllarda doğan Fransız bir kadının yaşantısını okumaktayız. Siyasi değişimlerin kültür üzerine etkisini, teknolojinin hayata sızmasını, devrim niteliğinde ilaçları, Fransız aile yaşantısı gibi başlıkların fotoğrafları aslında bunlar.
Yazarın gözlem gücüne hayran kaldım. Senelik bir kamera gibi her şeyi kaydettiğini hissettirdi bana. Ülkesine bu kadar hakim olması oldukça takdire şayandı. Ödülü hak eden bir kitap.
Kendimce çıkardığım en önemli ders şu oldu: Değişmeyen tek şey değişimin kendisiymiş.

Bir buçuk yaşında oğlunu toprağa vermiş bir baba olarak okudum bu kitabı. Eser, ikizini kaybeden annelere odaklansa da evlat acısının o müşterek dilini ve yürekteki derin boşluğu hissettim.
Kitabın en vurucu tespiti, "Gözün aydın" tebriği ile "Başın sağ olsun" taziyesinin aynı anda yaşanmasıydı. Bu durum, insanın ruhunu adeta ikiye ayırıyor; bir yanda hayattaki evlada tutunma çabası, diğer yanda topraktaki yavrunun dinmeyen sızısı... Bu yüzden hayattaki evlatla tam manasıyla sevinememe hissi çok tanıdık geldi.
"Yas parmak izlerimiz kadar kişiseldir" ifadesi hakikatin ta kendisi. Çekilen dişin boşluğuna dilin sürekli gitmesi benzetmesi, aklın ve kalbin o boşlukta nasıl gezindiğini mükemmel özetliyor. Vefat eden bir evladın fotoğraflarda asla büyümeyeceği gerçeği ise zamanı durduran bir sızı.
Benzer bir imtihanı yaşayanlara ve insani acının derinliğini anlamak isteyen her kalbe tavsiye ederim. Gözyaşlarımızın şifa olması duasıyla...

Dokuzuncu kitapta artık çok iyi tanıdığımız karakterlerle, yavaş yavaş Nazileşmesine şahit olurken her köşesini öğrendiğimiz Berlin'de geçen hikayenin içine hiç oyalanmadan, ilk sayfadan giriyoruz. Dönemin Almanya'sına dair siyasi ve tarihi referanslara, her zamanki gibi, heyecan verici olay örgüsü içinde hiç göze batmayacak şekilde yer verilmiş. Son sayfaya kadar heyecanın dozu hiç eksilmiyor. Zaten bence bu seriyi bu kadar eşsiz yapan asıl neden; bir polisiye için çok uzun olmasına ve kitabın ortasında ana olayın aydınlanmasına rağmen paralelde o kadar çok küçük hikaye dönüyor ki son sayfaya kadar merak hiç azalmıyor. Dokuzuncu kitaba geldiğimizde sadece bir kitap içindeki hikayelerin yolu birbiriyle kesişmekle kalmıyor, birinci kitaptan itibaren kurulan ilişkiler ağı sonunda bir bütünün parçaları olarak tekrar karşımıza çıkıyor. Henüz Türkçe'de yayınlanmayan serinin son kitabının da dilimize çevrilmesini merakla bekliyorum ama bitiyor diye de içten içe üzülüyorum...

Asım'ın Nesli Okuma grupları (ANOG) kapsamında İstikamet ve Değişim kategorisi altında okuduk. Çok severek okudum. Hızlıca akıp giden bir kitap. Yer yer bazen tekrarlar çıkabilir karşınıza ama beni çok rahatsız etmedi. Sanırım yazarın soy isminden kaynaklı olarak sanki bir abinin kardeşin dertleşmesi gibi hissettiriyor. Şimdiye kadar en çok beğendiğim kişisel gelişim kitaplarından diyebilirim, en azından şimdiye kadar en çok isim ve içerik olarak aklımda kalanlardan. İçinde psikolojik ve iletişimsel diyebileceğimiz bazı modeller geçiyor, Johari penceresi gibi. Kitabın sonunda kitap ve film tavsiye listesi var. Bitirdikten sonra da bir ihtiyaç hissettiğim anda elime alıp bazı cümleleri tekrar okudum.

Yazar her eserinde birbirinden bağımsız olayları ele alırken ana karakterin duygusal durumları gibi bağımsız olarak irdelenemeyecek konuları her kitapta ortak işlemiştir. Ayrıca serinin diğer eserlerinde de olduğu gibi olay örgüsü gizemli ve ilginç bir şekilde kaleme alırken sonu beklenmedik şekilde bitmiştir. Şahsen sadece bitişinin kısa olmasının bir dezavantaj olduğunu düşünüyorum. Lakin uzun olay örgüsü içinde bu durum pek göze batmıyor. John Verdon'un sevdiğim bir diğer özelliği eserlerinde betimlemelere yer verirken ne çok kısa ne de çok uzun tutarak okuyucuyu kitaptan soğutmamasıdır. Bir yapbozun parçaları gibi işlediği kurgusunda size de olay örgüsü hakkında tahmin hakkı verirken aynı zamanda sizin kafanızdan geçenleri de esere işlemiştir. Bu yüzden de genelde eserlerin sonunda beklenmeyen bir kişi veya olay açığa çıkmaktadır.

Kitabı, İran gezisinde yerel rehberin önerisi üzerine aldım. İran gezisi sonrası böyle bir kitapla karşılaşmam beni mutlu etti. Nedim Gürsel kitabında, İran gezisi sırasında, şair ve yazarlardan alıntılarla Tahran, İsfahan, Şiraz, Persepolis izlenimlerini anlatırken, bir gezi yazısı kaleme almakla kalmamış, tarih içinde, İran kültürünü de çok güzel aktarmış. Her bölümü zevkle okudum, Özellikle, Hayyam’ın hayaliyle konuştuğu, Nazım Hikmet ve Rubailerden bahsedilen bölüm, Pierre Loti’nin “İsfahan Seyahatnamesi” adlı kitabından aktardığı alıntılar ve bu alıntılara yorumları etkileyiciydi. Tavsiye ederim.

Çok keyifli bir okumaydı. Hepimizin hayatımızda yaşamış olduğumuz o tatlı, küçük keyif anlarını daha derinlemesine ve arka planında yatan duyguya da odaklanarak aktarıyor yazar. Tabii ki Almancada böyle bir tabir olması da ayrıca ilginç. Psikolojik alt yapısı da olan, duygularımızın sınırlarının bazen nasıl geçişken olduğunu bizlere içtenlikle ve yalın bir anlatımla aktaran kitap, aynı zamanda güzel de çevrilmiş. (bilenler bilir kötü çeviri insanı kitaptan soğutur.) Kesinlikle okunmaya ve vakit ayırmaya değer.

ayaşlı ve kiracılarını çok sevdiğim için diğer romanlarını da aldım. bu roman karşılıklı konuşmalardan oluşuyor. sona doğru ise istanbula yerleşen perihanın arkadaşına mektuplarını yazıyor. normalde bu kadar çok diyalog sevmem ama o kadar doğal ki akıp gidiyor. evlenmek isteyen bir genç kızın, kısmetlerini arama macerası, çevresindeki arkadaş ve tanıdıklarının ona yardımcı olma telaşı, doktorun bir türlü gelemeyişi, son çare varmak istediği vassaf beyin ölümü ve kendisine bıraktığı miras ve gönderdiği damat adayı, en sonunda bu adayla evlenip mutlu olması üzerine kurulu konuşmalar. ben çok sevdim.