Onaylı Yorumlar

Besim Hocamızın çok genelleyici bir yerden ele alırsak kavramların yapı-sökümü diyebileceğimiz başucu niteliğindeki bu eser bir derleme-toparlama gibi dursa da anlatmak istediği çokça meramı da olan bir eser. Başlıklardan bazıları: kültür, medeniyet, ulus, laiklik, sekülerleşme, Rönesans, reformasyon, matbaa, kitap, roman, aydın-entelektüel, dil, halk, kanon, klasik, üniversite, sosyoloji ve tabii ki Kültürel Çalışmalar. Bu kavramların etimolojik durumundan girip tarihsel bağlamını ele alıyor. Sosyo-politik, psikolojik, bazen de ekonomik şiarlar üzerinden değerlendirip evrenselden Türkiye özeline getirerek konuyu bağlıyor. İlmek ilmek işlenen konular kitabın özellikle Uzun Devrim ve Kültürel Çalışmalar bölümlerinde meyvelerini okurun zihninde veriyor. Kitabı doymuşluk ve aklımda kitabı okumadan öncesine göre daha fazla soru, kavramlara karşı daha fazla müphemlik ile noktalıyorum. İyi ki yazdınız Besim hocam. Tavsiye olunur.

Ayşe Kulin’in Kördüğüm romanı, hayatın bizi bazen hiç beklemediğimiz yerlerden sınadığını, ilişkilerin görünenin çok daha ötesinde düğümler taşıdığını anlatan etkileyici bir hikâye. Kitabı okurken, her karakterin kendi iç mücadelesiyle, geçmişin ağırlığıyla ve alınan kararların sonuçlarıyla nasıl yüzleştiğini görmek beni çok etkiledi. Kulin’in akıcı ve yalın dili yine insanın içine işliyor; hem duygusal hem de düşündürücü bir atmosfer kuruyor. Hikâyedeki aile bağları, aşkın karmaşıklığı ve kişisel yolculuklar o kadar gerçekçi ki zaman zaman kendimi karakterlerin yerine koyarken buldum. Özellikle hayatın kimi zaman istemeden ördüğü düğümleri çözmeye çalışmanın ne kadar yorucu ama aynı zamanda ne kadar öğretici olabileceğini hatırlattı bana. Kördüğüm, insana kendi hayatına da dönüp bakma isteği uyandıran, bitince akılda kalan bir roman. Ayşe Kulin severler için kesinlikle kaçırılmaması gereken bir eser.

Akıcılığı sayesinde elimden bırakmadan okuduğum, klasik Christie atmosferini başarılı bir şekilde yansıtan çok keyifli bir kitaptı. Olay örgüsü baştan sona merak duygusunu diri tutuyor katili tahmin etmeye çalışırken hiçbir zaman kesin bu diyemedim. Finali ise gerçekten çok etkileyiciydi. Bir an Poirot’nun adaletsiz davranacağından korktum fakat her şeyi öyle güzel bağladı ki hayran kaldım. Özellikle “Beni millet ilgilendirmez, beni insanların şahsi hayatı ilgilendirir.” sözü kitabın ruhunu çok iyi yansıtıyordu.

Kitabın başında Hercule Poirot’nun dişçiye gitmesi ise ayrı bir detaydı. O anlarda yaşadığı tedirginlik hem oldukça komik hem de karaktere gerçekçilik katan hoş bir dokunuş olmuş. Böylesine zeki ve başarılı bir dedektifin bile küçük korkularının olması, Poirot’yu daha insani ve samimi kılıyor.

Kısacası, büyük bir keyifle okuduğum bu kitabı polisiye seven herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.

Afife, sessiz ama derin bir hikâye anlatıyor. Eyüphan Erkul, bu romanda okuru büyük olayların gürültüsüne değil; bastırılmış duyguların, iç hesaplaşmaların ve kadın olmanın yüküne davet ediyor. Afife karakteri üzerinden anlatılanlar, aslında tek bir hayatla sınırlı kalmıyor; tanıdık birçok kırgınlığa, suskunluğa ve kabullenişe dokunuyor.
Romanın en güçlü yanı dili. Abartıya kaçmadan, sade ama etkileyici bir anlatım var. Afife’nin iç dünyası yavaş yavaş açılıyor; geçmişi, hayal kırıklıkları ve hayata karşı geliştirdiği savunma mekanizmaları okura adım adım geçiyor. Erkul, karakterini dramatize etmeden anlatmayı başarıyor; bu da hikâyeyi daha gerçek ve sahici kılıyor.
Afife, hızlı akan bir roman değil. Daha çok durup düşündüren, satır aralarında okuru kendi hayatına baktıran bir kitap. Kadınlık, yalnızlık, kader ve seçimler gibi temalar ince bir çizgide işleniyor. Büyük laflar etmiyor ama etkisi uzun sürüyor.

Bir hayat hikâyesi okudum. Bu kadarla bitmiyor,birçok hayatın zorluklarının toplandığı bir hayat hikâyesi okudum gibi hissediyorum. Zorluklar, bir hayatın içinde ne kadar yer alabilir ki...
Zaten şaşırmaya burada başlıyoruz. Zorluk, çaba, umut ve üzerine düşünülmesi gereken bir eser.
Zorluk varsa kolaylık da vardır. Yazar buna inanıyor.Eserinde zaman zaman da dile getiriyor.Sonbaharda ağaç yapraklarını döküyor, ilkbahar geldiğinde tekrar yeşillenecek ve dallarında çiçekler açacaktır.Bir kez daha herkesi, kendine,hayran bırakacaktır. Çiçeklerin rengi ve kokusuyla kelebekler misafiri olacak,arılar ağacı evi olarak bilecektir. Sonbahardan sonra sabırla beklemiş ve ilkbahara kavuşmuştur. Yazar da hayatın zorluklarına bu pencereden bakıyor.
Söğüt ağacının gölgesinde; dinlenen, soluklanan, düşünen ve önemlisi çabalayan ve umut etmeyi bir an olsun bırakmayan yazarın hikâyesini okudum.

Keyif kaçıran bir inceleme yazmamak çok zor bu kitap için :) Kitabı başından sonuna kadar garip bir ürperti ve merak duygusuyla, neredeyse tek oturuşta okudum. Okurken sürekli bir şeyleri çözmeye çalıştım.

İlk başta birbirinden bağımsız gibi duran hikayeler ve o tuhaf çizimler, sayfalar ilerledikçe yavaş yavaş anlam kazanmaya başlıyor. Her şeyin en sonunda bir yapboz gibi kusursuz şekilde birleşmesi gerçekten hayranlık uyandırıcı. Okurken hem zihinsel olarak aktif kalıyorsun hem de sürekli şaşırıyorsun. Bu dengeyi kurabilen kitap sayısı çok az bence.

Bulmaca çözmeyi, detay yakalamayı, küçük ipuçlarından büyük sonuçlara gitmeyi seviyorsanız bu kitap tam o hissi veriyor. Sadece okunan değil, aynı zamanda çözülen bir kitap gibi. Ben okurken hem keyif aldım hem de zaman zaman kendimi deniyormuş gibi hissettim. Biraz tuhaf, yer yer rahatsız edici ama kesinlikle çok keyifli ve akılda kalan bir okuma deneyimiydi. Gizem ve gerilim sevenlerin kolay kolay unutamayacağı bir kitap bence.

Son zamanlara okuduğum en rahatsız edici, en çarpıcı kitap işte karşınızda.
Kitabı gece 2 de bitirdim ve sabaha kadar uyuyamadım.

Katil annesi'nin' portresi.
Çok uzun zaman sonra hayret, dehşet ve şok içerisinde bir kitabın sonuna ulaşmanın derin tatmin duygusu içindeyim.
Bitirdim ama uzun süre çantamda taşımak istiyorum.

Daha dünyaya bile gelmeden felaketi haber veren Kevin, ebeveynlik kavramı üzerinde insanı silkeleye silkeleye düşündürüyor.
Yazarın güçlü betimlemesi kitabın tüm anlarının bir film gibi canlanmasına sebep oluyor.

Seriye bir parça tereddütle başlamıştım ancak bu cilde kadar gayet güzeldi. Tek sorun ciltlerin çok hızlı bitmesi oldu.

Yalnızca burada şunu belirtmek lazım: Tanıtım yazısında da göremedim ancak bu seri yetişkinlere hitap ediyor. (Cildin üzerinde uygun sembolle belirtilmiş.) Çocuğunuz için almayı düşünüyorsanız buna dikkat etmelisiniz. Sadece herkesin her yerde görmeye alıştığı kan revan, şiddet sahnelerinden ötürü değil, travmatik temaları işlediği için de çocuklar ve belki erken yaşlardaki gençler için uygun olmayacaktır.

Bazı kitaplar yalnızca bilgi vermez, uzun süre görünmez kılınmış bir hafızayı görünür hale getirir.
Hokkaido coğrafyasında binlerce yıl boyunca varlığını sürdüren Ainu toplumunun tarihini, kültürünü ve modern dönemde karşı karşıya kaldığı kimlik mücadelesini son derece etkileyici bir şekilde ele alıyor. Özellikle Japon modernleşmesi ve imparatorluk politikalarının yerli kültürler üzerindeki baskısını göstermesi bakımından oldukça düşündürücü.
Kitabın en güçlü yanı, Ainu halkını folklorik bir unsur olarak değil, yaşayan bir kültürel özne olarak sunması. Şamanistik inanç dünyaları, ritüelleri, sanat ve müzik gelenekleri, dilsel kimlikleri ve geleneksel toplumsal düzenleri çok katmanlı biçimde aktarılmış.
“Ainu” kelimesinin kendi dillerinde “insan” anlamına gelmesi de kitabın bıraktığı en güçlü izlerden biri oldu. Bu ifade yalnızca bir etnonim değil; tarih boyunca bastırılmış bir kimliğin, hafızanın ve aidiyetin sembolü gibi.

Mine Söğüt’ün Başkalarının Tanrısı kitabı, birkaç karakterin hikâyesi üzerinden toplumun görmezden geldiği insanların karanlık ama gerçek dünyasını açıyor. Sokakta yaşayan, hayata tutunmaya çalışan insanların arasına bırakılmış bir bebeğin etrafında şekillenen bu atmosfer hem sarsıcı hem düşündürücü. Evsizlik, yoksulluk, aidiyet, tanrı ve tanrısızlık gibi ağır konular sert bir dille işleniyor. Okurken bazı satırlar içime oturdu; rahatsız oldum ama gözümü de alamadım. Söğüt’ün dili karanlık, çarpıcı ve acımasız derecede gerçek. Bana en çok şu duyguyu bıraktı: En büyük hikâyeler çoğu zaman görmezden geldiklerimizin arasında saklı. Kolay okunan ama kolay sindirilen bir roman değil; bittiğinde uzun süre etkisini sürdüren, insanı kendi karanlığıyla yüzleştiren güçlü bir eser.