Onaylı Yorumlar

Bir sosyal sorumluluk projesi kapsamında falan yazıldı sanırım bu kitap. Her bir cümlesi bu kadar mı güzel bu kadar mı doğru bu kadar mı nokta atışı olur. Aşk romanı gibi görünse de şehirler arası yolculuk var, mizah var, aşk acı mutluluk sevinç hüzün heyecan kısacası duygular arası geçişler var, toplumsal sorunlar var. İnsanoğlunun nasıl da unutmayacağız dediği şeyleri kolayca unuttuğuna, duyarsızlaştığına, çağımızın soru ve sorunlarına o kadar güzel değinmiş öyle güzel göndermeler yapmış ki yazar. Karakterin birine biraz sinir olmuş olabilirim. Ama o karakterin yaşadığı çelişkili halleri de çoğu insanın yaşadığı kanısındayım. Bende ciddi hayranlık uyandıran karakterler de oldu. Gün yüzü görseydi başkahraman çok sevinecektim ama nedense içimden bir ses bunun devamı gelecek o gün yüzü görülecek diyor. Yalın bir anlatım nasıl bu kadar renklendirilir, cümleleri süsleyişine, benzetmelerine bayıldım, Kitap o kadar akıcı ki bitti diye üzüldüm. Kalemine yüreğine sağlık.

"İnsanın kafası, timsahın midesinden daha boş olsa da, içini doldurmaya onun kadar meraklı değil."

Dostoyevski'nin kısa, çarpıcı ve kara mizahla yoğurulmuş eleştirel bir öyküsü Timsah. Öykü Ivan Matveich'in bir timsah tarafından yutulmasını ve sonraki süreci ilginç bir şekilde ele alıyor. İlginç, çünkü ortada timsah tarafından yutulan bir adam varken -adam da dahil- çevresindeki insanların verdiği tepkiler şaşırtıcı. Dostoyevski de bu tepki ve düşüncelerden yola çıkarak Rus toplumunun Avrupa özentiliği, ekonomide yabancı sermayenin olumsuz etkisi, paranın insanî değerleri yok edişi, kapitalizm ve aç gözlülük gibi birçok konunun eleştirisini bu kısacık öyküye sığdırmış. Hem düşündüren
hem de gülümseten bir eser.

Bir kitap, bir yazar bu kadar anlaşılmaz olur mu? Okuduğum ve anlamakta zorlandığım nadir kitaplardan. Jacques Lacan'nı anlamak elbette zordur, iyi bir psikoloji, felsefe, mantık ve en önemlisi ironi dilini bilmek gerek. Sözcüklerle oynayan bir psikanalist. Üslubu imalarla dolu. Lacan'ın kendine özgü bil dili var ve bunun için ciddi bir sözlük gerekir sanırım. Bu durum Fransızcadan çeviriyi de zorlaştırıyor.
Kitabı benim diyen, hatta kendi dilinde müritleri, psikanalistleri ve felsefecileri bile anlamakta zorlanmıştır. Bu sanırım üslubundan, imalarından ve açık seçik olmayan göndermelerinden kaynaklanmakta.
Şayet kitabın konusunu soracak olursanız; bilinçdışı, arzu, itki, nesne, özne, fantazm, iğdiş, psikoz derim. Lacan, Freud'un bu noktalardaki teorilerini yapısalcı dilbilim, felsefe, matematik ve antropolojinin ışığında güncellenmiş ve genişletilmiş yorumunu sunmuş.
Okuyana kolaylıklar diliyorum....

Eşit derecede birden fazla şeye yeteneği olan karakterin seçim yapamadığı için oradan oraya sürüklendiği Buridan'ın eşeği ve maymun iştahlılık arasında bir hikaye okuyoruz. Bu hikaye aynı zamanda kurslar arası koşturmaktan helak edilen yeni neslin de gelecekte düşeceği sarkastik hayatı bize gösteriyor. Her şeye eşit derecede yeteneği olan ancak birinde öne çıkamayıp kendisini geliştiremeyen veyahut da alakasız yetenekleri eşit derecede geliştirilip birbirini tamamlayamaz konuma getirildiği için birbirini kesen bir döngüde sıkışıp kalanların hikayesi. Venüs ve Serena Williams hikayesinin bir değişiği diyelim. O hikayede baba kızlarında gördüğü yeteneği geliştirmeleri için canını dişine takarken, kızlar başka alanlarda ilerlemek isteseydi ve her şeyi yıksalardı acaba ne olurdu? Bu kitap bir anlamda da onların hikayesi. Sizin için seçilen bir gelecek inşası mı sizin kendi inşa etmek istediğiniz mi?

Kitabın içinde ne var biliyor musun. Çocuklukta kesişip devam eden aşklar, dostluklar, bağlar var, yitip gidenler, ölümler var.

Yaşanan farklı ilişki biçimleri, iç savaşlar, bitmesi zaman alan, özgür bırakmakla, kendine ve eve dönmekle, karışık ve huzursuz eden ,tartışılan iç karışıklık halinin son bulmasıyla huzur bulan asi ruhlar var

Her karakter kendine biçilen rolü oynadı ve gitti. Çözüme kavuşmayan durumlar acı vermeye devam ediyor. Mabel önce kendi aldı kamerayı eline sonra diğerlerine verdi kamerayı.

Ne var Ne yoktu?

Her bir bölümde, hikayeyi bir kahramanın ağzından dinlemek . Züleyha’nın aşkının ince ince işlenmesi, İki kişinin ilahi aşkla tanışma hikayeleri, hikaye içinde hikayelere de yer verilmesi, şiirsellik ve düz yazının bir arada olması, yakarış ve seslenişler beni etkileyen kısımlar oldu.
Yusuf’un zindan bahsine daha az girilmesi, Yusuf’un ruh halinin anlatımında yer yer boşluklar vardı. Duyguyu hissettirme noktasında eksikler olduğunu hissettim. Anlatımda ve geçişlerde yer yer kopukluklar vardı. Yusuf’u daha az duyduk. Hikaye bitirişini vurucu ve etkileyeci bulamadım.

Nerelere gittim?

Kuyuda ve o darda sıkıntıda olan birinin en yakınındaymış gibi hissettim. Kurdun, aynanın, kuyunun seslenişleri ayrı bir bakış kattı. Züleyha gibi ah Yusuf diyenlerden biri , Züleyha gibi aşkı hisseden ve sevgide yol alan yolcu gibi hissettim. Bir yolculuktu başı rüya, sonu muştu ve vuslat.

Burada anlatılanlar da bir mahalle var ve tüm olaylar orada cereyan etmiş gibi geldi. Küs ve kırgın kalpli, acılarına göğüs germeyi başaranların hikayesi. Acının tarifi, özlemim tarifi, aşkın tarifi, ayrılığın ve ölümün tarifi var bu lokantada açılış intiharla başlıyor, kapanış geçmişi acıları bir güzel temizlemekle bitiyor.

Kusura bakma dağları, Olsun hırkası, Sıradan anlar fotoğrafçısı, 72 saniye, Bu son olsun yağmurları, Onuncu yıl, Gerisi hikaye ve Kendi geçmişinin gündelikçisi okuru kendine çeken hikayeler ve yaşantılar oldu. Üslup her öykü de kendine has ve güzeldi.

Ben kitaba sıradan anlar fotoğrafçısını başlığını daha çok yakıştırdım çünkü sıradan gibi görünen anları es geçmemiş yazar. Sıradanlığı üstten sıyırmış hikayeleriyle.

Öykülerinde duvarlardan sızıp içeriye giriyor yazar, dolu dolu cümleler nasıl birbirinin ardı sıra geliyor şaşırıyorsunuz, anlatımı soğuk kanlı, duyguları olaylarla birlikte harmanlıyor. Hikayelerdeki geçişler kendini fark ettirmeden ilerliyor. Anlatılan başka biriymiş gibi görünürken anlatan kahraman oluyor. Anımsamalara ve sis perdelerinin aralanmasına yer veriliyor. Bizi sokağa, çöplüklere, artıklara, kokulara, korkulara, pişmanlıklara, ölümlere, duyguları fark etmeye götürüyor.

Ölümü çiğneyip, toprak yemek (bir kokunun ardından)

Servet oğlum der bekleyeni olmayanın bekçiliği yarımdır. Bunu der demez de yokluğa karışır.

Nazlı bir ihtimaldi fabrika bekçiliğini babasından miras alan servet için ince topuklu bir ihtimal...

Kitap ilk eseri olması itibarıyla adam olacak çocuğun öncel emarelerini taşırken bundan sonra yazacaklarına kaynak teşkil edecek temel düşünce yapısını inşa eden niteliği haiz olması hasebiyle en başta okunması icap eden konumunu hak eden, üretkenlik silsilesinin ve hayal ettiği ölçüde nihayete ermesine ömrü vefa etmeyen yazarlık maratonunun başlangıç noktasını temsil eden, yazarın düşünce evreninin omurgasını oluşturan asli unsurların en başta gelen adresidir. Yazar kendi zihinsel laboratuvarında, insan-hayat/tabiat-dünya'nın oluşturduğu sacayağı üzerinde varlığı elzem ve yalın bileşenlerine ayırıp anlam arayışı ve anlamlandırma istikametindeki deneysel çalışmalarının ilk tohumlarını atıyor ve günlük hayattan alınan hikâyeler aracılığıyla iç dünyasını okurla paylaşıyor, varlığı düalist yaklaşımla irdelerken gerçeklik kazanmayı insan, basit ve bilinçli olmaya dayandırıyor.

Haçlı seferlerinin ayrıntılarına girilmemiş. Her sefer bir kaç sayfa anlatılmış ancak seferler arasındaki dönemde yaşananlar ile seferler sonrasında Haçlı izinin bölgeden silinmesi sürecinde bölge güçlerinin (Selçuklular, Eyyubiler, Memlüklüler) yaptıkları anlaşmaları, küçük çatışmaları ve de savaşları ayrıntılı bir şekilde ele alınmış. Yazarın, Haçlı seferlerinin fikri altyapısına yönelik düşüncelerini kitapta birçok kez tekrar ederek kısmen okunmayı zorlaştırmış olmasına rağmen, bölgede yaşananların derli toplu şekilde bir arada bulabileceği bir eser olmuş.